406. HIS MASTER'S VOICE A.O.2988 ΣΚΟΡΔΑΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 1951

Σκορδαλός Αθανάσιος- Μαρκογιαννάκης Ιωάννης (Μαρκογιάννης) HIS MASTER'S VOICE A.O.2988 Πρώτος συρτός (Πόσες καρδιές χαρίζονται) - Νέος συρτός Σπηλιανός (Πες μου το πως δε μ΄αγαπάς) 1951- 78rpm- 10''

«Τον είπαν στρατηγό της λύρας, τον είπαν δάσκαλο κι είχαν δίκιο. Από την πρώτη στιγμή πάντως που γνώρισα το Θανάση Σκορδαλό σκέφτηκα πως είναι αναμφισβήτητα ο άρχοντας της Κρητικής Παράδοσης.

Ήταν τότε που καλύπταμε για την ΕΡΤ τη Γιορτή της Σουλτανίνας στο Πέραμα, κι ο τοπικός σύλλογος είχε πρόεδρο κάποια κ. Μαρούλη, που σε εντυπωσίαζε με τη δράση της. Δική της επιλογή ο Σκορδαλός στο γλέντι και το «εισιτήριό» της για να δεχτεί η προϊστάμενη μου αρχή στην Αθήνα να μου δώσει το πράσινο φως. Τότε η ΕΡΤ ήταν η «πρώτη στο χωριό» και με αυστηρή επιλογή κάλυπτε εκδηλώσεις.

«Ξέρεις τι σημαίνει Σκορδαλός;» με ρώτησε ο Γιώργος ο Κορωναίος, προϊστάμενός μου τότε, ένας θαυμάσιος και πολύ «διαβασμένος» άνθρωπος, που μας είχε βάλει και τα «δυο πόδια σε ένα παπούτσι» για να μιλάμε σωστά Ελληνικά στις ανταποκρίσεις μας.

Και χωρίς να περιμένει απάντηση μου δήλωσε πως χωρίς έστω δυο λόγια από τον Σκορδαλό να μην του στείλω το θέμα. Δήλωνε μεγάλος θαυμαστής του λυράρη και καμάρωνε γι’ αυτό.

Πάμε λοιπόν στο Πέραμα και βρισκόμαστε ξαφνικά σε μια κοσμοπλημμύρα που συνεχώς απλωνόταν στην μεγάλη πλατεία.

«Εμ Σκορδαλός είναι αυτός» παρατήρησε ο αξέχαστος συνεργάτης μου Καλιούρης από τον Πλατανέ που διαχειριζόταν ιδανικά τον ήχο. Κι όλες τις καλύψεις στο ανατολικό Ρέθυμνο τις κάναμε παρέα.

Η αποστολή μου βέβαια οφείλω να πω ότι δεν με ενθουσίαζε και ιδιαίτερα.

Είχα κάπου πέντε χρόνια στην Κρήτη και δεν είχα ακόμα εξοικειωθεί με παραδοσιακά ακούσματα. Από σεβασμό και μόνον άκουγα συγκροτήματα όπου τα συναντούσα λόγω κάποιας κοινωνικής υποχρέωσης ή επαγγελματικού καθήκοντος. Από ένα σημείο και μετά όμως ήθελα να φύγω.

Εκείνο το βράδυ στο Πέραμα σαν να με συνεπήρε «ένας καινούργιος άνεμος». Άκουγα μαγεμένη τον άρχοντα εκείνο πάνω στο πάλκο που έδειχνε να έχει την απόλυτη εξουσία στο όργανο κι αυτό να σκορπά απίστευτα γλυκό άκουσμα.

Κάποια στιγμή θυμήθηκα και την επαγγελματική μου υποχρέωση. Πλησίασα σε ένα διάλειμμα και ζήτησα από το μεγάλο καλλιτέχνη μια δήλωση.

Ο άνθρωπος δεν είχε χρόνο, έδειχνε αρκετά κουρασμένος. Θα μπορούσε να μου ζητήσει να τον απαλλάξω. Δεν θα ήταν και ο μόνος. Είχε και κάθε λόγο να το κάνει. Κι όμως. Και δήλωση μου έκανε και με κατέπληξε με την ευγένειά του. Είχε τόσο λεπτούς τρόπους και φερόταν με τόση ευγένεια στις κυρίες. Ομολογώ με κατέκτησε. Κι έμεινα, ν’ ακούσω περισσότερη μουσική… Ξαφνικά είχα αρχίσει να μαγεύομαι από την πλανεύτρα ρήγισσα της παραδοσιακής μουσικής.

«Αν νομίζεις ότι θα τον αφήσουν να σταματήσει είσαι γελασμένη» με προειδοποίησε ο συνεργάτης μου. Γι’ αυτό έλα να φύγουμε κι έχουμε δρόμο μπροστά μας.

«Μα κάποτε θα κουραστεί» απάντησα.

«Σε γελάσανε. Ο Σκορδαλός λες και παίρνει δύναμη από τον κόσμο σαν να μην κουράζεται ποτέ. Δεν κατεβαίνει παρά όταν πια χορτάσουν οι φίλοι του γλέντι… Αν ποτέ χορτάσουν ακούγοντάς τον δηλαδή».

Άλλη μια πληροφορία λοιπόν για ένα καλλιτέχνη που θα κομίσω γλαύκα εις τας Αθήνας αν επιχειρήσω να αξιολογήσω την τεχνική του και τον χαρακτηρίσω ΜΕΓΑΛΟ.

Και ήταν πράγματι. Τον θυμάμαι τελευταία φορά στην πλατεία αυτή τη φορά στο Κηποθέατρο Ηρακλείου. Ήταν τον Αύγουστο του 1989. Είχε έρθει να ακούσει τον ανιψιό του Μπάμπη Πραματευτάκη που είχε αναπτύξει για συμφωνική ορχήστρα κάποιους σκοπούς του στο εξαιρετικό του έργο με τίτλο «Κρητική Φαντασία».

Ο Σκορδαλός άκουγε και έμοιαζε να μην ανασαίνει καν. Έδειχνε γοητευμένος.

«Για φαντάσου τον άκουγα να σχολιάζει στο τέλος. Ο Μπάμπης με έκανε να θαυμάσω για πρώτη φορά τον εαυτό μου. Τι ωραίο άκουσμα…».».

Απόσπασμα από κείμενο της Εύας Λαδιά στα Ρεθεμνιώτικα Νέα το 2015.

Η σημερινή πλάκα κυκλοφόρησε στην His Μaster’s Voice με δυο διαφορετικές λευκές ετικέτες, με μαύρες (από το discogs αλιευμένες) και στην Αμερικάνικη RCA Victor με μωβ. Ο ¨Πρώτος Συρτός¨ γνωστός και ως ¨Πόσες καρδιές χαρίζονται¨, ενώ ο ¨Νέος συρτός Σπηλιανός¨ ως ¨Πες μου το πως δε μ΄αγαπάς¨. Όπως και σε προηγούμενη ανάρτηση με τον Φουσταλιέρη η επιτυχία ενός δίσκου συνοδευόταν με πολλές κόπιες σε διαφορετική χρονική στιγμή με διαφορετικές ετικέτες. Κάποια στιγμή θα σκανάρω και άλλες ετικέτες προηγούμενων αναρτήσεων. Παράδειγμα ο πρώτος του Σκορδαλού με τέσσερις διαφορετικές ετικέτες, ο τρίτος με δυο διαφορετικές ετικέτες μέχρι στιγμής (και άλλων βέβαια καλλιτεχνών) κ.ο.κ. Μετέπειτα τα έκοβαν σε 45άρια. «Εμ Σκορδαλός είναι αυτός» όπως προείπε ο Καλιούρης παραπάνω. Τα σκαναρισμένα διαφημιστικά από το περιοδικό Κρήτη τα χρωστάμε στον φίλο Ιδομενέα Παπαδογιάννη από Ρέθυμνο.  

¨Πόσες καρδιές χαρίζονται εκεί που δεν αξίζει,

και πόσες άλλες ο Θεός άδικα βασανίζει¨

¨Πεσ΄ μου το πως δε μ΄αγαπάς να μη συχνοδιαβαίνω,

μόνο το χρόνο μια φορά και τότε σαν τον ξένο¨

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

405. OLYMPIC OE 80006 ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ ΗΛΙΑΣ- ΣΚΑΛΙΩΤΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ- ΑΡΑΠΑΚΗΣ ΑΛΕΚΟΣ 1967

Παπαγεωργίου Ηλίας (Ο Σταυραετός)- Σκαλιώτης Βασίλης- Αραπάκης Αλέκος OLYMPIC OE 80006 Παρήγγειλα με τα πουλιά (Καλαματιανό) - Να πάω μάνα μου στον Αϊ Λιά (Τσάμικο) 1967- 45rpm- 7''

«Ο Ηλίας Παπαγεωργίου γεννήθηκε το 1933 στη Λευκάδα Φθιώτιδος με απώτερη καταγωγή τα Πουγκάκια και το Παλαιοχώρι. Σήμερα στα Πουγκάκια Φθιώτιδος δεν υπάρχουν οικογένειες με το επώνυμο Παπαγεωργίου. Αείμνηστος ερμηνευτής των γνήσιων δημοτικών τραγουδιών με κρυστάλλινη φωνή, που ήταν γνωστός και αγαπητός στο πανελλήνιο τόσο από τους δίσκους του, όσο και από τις δεκάδες ελληνικές ταινίες που συμμετείχε στις δεκαετίας 1960 και 1970.

Έζησε στην Αθήνα (Παγκράτι), όπου διατηρούσε καθαριστήριο.

Ως το 1985 εμφανιζόταν συχνά στα ραδιοτηλεοπτικά Μέσα και δημιούργησε πολλούς θαυμαστές και εκτεταμένη δισκογραφία. Τα γνωστότερα τραγούδια του  είναι το: πανελληνίως γνωστό τσάμικο «Παραμεράτε λυγερές» και τα: «Ένας αητός περήφανος», «Τρεις βλαχοπούλες λυγερές», «Της Ρούμελης η Βαγγελιώ», «Του Ρήγα η Φρόσω», «Ο Λιάκος», «Δεν θέλω μάνα μ’ προξενιά», «Τρεις λαμπαδούλες», «Παλιά μου χρόνια και καιροί», «Η Χάιδω», «Κάτω στο γεροπλάτανο», «Στο χωριό μου θα γυρίσω», «Ο Αριστείδης», κ.α.

Οι LP δίσκοι του  είναι: «Τσάμικα», «Καλαματιανά», «Κοντά σου ήρθα Όλυμπε» (1967), «Ένας αητός περήφανος» (1968), «Ένας λεβέντης πέρασε» (1968), «Τραγουδισμένη Ρούμελη» (1970), «Στο χωριό μου θα γυρίσω» (1971), «Ιτιά, ιτιά και πλάτανε» (1972), «Παλιά μου χρόνια και καιροί» (1974), «Γλυκοχαράζουν τα βουνά» (1976), «Ρουμελιώτικα» (1977), «Ένα κι ένα» (1979), «Ένας σταυραετός» (1979), «Οι μεγάλες μου επιτυχίες» (1982), «Ο Πλάτανος» (1982), «Έλατα και Θυμάρι Νο 1» (1982), «Χωριό» (1987, συμμετοχή), «Μεγάλες επιτυχίες» (1994, ως τραγουδοποιός-τραγουδιστής).

Πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα και το υψηλότατο ήθος του και η γενναιοδωρία του προς τους φτωχούς και αδύνατους μέχρι που ο θάνατος τον πήρε το 1985...

Ο Ηλίας Παπαγεωργίου, ως δημοτικός τραγουδιστής αλλά και ως άνθρωπος, υπήρξε ο γνήσιος εκφραστής της ρουμελιώτικης λεβεντιάς!»

Στο σημερινό δισκάκι μαζί με τον Παπαγεωργίου, ο Βασίλης Σκαλιώτης στο κλαρίνο και ο Αλέκος Αραπάκης στο βιολί. Βιογραφικά στοιχεία θα βρείτε σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

 

404. MARK CUSTOM RECORDING DIVISION MC-8916 ΠΑΠΑΜΗΝΑΣ ΜΗΝΑΣ- ΜΑΛΤΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ- ΠΑΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΝΟΥΑΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ- ΜΑΛΤΑ ΦΑΝΙΤΣΑ 1971

Παπαμηνάς Μηνάς- Μάλτας Γεώργιος- Παρός Ιωάννης- Νουαράκης Μιχαήλ- Μάλτα Φανίτσα MARK CUSTOM RECORDING DIVISION MC-8916 Καρπαθιακές μαντινάδες Νίκου Παπαμιχαήλ - Πάνω χορός 1971- 33rpm- 7''

Γεννήθηκε το 1933. Ο πατέρας του καταγόταν από τα Σπόα και η μητέρα του από το Μεσοχώρι. Πέθανε στις 6 Αυγούστου του 1998.

Απίστευτο το παίξιμο του Παπαμηνά, σε ένα δισκάκι κομμένο στην Αμερική αλλά ηχογραφημένο στον Πειραιά το 1971. Συνολική διάρκεια που ξεπερνάει τα 20 λεπτά (και οι δύο πλευρές), στις 33 στροφές για να χωρέσουν τα τραγούδια στις πλευρές που είναι στις 7¨ ίντσες. Στον ¨Πάνω χορό¨ πιστεύω ότι τα δάκτυλα πρέπει να είχαν ματώσει.

«Η μορφή της, ακλόνητη βγήκε μέσα από τις κακουχίες της ζωής σαν λάμψη. Όλοι γύρω της γεμάτοι ερωτήσεις, για τις δυσκολίες, για τις χαρές, για τις λύπες, για την καθημερινότητα και τα δρώμενα γενικά τόσων χρόνων.

Και με τον ξεχωριστό της πάντα τρόπο περιέγραφε με κάθε λεπτομέρεια και με κάθε μαντινάδα την εκάστοτε στιγμή..

Ξεχώριζε τους ανθρώπους για τα καλά τους πάντα. Έβρισκε πάντα το καλό μέσα σου για να το βγάλει προς τα έξω, και να σε κάνει να νιώσεις υπερήφανος για όλα όσα έχεις κάνει και εσύ· και οι πρόγονοι σου· γιατί εκτίμησε ότι κι αν είδε από αυτούς τα χρόνια που έζησε μαζί τους. Και το έχουν νιώσει όλοι αυτό.

Οι μαντινάδες που έχει πει έχουν μείνει στην ιστορία και ο τρόπος που τις εξέφραζε μοναδικός.

Πόσοι δεν έχουν πάρει μαντινάδες της Φανίτσας να τραγουδήσουν στις χαρές τους και στων αλλονών επίσης. Πόσοι δεν έμαθαν να τραγουδούν και να παίζουν όργανα δίπλα της. που η απόδοση κάθε τραγουδιού άλλαζε στα χείλη της.

Η γιαγιά η Φανίτσα ήταν είδωλο πολλών κοριτσιών του νησιού, που όσα χρόνια θυμάμαι, ερχόντουσαν να θαυμάσουν τη λάμψη αυτή.. που σήμαινε ομορφιά, και καλοσύνη, και μερακλοσύνη.

Και συγγενείς και κόσμο που από μακριά ερχόταν να την δει, να δώσει και να πάρει χαιρετισμούς και μηνύματα φίλων ξενιτεμένων. Και συμβουλές. Σε ανθρώπους που δεν τους ήξερε αλλά κάποιος τους ορμήνεψε να ρωτήσουν τη Φανίτσα για να τους βρει τη λύση.

Για εμάς ήταν τα πάντα!

¨Διαμάντι του Μεσοχωριού και το χορό στολίζεις, κι ας είχα κόρη να έστελνα να μάθει ότι γνωρίζεις¨, της είπαν όταν την είδαν ακόμα 12 χρόνων στην αυλή της Παναγίας οι γέροι Ολυμπίτες, που λόγω της στενής καταγωγής της, καμάρωναν περίσσια.»

Η Φανίτσα Μάλτα γεννήθηκε 30/1/1922 και απεβίωσε 2/1/2024. Το παραπάνω κείμενο από τον εγγονό της Γεώργιο Μάλτα. Στις φωτογραφίες παραπάνω εικονίζεται ο Παπαμηνάς, εκτός από αυτή της Φανίτσας Μάλτα.

Δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω περισσότερα βιογραφικά στοιχεία και φωτογραφικό υλικό για τους καλλιτέχνες.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

403. ST45 NB 0.33 ΚΑΡΠΟΥΖΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ- ΝΕΝΕΔΑΚΗΣ ΜΑΡΚΟΣ 1972

Καρπουζάκης (Καρπουτζάκης) Μανώλης- Νενεδάκης Μάρκος ST45 NB 0.33 Παίξτε καμπάνες θλιβερά - Εκείνοι οι παλιοί καιροί 1972- 45rpm- 7''

 

«Ο Μανώλης Καρπουζάκης (βλέπε και ανάρτηση 48) γεννήθηκε το 1947 στο χωριό Ζαρός Καινουργίου του Νομού Ηρακλείου. Πατέρας του ο Γεώργιος Καρπουτζάκης και μητέρα του η Πελαγία Καρπουτζάκη - Σαλούστρου και έχει 5 αδέρφια, την Θεονύμφη, τον Μιχάλη, τον Γιάννη, την Κατίνα και τον Νίκο. Ο Μανώλης είναι το πέμπτο στη σειρά από τα αδέρφια.

Με τη λύρα άρχισε να ασχολείται από όταν ήταν επτά χρονών και την πρώτη του λύρα του την έφτιαξε ο πατέρας του. Όταν ήταν δέκα χρονών του αγόρασε τη λεγόμενη βροντόλυρα που είναι και η γνήσια Μεσσαρίτικη λύρα με 4 χορδές και από τότε συνεχίζει να παίζει και τρίχορδη και τετράχορδη λύρα. Τα πρώτα ακούσματα του ήταν από τους χωριανούς του λυράρηδες και λαουτιέρηδες και είναι αυτοδίδακτος

Το 1961 έρχεται στο Ηράκλειο και από τότε είναι και μόνιμος κάτοικος Ηρακλείου. Στο πρώτο γλέντι που έπαιξε ήταν 13 ετών με τον λαουτιέρη Γιάννη Αποστολάκη.

Η δισκογραφική εταιρεία ΠΑΝΙΒΑΡ ανακαλύπτει τον νεαρό και ταλαντούχο Μανώλη Καρπουζάκη, έτσι το 1971 κυκλοφορεί η πρώτη του δισκογραφική δουλειά, δίσκος 45 στροφών με τίτλο "Στης δυστυχίας τις στιγμές" με δυο τραγούδια, ένα συρτό από την μια πλευρά και κοντυλιές από την άλλη, ακολουθούν άλλοι 5 δίσκοι 45 στροφών. Στη συνέχεια θα υπάρξει τόσος μεγάλος πλούτος ιδεών ώστε μέχρι σήμερα το έργο του φτάνει στις 102 προσωπικές δισκογραφικές δουλειές και 30 συμμετοχές σε άλλους καλλιτέχνες. Από το 1966 μέχρι και το 1982 συνεργάζεται με την εταιρεία ΠΑΝΙΒΑΡ στην οποία έχουν κυκλοφορήσει 55 έργα δίσκους και ζωντανές σε κασέτες.

Από το 1982 μέχρι σήμερα συνεργάζεται με την εταιρεία Cretaphon στην οποία έχει κυκλοφορήσει τα υπόλοιπα έργα του. Επίσης έχει συνεργαστεί με τον μουσικό Ρενιέρη και έχει παίξει λύρα σε δυο δουλειές του με τραγουδίστρια την Μαρίνα του ελαφρού λαϊκού τραγουδιού. Το 1972 ηχογραφεί δίσκο για τις μαθήτριες που πνίγηκαν στην Γεωργιούπολη και για τα άτομα που σκοτώθηκαν όταν έπεσε το λεωφορείο στην Καλαμαύκα της Ιεράπετρας (σημερινό δισκάκι). Το 1975 επίσης έχει κάνει δίσκο στην Γερμανία στο Ντισεντολφ. Το 1976 έκανε τρεις δίσκους στην Αμερική στο Πιτσ-πουρκ όταν έπαιξε στο Κομβέσιο Κρητών. Το 1981 ηχογράφησε ένα δίσκο στην Αυστραλία στο Σύδνευ που είχε πάει για τους χορούς της Παγκρητικής. Επίσης έχει πάει στην Νέα Ζηλανδία και έχει παίξει στον σύλλογο Κρητών. Επίσης έχει παίξει πολλές φορές στην Ευρώπη, Κύπρος αλλά και σε όλη την Ελλάδα όπου υπάρχει σύλλογος Κρητών.

Έχει ασχοληθεί και με την δημοτική μουσική της Ελλάδος. Το 1962 έπαιξε σε μαγαζί στο Ηράκλειο στο μαγαζί με το όνομα ΚΑΝ - ΚΑΝ δυο χρόνια (είναι ο πρώτος που έπαιξε σαν επαγγελματίας εκείνα τα χρόνια), με συνεργάτη τον Αλέκο Κοκαράκη και τον Κώστα Ζαχαρόπουλο. Το 1973 - 1974 έπαιξε πρώτη φορά στο Κέντρο Αρετούσα στην Αθήνα και συνέχισε και άλλα κέντρα όπως το Κονάκι, το Ζορμπά. Επίσης έχει παίξει σε μαγαζιά στο Ηράκλειο όπως το Παγκρήτιο, Κάστρο, Αρετούσα, Λύρα, Ριζίτικα κ.α.

Συνεργάτες του στις Δισκογραφικές δουλειές είναι: Κοτζαμπασάκης Μ.- Κοκαράκης Α.- Σαλούστρος Π.- Κρουσανιωτάκης Γ. - παπατσαράς Μ.- Πετσάκης Γ. - Αλεφαντινός Ν. - Ζαμπουλάκης Γ. - Λαρεντζάκης Μ.- Φουκάκης Δ.- Τσαφαντάκης Β.- Γιατρομανολάκης Ν.- Κακλής Μ.- Νενεδάκης Μ.-Σαλούστρος Α.-Σαλούστρος Β.-Σκουλάς Δ.- Πατενταλάκης Ν. - Γιαννακάκη Ε.-Γρηγοράκη Ε.-Χρονάκη Σ.- Γιαμπουλάκης Λ. κά.

Παντρεύτηκε την Ελένη Μπαρμπιανιτάκη το γένος Φιτσάκη από το Πετροκεφάλι της Μεσσαράς και έχει δυο παιδιά τον Γιώργο και την Ειρήνη η οποία μάλιστα του έχει χαρίσει δυο εγγόνια την Ελένη και το Γιάννη. Είναι επίσης από τα πρώτα μέλη του Παγκρητίου Συλλόγου Καλλιτεχνών Κρητικής Μουσικής και έχει διατελέσει αντιπρόεδρος τα έτη 1994 έως 1997.

Ο Μανώλης Καρπουζάκης απεβίωσε το 2011.»

Στο σημερινό δισκάκι Μανώλης Καρπουζάκης και Μάρκος Νενεδάκης. Το δισκάκι κόπηκε στην Γερμανία και το τραγούδι της πρώτης πλευράς ¨Παίξτε καμπάνες θλιβερά¨ αναφέρετε στο τραγικό δυστύχημα στην Καλαμαύκα της Ιεράπετρας.

«Ήταν 8 Σεπτεμβρίου του 1972, μαύρη μέρα για την Ιεράπετρα και όλη την Κρήτη, καθώς μια τραγωδία βύθισε στο πένθος την τοπική κοινότητα της Καλαμαύκας Ιεράπετρας.

Στη χαραυγή εκείνης της μέρας, 21 προσκυνητές κάτοικοι Καλαμαύκας, βρήκαν τραγικό θάνατο, έπειτα από πτώση σε γκρεμό ενός σαράβαλου λεωφορείου του ΚΤΕΛ, (ο οδηγός του έδενε τα φρένα του με σύρμα), στο οποίο 20 λεπτά νωρίτερα, είχαν επιβιβαστεί μαζί με άλλους 31 επιζήσαντες συγχωριανούς τους, με προορισμό το πανηγύρι της Παναγίας της Εξακουστής, στη γειτονική κοινότητα των Μαλλών.

Εκείνη τη μαύρη επταετία των συνταγματαρχών, το διαλυμένο κράτος της Χούντας , έβρισκε τρόπους να επιτρέπει σε αυτό το λεωφορείο του θανάτου, να κυκλοφορεί, μεταφέροντας επιβάτες, και ας έμενε πολλές φορές στο δρόμο, είτε από σπασμένα φρένα, είτε επειδή έπαιρνε φωτιά ο κινητήρας του.

Αιτιολογώντας την απώλεια του ελέγχου του λεωφορείου του, ο οδηγός του μοιραίου αυτού οχήματος, τότε, είχε δηλώσει ότι, είχαν ξανασπάσει πάνω στην τελευταία στροφή, πριν το μοναστήρι τα φρένα του.»

Στην δεύτερη πλευρά ένα εξαιρετικό συρτό το ¨Εκείνοι οι παλιοί καιροί¨.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

402. PARLOPHON B.21979 ΚΑΛΟΓΕΡΙΔΗΣ ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ 1938

Καλογερίδης Ευστράτιος (Στρατής- Δάσκαλος του βιολιού) PARLOPHON B.21979 Κονδυλιές ανάμικτες με ασκομαδούρα - Μαλεβιζιώτικος χορός (Κονδυλιές Λα Μινόρε) 1938- 78rpm- 10''

«Ο Στρατής Καλογερίδης (βλέπε και αναρτήσεις 1, 189 και 347) γεννήθηκε στη Σητεία το 1883. Στις αρχές της δεκαετίας το 1910 έφυγε στο Παρίσι για να σπουδάσει Χημεία, τον κέρδισε όμως το πεντάγραμμο και, αντί να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο, παρακολουθούσε μουσική στο Κονσερβατουάρ των Παρισίων.
Εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Ηράκλειο από το 1915 και ασχολήθηκε ως φωτογράφος στο προάστιο Πόρος, όπου η σημερινή στάση Καλογερίδη των αστικών λεωφορείων.
Η αγάπη του για τη μουσική, το ταλέντο του και η μουσική του παιδεία του επέτρεψαν να διευθύνει με μεγάλη επιτυχία για πολλά χρόνια τη Φιλαρμονική του Δήμου Ηρακλείου και να την ανεβάσει στο επίπεδο μεγάλης ορχήστρας. Ασχολήθηκε με πάθος με την κρητική μουσική και ερεύνησε με ζήλο τις ρίζες της μουσικής παράδοσης ιδιαίτερα της ανατολικής Κρήτης και της πλούσιας σε μουσική κληρονομιά Σητείας κατεξοχήν. Κατέγραψε, αλλά και διασκεύασε πολλές παραδοσιακές κοντυλιές, αλλά και πηδηχτούς και άλλους σκοπούς της ανατολικής Κρήτης, συνέθεσε, καθώς φαίνεται, ο ίδιος μελωδίες βασισμένες στα παραδοσιακά μουσικά πρότυπα και ηχογράφησε ορισμένα κομμάτια σε δίσκους 78 στροφών.

Παρά την ευρωπαϊκή διασκευή που έκαμε σε πολλά παραδοσιακά κομμάτια, τα οποία κατέγραψε και στο πεντάγραμμο (σύμφωνα με τη μουσική του παιδεία), χωρίς όμως να προδώσει την αυθεντική τους μορφή, έγινε πολύ αγαπητός στους συμπατριώτες του, ακριβώς για την αγάπη του στη λαϊκή μουσική της Κρήτης και για τον αδαμάντινο χαρακτήρα του.
Χάρη στη μέριμνα της κόρης του Αλίκης οι παρτιτούρες του διασώθηκαν και συγκεντρώθηκαν από το Δήμο Ηρακλείου, για να εκδοθεί μέρος τους με φροντίδα της Βικελαίας Βιβλιοθήκης το 1985, με αφορμή τα 25 χρόνια από το θάνατό του. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 προσεβλήθη από καρκίνο του προστάτη και αναγκάστηκε να μεταβεί για θεραπεία στην Αθήνα. Αντιμετώπισε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και υποχρεώθηκε να αποχωριστεί το ένα από τα δύο βιολιά που είχε, πουλώντας το στο ευτελές ποσόν των 7.000 δραχμών. Το δεύτερο βιολί του βρίσκεται στα χέρια του φίλου του Μιχάλη Σφακιανάκη.

Ο Στρατής Καλογερίδης πέθανε τον Ιούλιο του 1960 στον Πειραιά και ετάφη στο νεκροταφείο Καλλιθέας στην Αθήνα».

Ο Δάσκαλος του βιολιού στη σημερινή ανάρτηση. Εξαιρετικός ο Καλογερίδης σε ένα δίσκο που κυκλοφόρησε και σε πλάκα γραμμοφώνου, στην Αμερικάνικη DECCA. Στην ανάρτηση 347 έπαιξε κονδυλιές με ασκομαδούρα ανάμικτες με Μαλεβιζιώτη το 1926. Το 1938 επανέρχεται και παίζει κονδυλιές ανάμικτες με ασκομαδούρα και ξέχωρα τον Μαλεβιζιώτη σε κονδυλιές Λα Μινόρε. Άλλο επίπεδο για γνώστες του πενταγράμμου.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

401. MINOS 5212 ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1970

Καλομοίρης Γιώργος (Γιωργαντός) MINOS 5212 Με την καρδιά μου σ' αγαπώ - Σαν το λαγό στο τέλι (Αγία μου Μελέσα) 1970- 45rpm- 7''

«Ο Γιώργης Καλομοίρης (Γιώργαντος) γεννήθηκε στα Ανώγεια το 1931. Τα πρώτα βήματα στη μουσική, έγιναν από μικρό παιδί, στο Περαχώρι, εκεί που όλοι οι μερακλήδες του χωριού, στην παρέα του; έπαιρναν μαζί και τους πιτσιρικάδες λυράρηδες, για να συμμετέχουνε και αυτοί, σε κείνη την πανδαισία της αντιστοίχησης των συναισθημάτων. Ο Στραβός (Πασπαράκης Μανόλης), ο Κουρκούτης (Μανουράς Γιώργης), ο Κίτσος (Ξυλούρης ο Γιώργης), και ο Σωκράτης ο Κοκορδούλης, είναι οι πρώτοι παλιοί λυράρηδες της εποχής που επηρέασαν τον Καλομοίρη το Γιώργη.
Ήταν ο Γιωργαντός μόλις 12 χρονών! που έπαιξε για πρώτη φορά Λύρα, με τους μερακλήδες σε παρέα. Οι συνθήκες μέσα στην κατοχή, για ένα παιδί μόλις 12-13 χρονών, δεν ήταν οι κατάλληλες για να αποδώσει στη "θεά Λύρα", αλλά έχοντας δίπλα του, σε όλο το χωριό αυτούς τους αγγέλους μερακλήδες, δεν μπορούσε παρά να επηρεασθεί και να γενεί αποδέκτης, των συναισθημάτων του λαϊκού πολιτισμού και της ευαισθησίας που κουβαλάει ο Ανωγειανός και να διδαχθεί από τους γλεντζέδες, που ανάθρεφαν τόσους και τόσους καλλιτέχνες.

Το πρώτο επαγγελματικό γλέντι έγινε στ' Ανώγεια το 1948, σ' ένα γάμο και έπαιξαν μαζί με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη που σαν κοπέλια ετότεσας μαθαίνανε μαζί τη λύρα. Ήταν η απαρχή της προοπτικής του καλλιτέχνη, για να ξεπεράσει τα σύνορα του χωριού και άρχισε να κατεβαίνει στο Ηράκλειο, στην Πεδιάδα, στο Μονοφάτσι, στο Ρέθυμνο και σ' όλη την Κρήτη. Πρώτη φορά παίζει στο Ηράκλειο, στου Χαρίλαου την ταβέρνα στον Πόρο. Στη συνέχεια έπαιξε στο πρώτο Κρητικό κέντρο του Ηρακλείου στον "Ερωτόκριτο". Ο Καλομοίρης ο Γιώργης είναι από τους πρώτους λυράρηδες στο Ηράκλειο, που επέβαλαν τη λύρα και γενικότερα την Κρητική Μουσική την δεκαετία των ονείρων, της ευαισθησίας, των τεχνών και των γραμμάτων, την δεκαετία του 60.
Στην συνέχεια η Κρήτη της Αθήνας, το 1970 τον "απέσπασε" προσφέροντας για εφτά χρόνια την σφραγίδα του στη Κρητική μουσική, στην Αττική στα Κρητικά κέντρα "Κονάκι" και "Αγρίμια" και ξαναγιαέρνει στο Ηράκλειο το 1977 στο "Λιμενικό Περίπτερο" ….»

Γιωργαντός στο σημερινό δισκάκι με συνοδεία κρητικής ορχήστρας. Σίγουρα, στο ¨Σαν το λαγό στο τέλι¨ , παίζει λαούτο ο Μανιάς, αφού το ίδιο τραγούδι αλλά με τίτλο ¨Αγία μου Μελέσα¨  υπάρχει στον δίσκο της ΠΑΝΙΒΑΡ YPA 5007 ¨Κρητικά τραγούδια¨ του Μανιά με τον Καλομοίρη (θα το σηκώσω αργότερα με δυο διαφορετικά χρωματικά εξώφυλλα- στο greekdiscography θα το βρεις και όχι στο discogs).

Βιογραφικά στοιχεία για τον Γιωργαντό θα βρείτε σε παλιότερες αναρτήσεις. Έβαλα ένα σύντομο βιογραφικό για τις δυο καινούργιες φωτογραφίες (εικονικό χαλί) από το περιοδικό Κρήτη που μου έστειλε ο φίλος Ιδομενέας από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

400. COLUMBIA DT 245 ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ- ΤΣΑΟΥΣΑΚΗΣ ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ- ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΑ 1947

Τσιτσάνης Βασίλης (Βλάχος)- Τσαουσάκης (Μουτάφογλου) Πρόδρομος- Γεωργακοπούλου Ιωάννα COLUMBIA DT 245 Χωρίσαμ' ένα δειλινό (Ζεϊμπέκικο) - Η Μαρίτσα στο χαρέμι ( Χασάπικο) 1947- 78rpm- 10''

 

«Ο Βασίλης Τσιτσάνης γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 18 Ιανουαρίου 1915 από Ηπειρώτες γονείς οι οποίοι κατέβηκαν από τα Άγραφα. Τσαρουχάς ο πατέρας του, είχε ένα μαντολίνο με το οποίο έπαιζε σχεδόν αποκλειστικά κλέφτικα τραγούδια της πατρίδας του. Αυτά ήταν τα πρώτα ακούσματα του μικρού Βασίλη μαζί με τις βυζαντινές ψαλμωδίες που άκουγε στην εκκλησία. Στα 11 χρόνια του χάνει τον πατέρα του και μόνον τότε πέφτει στα χέρια του το μαντολίνο – το οποίο στο μεταξύ έχει μετατραπεί από κάποιον ντόπιο οργανοποιό σε μπουζούκι.

Στα γυμνασιακά του χρόνια στα Τρίκαλα μαθαίνει παράλληλα βιολί, συμμετέχοντας με αυτό σε τοπικές εκδηλώσεις. Το μπουζούκι όμως, αν και χωρίς κοινωνική καταξίωση στη μικρή τοπική κοινωνία, τραβάει περισσότερο το ενδιαφέρον του. Τα πρώτα του τραγούδια τα γράφει σε ηλικία 15 χρονών. Στα τέλη του 1936 φεύγει από τα Τρίκαλα για την Αθήνα με σκοπό να σπουδάσει νομικά.

Για να συμπληρώσει τα έσοδά του δουλεύει παράλληλα σε ταβέρνες. Σε μια απ’αυτές γνωρίζει τον τραγουδιστή Δημήτρη Περδικόπουλο ο οποίος τον πηγαίνει σε μια δισκογραφική εταιρεία. Ηχογραφεί για πρώτη φορά το 1937, αλλά το κύριο μέρος των προπολεμικών δίσκων του πραγματοποιείται τα επόμενα χρόνια. Η “Αρχόντισσα” είναι το πιο γνωστό τραγούδι που ηχογραφεί τότε αλλά μαζί μ’αυτό βρίσκουν θέση στη δισκογραφία τραγούδια όπως τα “Να γιατί γυρνώ”, “Γι ‘αυτά τα μαύρα μάτια σου” και πολλά άλλα που ερμηνεύουν ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Στελλάκης Περπινιάδης, ο Κερομύτης αλλά και ο Μάρκος Βαμβακάρης. Με αυτά τα τραγούδια ο Τσιτσάνης εισήγαγε ένα νέο είδος Λαϊκού τραγουδιού το οποίο αποτείνεται στο πλατύτερο κοινό, σε αντίθεση με το ρεμπέτικο τραγούδι που ενδιαφέρει ένα περιορισμένο κύκλο ακροατών.

Μ’ αυτά απαντά στην λογοκρισία της Μεταξικής δικτατορίας η οποία απαγορεύει τόσο τα προϋπάρχοντα τραγούδια του ρεμπέτικου περιθωρίου όσο και τις εμφανείς ανατολίτικες μελωδίες. Τα χρόνια της κατοχής τα περνά στη Θεσσαλονίκη, όπου δουλεύει σε διάφορα μαγαζιά. Αυτά τα χρόνια γράφει πολλά από τα τραγούδια που ηχογραφεί μετά τον πόλεμο όταν άνοιξαν ξανά τα εργοστάσια δίσκων. “Αχάριστη”, “Μπαξέ τσιφλίκι”, “Τα πέριξ”, “Νύχτες μαγικές”, “Ζητιάνος της αγάπης”, “Ντερμπεντέρισσα” και βέβαια τη “Συννεφιασμένη Κυριακή”. Το 1946 εγκαθίσταται ξανά στην Αθήνα και αρχίζει πάλι να ηχογραφεί. Η δεκαετία 1945 – 1955 είναι ίσως η κορυφαία της καριέρας του καθώς γνωρίζει την πλατιά καταξίωση στη δισκογραφία και η πιο μεστή δημιουργικά γι’ αυτόν.

Φέρνει στο προσκήνιο νέες φωνές που υπηρετούν τα τραγούδια του και δένονται μαζί του : τη Μαρίκα Νίνου, τη Σωτηρία Μπέλλου, τον Πρόδρομο Τσαουσάκη. “Είμαστε αλάνια”, “Πήρα τη στράτα κι έρχομαι”, “Χωρίσαμε ένα δειλινό”, “Τρελός τσιγγάνος”, “Πέφτουν της βροχής οι στάλες”, “Όμορφη Θεσσαλονίκη”, “Αντιλαλούνε τα βουνά”, “Κάνε λιγάκι υπομονή”, “Φάμπρικες”, “Πέφτεις σε λάθη”, “Καβουράκια”, “Κάθε βράδυ λυπημένη”, “Ξημερώνει και βραδιάζει”, “Έλα όπως είσαι”, είναι μερικά μόνο από τα τραγούδια του γι’ αυτή την περίοδο. Κι ίσως θα’ πρεπε να σημειώσουμε τόσο το μελωδικό πλούτο, όσο και τη δεξιοτεχνία στην απόδοση πολλών απ’ αυτά τα τραγούδια. Χαρακτηριστικές οι εισαγωγές τους – που κάποτε είναι τρείς : ταξίμι, προεισαγωγή, εισαγωγή – δείγματα ιδιαίτερης σπουδής και απίστευτης ευχέρειας στη μελωδική έκφραση.

Καθώς, μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’50, το σκηνικό στο λαϊκό τραγούδι πλατιάς αποδοχής αλλάζει και κυριαρχούν κάποιες αραβικές ή και ινδικές επιρροές, ο Τσιτσάνης προσπαθεί να εγκλιματιστεί χωρίς να εγκαταλείψει το προσωπικό του ύφος. Το ίδιο κάνει και σε επόμενες εποχές που η περιρρέουσα ατμόσφαιρα αλλάζει ξανά.
Χωρίς ποτέ να αποδεχτεί κάποια απ’ τις εποχιακές “μόδες”, παρουσιάζει πάντα κάποια τραγούδια που μπορούν να προστεθούν στα κλασικά του, αν και ανήκουν σε νεότερα χρόνια κι έχουν επιρροές απ’ τον κυρίαρχο ήχο αυτών.

Τραγούδια του ερμηνεύουν ο Καζαντζίδης, ο Μπιθικώτσης,ο Γαβαλάς, ο Αγγελόπουλος, η Γκρέυ, η Πόλυ Πάνου, η Χαρούλα Λαμπράκη, ο Σταμάτης Κόκοτας κι από κάποιο σημείο και κάτω, κατ’ εξοχήν ο ίδιος. Απ’ αυτά ν’ αναφέρουμε ενδεικτικά : “Ίσως αύριο (1958), “Τα λιμάνια” (1962), “Τα ξένα χέρια”(1962), “Μείνε αγάπη μου κοντά μου”(1962), “Κορίτσι μου όλα για σένα”(1967), “Απόψε στις ακρογιαλιές”(1968), “Κάποιο αλάνι”(1968), “Της Γερακίνας γιος” (1975),”Δηλητήριο στη φλέβα”(1979). Το 1980 με πρωτοβουλία της UNESCO ηχογραφείται ένας διπλός δίσκος με τίτλο “Χάραμα” – έτσι λεγόταν το μαγαζί στο οποίο ο Τσιτσάνης εμφανιζόταν τα τελευταία 14 χρόνια της καριέρας του και της ζωής του. Σ’ αυτό το δίσκο παίζει μια σειρά από κλασικά του τραγούδια αλλά και πολλά αυτοσχεδιαστικά κομμάτια στο μπουζούκι.

Ο δίσκος αυτός με την έκδοσή του στην Γαλλία (1985) παίρνει το βραβείο της Μουσικής Ακαδημίας CharlesGross. Όμως στο μεταξύ ο κορυφαίος δημιουργός έχει φύγει για πάντα. Το 1984, ακριβώς την ημέρα των γενεθλίων του (18 Ιανουαρίου), πεθαίνει στο νοσοκομείο Brompton του Λονδίνου ύστερα από επιπλοκές μιας εγχείρησης στους πνεύμονες. Μέχρι και 24 μέρες πριν εμφανιζόταν κανονικά σε κέντρο και δούλευε καινούργια τραγούδια…»

«Ο Πρόδρομος Τσαουσάκης γεννήθηκε στο Φανάρι της Κωνσταντινούπολης το 1919. Το πραγματικό του επίθετο ήταν Μουτάφογλου. Το 1922, όταν ήταν 3 ετών, με τον διωγμό ήρθαν οικογενειακώς στην Ελλάδα και σύντομα βρέθηκαν στην Θεσσαλονίκη, όπου έμειναν στην Ακρόπολη, στο λεγόμενο Κουλέ-καφέ, πάνω στα κάστρα.

Από μικρό παιδί ο Πρόδρομος Τσαουσάκης αγαπούσε να τραγουδάει. Μικρό παιδί ακόμα έβγαινε στο παράθυρο του σπιτιού του και τραγουδούσε κι εκεί τον άκουγαν οι «παλιές γυναίκες», που αργότερα, όταν έβγαλε δίσκους του θύμιζαν τι ωραία που τραγουδούσε μικρός. Τα πρώτα του επαγγέλματα όμως ήταν πολύ μακριά από το τραγούδι. Σε νεαρή ηλικία έγινε επαγγελματίας παλαιστής ή πεχλιβάνης, όπως λεγόταν στην τουρκική ορολογία οι παλαιστές που πάλευαν αλείφοντας τα σώματά τους με λάδι. Για τον Πρόδρομο Τσαουσάκη τα πρώτα χρόνια ήταν δύσκολα. Εργάστηκε ως επαγγελματίας παλαιστής μέχρι το 1940.

Το 1940 ο Πρόδρομος Τσαουσάκης πήγε εθελοντής φαντάρος και όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος ήταν ήδη στρατιώτης. Στον πόλεμο αιχμαλωτίστηκε από τους Γερμανούς και βασανίστηκε. Παρά την ταλαιπωρία, τις κακουχίες, τον κίτρινο πυρετό, τα κρυοπαγήματα και τα βασανιστήρια, ο Πρόδρομος Τσαουσάκης πολέμησε και διακρίθηκε για τα ανδραγαθήματα του στη μάχη, φτάνοντας στον βαθμό του λοχία.

Τα χρόνια της Κατοχής γνωρίστηκε με την Άννα Καδόγλου, από την Προύσα, με την οποία κλέφτηκαν το 1942 και παντρεύτηκαν το 1943. Μαζί απέκτησαν δυο γιους. Εκείνη την περίοδο είχε ξεκινήσει να παίζει και να τραγουδάει με κομπανίες σε ταβέρνες της Θεσσαλονίκης. Σε με τέτοια εμφάνιση γνώρισε και τον Βασίλη Τσιτσάνη και συνεργάστηκαν. Ο Τσιτσάνης ήταν αυτός που τον βάφτισε Τσαουσάκη, όταν έμαθε ότι στον στρατό ήταν λοχίας, και τους λοχίες τους λέγανε τσαούσηδες. Έτσι ο Πρόδρομος Μουτάφογλου έγινε Πρόδρομος Τσαουσάκης.

Κατά την διάρκεια της θητείας του ο Πρόδρομος Τσαουσάκης άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι και τα πρώτα χρόνια στην Θεσσαλονίκη συνεργάστηκε με τους Τάκη Μπίνη, Στέλλα Χασκίλ και ΣεβάςΧανούμ (Σεβαστή Παπαδοπούλου). Ο Βασίλης Τσιτσάνης του άρεσε πάντα και ήρθε η στιγμή να τον γνωρίσει όταν δούλευε στα «Κούτσουρα» του Δαλαμάγκα. Κατά την διάρκεια της Κατοχής ο Τσαουσάκης με τον Τσιτσάνη ήταν νύχτα και μέρα μαζί. Η φωνή του Πρόδρομου Τσαουσάκη αποτέλεσε μεγάλη έμπνευση για τον Τσιτσάνη, που έγραψε πολλά μεγάλα τραγούδια εκείνη την εποχή.

Το 1946, όταν η δισκογραφία άρχισε να δραστηριοποιείται ξανά, ο Τσιτσάνης κατέβηκε για οριστική εγκατάσταση στην Αθήνα, όπου ξεκίνησε φωνοληψίες. Και μαζί του ήθελε οπωσδήποτε να πάρει και τον Πρόδρομο Τσαουσάκη. Εκείνος όμως δεν ήθελε να γίνει επαγγελματίας τραγουδιστής δίσκων. Έτσι ο Τσιτσάνης αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει την γνωριμία του με τον κουμπάρο του και αστυνομικό διευθυντή της Θεσσαλονίκης, Νίκο Μουσχουντή. Ο Μουσχουντής έπεισε τελικά τον Τσαουσάκη να υπογράψει το συμβόλαιο και να κατεβεί στην Αθήνα.

Η πρώτη δισκογραφική εταιρία με την οποία άρχισε να συνεργάζεται ο Πρόδρομος Τσαουσάκης ήταν η «Odeon» (μετέπειτα «Minos») και τα πρώτα τραγούδια που κυκλοφόρησε ήταν τα «Κάτσε ν’ ακούσεις μια πενιά» και «Ο ζητιάνος». Το «Κάτσε ν’ ακούσεις μια πενιά», το πρώτο τραγούδι του Τσιτσάνη, που ερμήνευσε ο Τσαουσάκης, έγινε αμέσως επιτυχία και σήμανε την αρχή μιας μεγάλης καριέρας.

Στις 6 Νοεμβρίου 1946 ο Πρόδρομος Τσαουσάκης υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία «Columbia-HisMastersVoice». Ήταν μια από τις ιστορικότερες συνεργασίες στην ιστορία του λαϊκού τραγουδιού. Η αμοιβή των καλλιτεχνών εκείνη την εποχή γινόταν με βάση το αντίτιμο της λιανικής πώλησης ενός δίσκου 25 εκατοστών. Στο πρώτο συμβόλαιο ο Πρόδρομος Τσαουσάκης αμείφτηκε με την τιμή 5 δίσκων. Και ο 15χρονος τότε Στέλιος Καζαντζίδης θα έχει σαν πρώτο του τραγουδιστικό πρότυπο τον Πρόδρομο Τσαουσάκη.

Το 1948 γραμμοφωνήθηκε για πρώτη φορά ένα κλασικό πια τραγούδι του Τσιτσάνη, η «Συννεφιασμένη Κυριακή», που γράφτηκε την περίοδο της Κατοχής στην Θεσσαλονίκη. Πρώτοι ερμηνευτές του τραγουδιού είναι ο Πρόδρομος Τσαουσάκης και η Σωτηρία Μπέλλου.

Η συνεργασία Τσαουσάκη – Τσιτσάνη κράτησε μέχρι το 1951. Τότε ο Τσιτσάνης διέκοψε τη συνεργασία του με την «Columbia» και επέστρεψε στην «Odeon». Σε αυτό το διάστημα της συνεργασίας τους ο Πρόδρομος Τσαουσάκης είχε συνεργαστεί σε λίγα τραγούδια και με τους Κ. Καπλάνη, Απ. Καλδάρα, Γ. Μητσάκη, Γ. Παπαϊωάννου, Στέλιο Χρυσίνη και τον Θεσσαλονικιό μπουζουξή και συνθέτη Χρίστο Μίγκο. Έτσι, η βάση του σε αυτά τα πρώτα χρόνια της καριέρας του ήταν τα τραγούδια του Τσιτσάνη.

Λέγεται μάλιστα ότι αυτές οι εμβόλιμες συνεργασίες του Τσαουσάκη με άλλους συνθέτες είναι που κλόνισαν την σχέση του με τον Τσιτσάνη, μιας και ο Τσιτσάνης, που θεωρούσε τον Τσαουσάκη ανακάλυψή του, ήθελε να έχει τον απόλυτο έλεγχο. Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι, γεγονός είναι ότι από το 1951 και μετά δεν υπήρξε ποτέ ξανά κάποια επίσημη συνεργασία Τσιτσάνη – Τσαουσάκη. Ακόμα και το 1956, όταν ο Τσιτσάνης επέστρεψε δυναμικά στην «Columbia», στην οποία βρισκόταν ακόμη ο Τσαουσάκης, δεν υπήρξε συνεργασία.

Λέγεται ακόμα ότι ο Τσιτσάνης δώρισε στον Τσαουσάκη κάποια τραγούδια, μεταξύ των οποίων και μερικά που ηχογραφήθηκαν μετά το 1952, όταν ο συνθέτης δεσμευόταν από το συμβόλαιό του με την «Odeon»……..»

«Η Ιωάννα Γεωργακοπούλου, μια από τις πιο μεγάλες φωνές του ρεμπέτικου, η αρχόντισσα του πάλκου, όπως χαρακτηριζόταν, γεννήθηκε στον Πύργο, το 1920.

Εγκατέλειψε την Ηλεία, όταν έχασε τον πατέρα της. Έφυγε μαζί με την οικογένεια της, και πήγε στην Αθήνα. Εκεί, συμμετείχε στη χορωδία της ενορίας του Αγίου Παύλου, όπου την ανακάλυψε η τραγουδίστρια Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου, μούσα του Αττίκ.

Μπήκε στη δισκογραφία το 1938. Μετά τον πόλεμο συνεργάστηκε με τους πιο σημαντικούς λαϊκούς δημιουργούς, όπως τον Τσιτσάνη, τον Χιώτη και τον Μητσάκη.

Ξεχωριστή φυσιογνωμία, και σαγηνευτικό ταλέντο, η Ιωάννα Γεωργακοπούλου ερμήνευσε δεκάδες τραγούδια όλων των συνθετών και θεωρήθηκε φαινόμενο την εποχή εκείνη, αφού μπήκε πολύ μικρή στη δισκογραφία, μόλις στα 16 της, τραγουδώντας τη «Σμυρνιά» του Βέλλα και τη «Χριστίνα» του Σέμση. Προικισμένη και με σπάνια φωνή, ερμήνευσε χίλια και πλέον τραγούδια και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερες ρεμπέτες.

Στα χρόνια που ακολούθησαν μετά τον πόλεμο, ήταν η καλύτερα αμειβόμενη τραγουδίστρια. Στο τραγούδι μπήκε με τη βοήθεια του Γιάννη Βέλλα, που ήταν και ο πρώτος της δάσκαλος και αυτός που της έδωσε τα πρώτα της τραγούδια.

Θα ακολουθήσουν οι μεγαλύτεροι λαϊκοί δημιουργοί, ο Στελλάκης Περπινιάδης που τη συνόδευε στις ηχογραφήσεις με τα ιστορικά του σεγκόντα, ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Βασίλης Τσιτσάνης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Γιώργος Μητσάκης, καθώς και ο κορυφαίος σολίστ του μπουζουκιού Δημήτρης Στεργίου.

Ο Τσιτσάνης διέκρινε την εξαιρετική ποιότητα της φωνής της και της εμπιστεύτηκε πολλά τραγούδια με πρώτο το «Οι φιλενάδες». Αρκετά από τα τραγούδια της είναι δικές της συνθέσεις, όπως το τραγούδι που τη σημάδεψε «Ο τρελός Τσιγγάνος», σε μουσική και στίχους δικά της.

Όπως είπε η ίδια, ο ήρωας του τραγουδιού ήταν υπαρκτό πρόσωπο, αντάρτης του ΕΛΑΣ, ο οποίος εκτελέστηκε από τους ναζί. «Ήταν αληθινός ήρωας του τραγουδιού που έγραψα στα τέλη του 1943», είπε στον Πάνο Γεραμάνη για το βιβλίο του «Η ζωή μου ένα τραγούδι».

Η Ιωάννα Γεωργακοπούλου πέθανε το 2007, στα 87 της χρόνια.»

Σε ¨γνήσια¨ λαϊκά μονοπάτια ο σημερινός γραμμοφωνικός δίσκος (με αφορμή την αναφορά στον Τσιτσάνη στην προηγούμενη ανάρτηση). Δυο από τα ομορφότερα τραγούδια, με το μπουζούκι του Τσιτσάνη και της φωνές των Τσαουσάκη- Γεωργακοπούλου.

Ο δίσκος κομμένος στην Τουρκική Columbia με το αυτοκόλλητο στο δίσκο να μας μαρτυρά το μαγαζί του Atana Kokinou στο καλντερίμι Yusek.

Τα βιογραφικά στοιχεία είναι πάρα πολλά και διάλεξα αποσπάσματα.  

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).