618. OLYMPIC OE 80180 ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 1970

Σηφογιωργάκης Σπύρος- Μαρκογιαννάκης Ιωάννης (Μαρκογιάννης)- Μαρκογιαννάκης Ευάγγελος (Μαρκοβαγγέλης) OLYMPIC OE 80180 Ένας αράπης (Συρτός) - Η χτενίστρα (Μαντινάδες) 1970- 45rpm- 7''

«Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης γεννήθηκε το 1930 στου Αγαλιανού Αγίου Βασιλείου, σε μια αγροτική οικογένεια με πολλά παιδιά. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα τα είχε σε ηλικία 14 ετών, από το Βασίλη το Γρηγοράκη από τις Βρύσες και στη συνέχεια από το Νίκο Σαβοργιανάκη και το Γιώργη Ανυφαντάκη.

Παθιασμένος και αυτοδίδακτος λοιπόν, και όπως ο ίδιος απεκάλυψε σε συνέντευξή του το 2001 στην «Ρ», η πρώτη του λύρα ήταν από …σφάκα και την πλήρωσε ακριβά.

« Είχαμε πάει, μικρά παιδιά τότε , με τον παπά- Κωστή Πετυχάκη σε ένα βουνό, στην τοποθεσία «Γούλα», στ’ Αγαλιανού. Εκεί βρήκαμε μια μεγάλη σφάκα, την κόψαμε κα την πήγαμε σε κάποιο Μιχάλη Μιχαλάκη ή «Μαυρούλιος», ο οποίος «κουτσόπαιζε» λύρα, για να μας φτιάξει μια δική μας, συμισακή. Εγώ του αλώνευα ένα ολόκληρο καλοκαίρι και αυτός καθόταν κάτω από μια ελιά και πελεκούσε τη λύρα. Κανόνισε δε και ήταν η λύρα έτοιμη όταν αποαλώνεψα.» Η λύρα βεβαίως ήταν μισή-μισή με τον παπά Κωστή. Την είχαμε κάνει βδομάδες. Όμως ο Κωστής ήταν αριστερόχειρας και έτσι τη βδομάδα που την είχε εκείνος αλλάζαμε την πρώτη χορδή. Κάποια στιγμή μου λέει: «Σπύρο χαλάλι σου η λύρα». Όμως μια λύρα από σφάκα, με καπάκι από τάβλα, κολλημένη με σακίζι, δεν παίζει όπως πρέπει.»

Το 1947 σε ένα πανηγύρι του προτείνει ο Αλέκος Καραβίτης να πάει στην Αθήνα για να του μάθει λύρα. Πηγαίνει πράγματι την Αθήνα, αλλά όμως ο αγώνας και η  βιοπάλη δεν του επιτρέπει τέτοιες πολυτέλειες. Το 1949 επιστρέφει πάλι στο χωριό του όπου εκεί με τη λύρα που είχε μάθει μετά από δικές του προσπάθειες, παίζει σε διάφορες εκδηλώσεις με πασαδόρο του το Σταύρο Παπαδάκη που έπαιζε μαντολίνο.

Το 1951 κατά τη διάρκεια της στρατιώτικής του θητείας είχε την τύχη να γνωρίσει και να παίξει με μεγάλους Μεσσαρίτες οργανοπαίκτες εκείνης της εποχής, όπως τον Σπανάκη, τον Καμπουράκη, τον Φουστάνη, κ.α.

Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης τίμησε επάξια την κρητική παραδοσιακή μουσική, διαφυλάττοντας ακέραια τη γνησιότητα και το μεγαλείο της έτσι όπως ονειρεύτηκε και στόχευσε, προσφέροντας τις δικές του δημιουργίες, διακρινόμενος μεταξύ των μεγάλων της Μεγαλονήσου, μεσουρανώντας στο κρητικό μουσικό στερέωμα.

Απεχώρησε από την ενεργό δράση το 1990, και όπως ο ίδιος λέει, του δόθηκε η ευκαιρία σταματώντας τα ταξίδια να μείνει κοντά στην οικογένειά του. Γνώρισε καλύτερα τη γυναίκα και τα παιδιά του. Εξ άλλου όπως υποστήριζε « ο καλλιτέχνης πρέπει να αφήνει τον κόσμο του πριν τον αφήσει εκείνος. Το πάλκο θέλει μαύρα μαλλιά.»

Οι γνωστές αγαπημένες μελωδίες της λύρας του ακούστηκαν σ’ όλο τον κόσμο. Από το Χάλιφαξ του Καναδά μέχρι το Βανκούβερ. Από το Κέιπ-Τάουν μέχρι την Τυνησία. Από το Χόλιγουντ μέχρι τη Νέα Υόρκη. Από το Ελσίνκι της Φιλανδίας μέχρι το Λονδίνο και όλη την Ευρώπη, Ρωσία και Αυστραλία όπου και ανακηρύχθηκε επίτιμος δημότης της Καμπέρα.

Το 1962 σε διαγωνισμό στο Ελσίνκι της Φιλανδίας, απέσπασε το πρώτο παγκόσμιο βραβείο Λαϊκής Παράδοσης, παίζοντας λύρα. Είχε δώσει κατά καιρούς πολλές συνεντεύξεις και είχαν γραφτεί πολλά θετικά σχόλια σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες.

Το 1967 παντρεύτηκε τη Χρυσούλα Ασκοξυλάκη από τους Βώρρους Μεσσαράς Ηρακλείου. Μαζί αποτέλεσαν ένα νέο καλλιτεχνικό ζευγάρι και έγραψαν μια νέα εποχή στο χώρο του κρητικού πενταγράμμου.

Το 1969 εμφανίστηκε στην εκπομπή του Φρέντυ Γερμανού «Αλάτι και πιπέρι».

Είχε συνεργασθεί με παραγωγούς κινηματογραφικών ταινιών σε μουσικά κομμάτια όπως στην ταινία "Η Νεράιδα και το Παλικάρι" με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και το "Ευτυχώς χωρίς δουλεειά" με τον Γιάννη Γκιωνάκη, καθώς και στην ταινία «Ζορμπάς» με τον Άντονυ Κουίν και την Ειρήνη Παπά. Συμμετοχή έχει και σε βιντεοταινία του 1988 με τίτλο ¨Τρέλα μου¨ όπου παρουσιάζεται ο κόσμος της αθηναϊκής νύχτας με πλούσια χορευτικά νούμερα, από τσιφτετέλι ως και πεντοζάλη, και επιθεωρησιακές παρεκβάσεις.

Επίσης μεγάλες προσωπικότητες παρευρέθηκαν και παρακολούθησαν συναυλίες του και άλλες εκδηλώσεις, όπως ο Ντε Γκωλ, Ο Κρούτσεφ, Ο Ωνάσης κ.α.

Συνεργάστηκε με πολλούς καταξιωμένους μουσικούς όπως το Γιάννη και Βαγγέλη Μαρκογιαννάκη, το Γιάννη και Γιώργη Μαράκη, το Γιώργη Θυμιατζή, το Σταύρο Παπαδάκη, το Λουκά Παχουντάκη, τον Κωστή Τσουκνάκη, τον Αντώνη Σκευάκη κ.α……

Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης απεβίωσε το 2013»

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

617. PANIVAR PA 213 ΚΟΥΜΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΚΟΥΜΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΚΑΔΙΑΝΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1970

Κουμιώτης Γιώργος (Καμαράτος)- Κουμιώτης Γιάννης- Καδιανάκης Γιάννης PANIVAR PA 213 Ο Μπάρμπα Θόδωρας - Τέλος πάντων 1970- 45rpm- 7''

 

«Ο Γιώργος Κουμιώτης γεννήθηκε στο Τεφέλι Ηρακλείου στις 10-8-1931. Πατέρας του ήταν ο Μιχάλης Κουμιωτάκης και μητέρα του η Μαρία το γένος Νουράκη. Η Καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε από πολύ μικρό να μάθει λαγούτο σε ηλικία 16 χρονών και να παίζει σε γλέντια στην περιοχή του Ηρακλείου με τον παλιό λυράρη Γαβρίλη Σταυρουλάκη από τα Πιτσίδια όπως και με άλλους συντοπίτες λυράρηδες.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ένας λαουτιέρης μπαίνει στα Ανώγεια ,που μέχρι τότε την λύρα την συνόδευε το μαντολίνο. Τον είχε φέρει ο αείμνηστος Νίκος Ξυλούρης. Ο Γιώργος Κουμιώτης ήταν το πρώτο λαγούτο που μπήκε στα Ανώγεια και σε αυτή την αλήθεια συναινεί ο μετέπειτα μεγάλος λαουτιέρης Γιάννης Ξυλούρης αδερφός του Νίκου.

Η συνεργασία του με τον Νίκο Ξυλούρη είχε αρχίσει. Αχώριστοι συνεργάτες και φίλοι πια εμφανίζονται σε γλέντια ,γάμους και άλλες εκδηλώσεις σε όλη την Κρήτη με πολύ μεγάλη επιτυχία.

Στα επόμενα χρόνια συνεργάζεται με όλη την τότε ανερχόμενη Ανωγειανή μουσική οικογένεια με Μανουρά, Καλομοίρη, Ψαραντώνη και Βασίλη Σκουλά .

Αρχές της δεκαετίας του 1960 γνωρίζει την σύντροφο της ζωής του Μαρία Αλεξανδράκη με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά την Βάνα και τον Μιχάλη .

Η προσωπική καλλιτεχνική πορεία του έχει πια αρχίσει , με αγνότητα ,αυθορμητισμό και πλούσια φαντασία εμπνευσμένος από πραγματικά γεγονότα της καθημερινότητας , του έρωτα , της αγάπης ,του πόνου και της ίδιας της Κρήτης ,γράφει στίχους και τους επενδύει με το μοναδικό προσωπικό του ύφος με μουσική.

Όπως το συρτό του με τον πολύ εύστοχο και διαχρονικό του στίχο ακόμα και σήμερα, 50 χρόνια μετά που οι ανθρώπινες σχέσεις γίνονται ακόμα πιο δύσκολες

«Σα τη μεγάλη αποκριά η εποχή μας μοιάζει

Γιατί με μάσκα ο γης τ αλλού στέκει και κουβεντιάζει »

Ο Γιώργος Κουμιώτης φύση και θέση, ανυπότακτη ψυχή αν και έφτασε πολύ ψηλά δεν υποδουλώθηκε ποτέ από τα καθώς πρέπει και το σταριλίκι και κυρίως από το χρήμα.

Έφυγε σε ηλικία 77 ετών το 2008 στο Νοσοκομείο Αττικόν του Χαϊδαρίου, από πνευμονικό οίδημα και μετά από πολύ μεγάλη μάχη με την επάρατη νόσο!» Ιωάννης Παρακάτω ακολουθεί συνέντευξη του Γιάννη Καδιανάκη που παίζει λύρα στο σημερινό δισκάκι.

«Γεννήθηκα το 1936, στο Χάρακα, στα Αστερούσια όρη, στη ρίζα. Από μικρό παιδί ένιωσα την ανάγκη να μάθω λύρα. Είχα ένα ξάδερφο, τον Παντελή Σταυρουλάκη, και άκουσα για πρώτη φορά την ωραία λύρα που έπαιζε, καθώς και του Παναγού αλλά και του Γιώργη Αποστολάκη ή Τσαμπάζη, που όλοι αυτοί έχουν φύγει. Απ' αυτούς έχω πάρει τα πρώτα ακούσματα-ερεθίσματα. Χωρίς να μου δείξει κανείς, κάθισα και ασχολήθηκα. Μόνο καμιά φορά, όταν ξεκούρδιζε η λύρα, ερχόταν ο Παντελής και μου την κούρδιζε. Είκοσι πέντε χρονών άρχισα την καριέρα μου. Έπαιξα με τον Κώστα Μανωλάκη και τον Γιώργη Κουμιώτη. Μετά για δυο χρόνια δεν έπαιζα καθόλου. Ήθελα να σταματήσω. Όμως ξανάρχισα με τον Αριστείδη τον Αγριμανάκη από το Τεφέλι και ήμαστε 7 χρόνια μαζί.

Κατόπιν έπαιξα μαζί με τον Νίκο Κρουσταλλάκη, τον Γιώργη Κρουσανιωτάκη, τον Δημήτρη Φουκάκη κ.ά. Έχω παίξει σε όλη την Κρήτη και θα συνεχίσω να παίζω μέχρι να 'χω την υγειά μου. Εδώ η περιοχή μας έχει τη δική της μουσική κουλτούρα κι έχει βγάλει τους δικούς της καλλιτέχνες και πρέπει να 'μαστε περήφανοι γι' αυτό. Εμείς οι νεότεροι προσπαθούμε να αγγίξουμε τους παλιούς στην τέχνη και στο χρώμα τους. Γενικώς βέβαια σήμερα οι καταστάσεις και οι εποχές είναι τέτοιες που τα συναισθήματα είναι παράξενα και αυτό κάνει τους νέους καλλιτέχνες να ξεφεύγουν. Βέβαια είναι και το αίσθημα που κουβαλάει ο καθένας, αλλά τι να πούμε εμείς αφού έτσι θέλει ο κόσμος! Εγώ σέβομαι και εκτιμώ τον κόπο και την αγωνία του κάθε καλλιτέχνη. Όμως βάζουν μέσα ντραμς, τζουράδες και κιθάρες και έτσι δε βγαίνει το παλιό χρώμα…»

Μετά την ¨Παγώνα¨ και τους ¨Ξενιτεμένους¨, το επόμενο σε πωλήσεις (του Κουμιώτη τουλάχιστον) είναι το σημερινό δισκάκι με τον ¨Μπαρμπα Θόδωρα¨ και το ¨Τέλος πάντων¨. Κόπηκε με τρεις διαφορετικές ετικέτες, με τις πράσινες να είναι από διαφορετικές μήτρες και τα τραγούδια σε διαφορετικές πλευρές. Στο μπουζούκι ο αδερφός του Καμαράτου, ο Γιάννης Κουμιώτης.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

616. ODEON GA 8029 ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ- ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ 1958

Καλομοίρης Γεώργιος (Γιωργαντός)- Τσαγκαράκης Δημήτριος (Τσαγκαροδημήτρης) ODEON GA 8029 Έγινες μάγισσα για με (Συρτός Ηρακλ. Μεσαρίτικος) - Αφού το θέλει η μοίρα (Συρτός Πρυνιανός) 1958- 78rpm- 10''

 

Η πρώτη δισκογραφική δουλειά του Γιωργαντού με τον Τσαγκαροδημήτρη η σημερινή ανάρτηση. Δυο εξαιρετικά συρτά στα οποία ξεχωρίζει η τέχνη στο παίξιμο τόσο του Καλομοίρη όσο και του Τσαγκαράκη.

Ο «μεγάλος δάσκαλος» -όπως συνηθίζουν να τον αποκαλούν οι μυημένοι και γνώστες της Κρητικής μουσικής- με το μουσικό του έργο, άφησε μουσική παρακαταθήκη. Είναι σχεδόν αδύνατο ακούγοντας τραγούδι του Γιώργη Καλομοίρη να μην καταλάβεις ότι είναι δικό του. Αυτό συμβαίνει, γιατί οι μουσικές συνθέσεις του χαρακτηρίζονται από ένα ξεχωριστό γνώρισμα, από μοναδικότητα, ιδιαίτερο χρώμα, και μία χαρακτηριστική χροιά και μελωδία, ταυτόσημη με το μουσικό του έργο, αλλά και από ποικιλομορφία, καθώς εκτός από τους παραδοσιακούς Κρητικούς συρτούς, αποτελούνται από καλαματιανούς, κοντυλιές, αμανέδες και πολλά ακόμα είδη της παραδοσιακής μουσικής. Ο ίδιος συνέθεσε εκατοντάδες μουσικές συνθέσεις, τις οποίες «έντυσε», με δικές του μαντινάδες, αλλά και κατοπινών μαντιναδολόγων.

«Ο Γιώργης Καλομοίρης (Γιωργαντός) γεννήθηκε στα Ανώγεια το 1931. Τα πρώτα βήματα στη μουσική, έγιναν από μικρό παιδί, στο Περαχώρι, εκεί που όλοι οι μερακλήδες του χωριού, στην παρέα του; έπαιρναν μαζί και τους πιτσιρικάδες λυράρηδες, για να συμμετέχουνε και αυτοί, σε κείνη την πανδαισία της αντιστοίχησης των συναισθημάτων. Ο Στραβός (Πασπαράκης Μανόλης), ο Κουρκούτης (Μανουράς Γιώργης), ο Κίτσος (Ξυλούρης ο Γιώργης), και ο Σωκράτης ο Κοκορδούλης, είναι οι πρώτοι παλιοί λυράρηδες της εποχής που επηρέασαν τον Καλομοίρη το Γιώργη.

Ήταν ο Γιωργαντός μόλις 12 χρονών που έπαιξε για πρώτη φορά λύρα, με τους μερακλήδες σε παρέα. Οι συνθήκες μέσα στην κατοχή, για ένα παιδί μόλις 12-13 χρονών, δεν ήταν οι κατάλληλες για να αποδώσει στη "θεά Λύρα", αλλά έχοντας δίπλα του, σε όλο το χωριό αυτούς τους αγγέλους μερακλήδες, δεν μπορούσε παρά να επηρεασθεί και να γενεί αποδέκτης, των συναισθημάτων του λαϊκού πολιτισμού και της ευαισθησίας που κουβαλάει ο Ανωγειανός και να διδαχθεί από τους γλεντζέδες, που ανάθρεφαν τόσους και τόσους καλλιτέχνες.

Το πρώτο επαγγελματικό γλέντι έγινε στ' Ανώγεια το 1948, σ' ένα γάμο και έπαιξαν μαζί με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη που σαν κοπέλια ετότεσας μαθαίνανε μαζί τη λύρα. Ήταν η απαρχή της προοπτικής του καλλιτέχνη, για να ξεπεράσει τα σύνορα του χωριού και άρχισε να κατεβαίνει στο Ηράκλειο, στην Πεδιάδα, στο Μονοφάτσι, στο Ρέθυμνο και σ' όλη την Κρήτη. Πρώτη φορά παίζει στο Ηράκλειο, στου Χαρίλαου την ταβέρνα στον Πόρο. Στη συνέχεια έπαιξε στο πρώτο Κρητικό κέντρο του Ηρακλείου στον "Ερωτόκριτο". Ο Καλομοίρης ο Γιώργης είναι από τους πρώτους λυράρηδες στο Ηράκλειο, που επέβαλαν τη λύρα και γενικότερα την Κρητική Μουσική την δεκαετία των ονείρων, της ευαισθησίας, των τεχνών και των γραμμάτων, την δεκαετία του 60.

Στην συνέχεια η Κρήτη της Αθήνας, το 1970 τον "απέσπασε" προσφέροντας για εφτά χρόνια την σφραγίδα του στη Κρητική μουσική, στην Αττική στα Κρητικά κέντρα "Κονάκι" και "Αγρίμια" και ξαναγιαέρνει στο Ηράκλειο το 1977 στο "Λιμενικό Περίπτερο" όπου μέχρι και το 1995, δημιουργεί ένα αξεγόραστο και απλό στέκι των μερακλήδων της Κρητικής Μουσικής, δίπλα στην ώρες ώρες φουσκοθάλασσα του Κρητικού πελάγους και άλλες στιγμές, στην απαστράπτουσα από φως και ηρεμία, απέραντη θάλασσα του Μεγάλου Κάστρου, δίπλα στα κάστρα της αρμύρας και του φωτός, τραγουδώντας τους καημούς και τις λαχτάρες ετο "Ζορμπάς".

Ο Καλομοίρης ο Γιώργης, σε όλη του τη διαδρομή, συνεργάστηκε με κορυφαίους λαγουθιέρηδες μεταξύ άλλων και οι: Φασουλάς Ζάχαρης, Κουμιώτης Γιώργης, Τσαγκαράκης Δημήτρης, Νίκος Μανιάς, Μαρκογιαννάκης Γιάννης, Ξυλούρης Γιάννης, Λαρετζάκης Μανώλης, Χαριτάκης Λάμπρος, Κουμιώτης Μανώλης, Ξυλούρης Βασίλης.

Πρώτος δίσκος του, 78 στροφών, το 1958 με το εκπληκτικό τραγούδι "Έγινες μάγισσα για με" και "Δυστυχισμένος βρίσκομαι", επόμενος δίσκος 78 στροφών "Κυπριωτοπούλα μου" το 1959, δίσκους μικρούς 45 στροφών έγραφε από το 1958 μέχρι και το 1968 γύρω στους 50.

Όμως δεν πρέπει να ξεχάσουμε να αναφερθούμε, πως το ταξίδι της μετανάστευσης των Ελλήνων εκείνες τις δύσκολες δεκαετίες, έφερε πολλούς καλλιτέχνες της Κρητικής μουσικής κοντά στην Κρήτη του Καναδά, την Κρήτη της Αμερικής την Κρήτη της Αυστραλίας και στην Κρήτη της Ευρώπης. Εκεί βρέθηκε ο Γιώργης με τους συνεργάτες του, μεταφέροντας την γλυκιά ζεστασιά και την ευαισθησία, που χωρίς αυτήν οι Κρήτες όπου και να 'ναι αισθάνονται ορφανοί…..»

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

615. COLUMBIA DG 6714 ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ- ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΑΙΜΙΛΙΑ- ΧΑΤΖΗΔΑΚΗ ΑΝΝΑ 1948

Χατζηδάκης Σταμάτης- Χατζηδάκη Αιμιλία- Χατζηδάκη Άννα- Σέμσης Δημήτρης (Σαλονικιός)- Καρίπης Κώστας- Χρυσίνης Στέλιος COLUMBIA DG 6714 Πέρα στους πέρα κάμπους (Δωδεκανησιακόν) - Το πονεμένο στήθος μου (Δωδεκανησιακόν) 1948- 78rpm- 10''

 

«Ο Σταμάτης Χατζηδάκης γεννήθηκε στη Λέρο. Έπαιζε βιολί, λαούτο και σαντούρι. Το 1922 παντρεύτηκε την Άννα Ζαχαριάδη, μικρασιατικής καταγωγής, που γεννήθηκε στη Λέρο και κοντά του καλλιέργησε τη φωνή της μαθαίνοντας τα μυστικά του τραγουδιού, που με τη σειρά της, δίδαξε στις κόρες της Αιμιλία και Δικαία, οι οποίες ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο.  

Ο Σταμάτης και η Άννα Χατζηδάκη, εκτός από την Αιμιλία και την Δικαία (Δικαία Χατζηδάκη – Παπαδημητρίου, έγινε γνωστή στα μεταγενέστερα χρόνια συνεχίζοντας την παράδοση του νησιώτικου τραγουδιού), απόκτησαν άλλα τέσσερα παιδιά: την Γεωργία, τον Αντώνη, τον Σαράντη και τον Χριστόδουλο, στα οποία, επίσης, μετέδωσαν την αγάπη τους για το νησιώτικο τραγούδι. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο περίφημος Όμιλος Δωδεκανησιακών Τραγουδιών Χατζηδάκη.

Από το 1938, έχοντας ήδη εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα, ο Σταμάτης Χατζηδάκης συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών παρουσιάζοντας τα τραγούδια της Δωδεκανήσου και της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Λέρου.

Η Αιμιλία Χατζιδάκη (1924-1999) είχε γεννηθεί στην Ιταλοκρατούμενη Λέρο, αλλά όταν ήρθε να με συναντήσει στο γραφείο μου στο τέλος της δεκαετίας του '70, ζούσε ήδη στον Πειραιά από χρόνια. Δούλευε, μάλιστα σε μια τοπική εφημερίδα, όπως μού είχε πει. Όχι γράφοντας, αλλά κάνοντας εξωτερικές δουλειές. Και τραγουδούσε ακόμα, γι'αυτό την είχαμε άλλωστε καλέσει στην τηλεόραση. Και επειδή παράλληλα με τα νησιώτικα, αγαπούσε και τα Ιταλικά τραγούδια, τη θυμάμαι να μού τραγουδά με πολύ πάθος, α καπέλα, το Canzone per te τού Σέρτζο Εντρίγκο.

Τραγουδίστρια καλή ήταν κι η αδελφή της, η Δικαία Παπαδημητρίου, μαζί είχανε ηχογραφήσει κάποιους δίσκους (διηγείτο ο Γιώργος Παπαστεφάνου).

Όμως, το μεγάλο βήμα έγινε αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν ξεκίνησε αποκλειστική συνεργασία με την Columbia (πρώτος δίσκος το Καλύμνικο Θαλασσάκι και η Λέρικη Μπρατσέρα- ανάρτηση 429) και με τις ιστορικές ηχογραφήσεις του αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο μια ανεκτίμητη μουσική κληρονομιά, που μετέφεραν άριστα με τις «βελούδινες» φωνές και ερμηνείες τους η σύζυγός του Άννα και η κόρη τους Αιμιλία.»

«Η ανάλυση του τραγουδιού «Πέρα στους πέρα κάμπους» αποκαλύπτει μια βαθιά αντίθεση ανάμεσα στην εύθυμη, χορευτική του μελωδία και στο σκοτεινό, δραματικό περιεχόμενο των στίχων του, το οποίο πραγματεύεται την έμφυλη βία και την κοινωνική καταπίεση της εποχής.

Το κομμάτι ξεκινά με μια ειδυλλιακή, σχεδόν αθώα εικόνα της ελληνικής υπαίθρου που γρήγορα μετατρέπεται σε διαφορετικό σκηνικό. Πίσω από τη χαρούμενη μελωδία, το τραγούδι περιγράφει καταστάσεις ελέγχου και περιστολής της ελευθερίας μιας γυναίκας, με αναφορές σε ξυλοδαρμό και τιμωρία, γεγονός που το καθιστά ένα λαϊκό άσμα με τραγικό και βαθύτερο κοινωνικό περιεχόμενο.

Ο ρυθμός του κομματιού είναι δίσημος (2/4), γρήγορος και ιδιαίτερα ξεσηκωτικός, συνοδευόμενος από το πασίγνωστο χαρούμενο επιφώνημα «τριαλαλαλά». Αυτή η τεχνική είναι συχνή στο δημοτικό τραγούδι: η χαρούμενη μουσική λειτουργούσε ως «προπέτασμα καπνού» για να μπορούν οι άνθρωποι να τραγουδούν και να μοιράζονται φρικτά ή απαγορευμένα γεγονότα (όπως φόνους, αιμομιξίες ή βιασμούς) χωρίς να λογοκρίνονται άμεσα.»

Η παραπάνω ανάλυση, ¨ωραιοποιημένη¨, σε σχέση με αυτά που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο. Σίγουρα στα τραγούδια του ο Σταμάτης Χατζηδάκης, στο τέλος. τους προσδίδει κάτι το τραγικό. Βλέπε και ανάρτηση 429, το ¨Θαλασσάκι¨ έπνιξε της κοπελιάς τον άντρα  και η Λέρικη ¨Μπρατσέρα¨ πέφτει σε νοτιά και σπάει το κατάρτι. Το ¨Πέρα στους πέρα κάμπους¨  στο τέλος αποκαλύπτει ότι η γυναίκα κακοποιείται συστηματικά.

Στα σχολικά μου χρόνια, δεν ξέρω αν ήταν στο πρόγραμμα σπουδών, το τραγουδούσαμε συχνά όπως και πολλά άλλα παραδοσιακά. Να πω την αλήθεια δεν θυμάμαι (πάνε και 40-45 χρόνια από τότε) αν η δασκάλα μας, η Κυρία Άννα, μας έμαθε ποτέ τους τελευταίους στίχους, μέναμε πάντα στο τριαλαλαλαλα και στη χαρμολύπη που μας άφηνε η μελωδία.

Το δεύτερο τραγούδι ¨Το πονεμένο στήθος μου¨, έχει νομίζω πινελιές από τον Σαλονικιό (Δημήτρη Σέμση- δεν αναγράφεται στις ετικέτες). Στο τέλος ακούγεται και ο όμορφος στίχος (μαντινάδα αν θες):

¨Ένα Θεό μόνο θα βρεις στον κόσμο δίχως λάθος,

       μα δε θα βρεις καμιά καρδιά χωρίς καημό και πάθος¨      

Ο σημερινός δίσκος κόπηκε με τρεις διαφορετικές ετικέτες λευκή, καφέ και μπλε (σημερινές). Οι παραπάνω φωτογραφίες από καρτποσταλ που απεικονίζουν τη Λέρο.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

614. MUSIC BOX MB 271 ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ- ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 1962

Μπριλλάκη (Καβακοπούλου) Ειρήνη- Καβακόπουλος Παντελής- Λαβίδας Δημήτρης- Ζέρβας Αναστάσιος- Πλατανιάς Αθανάσιος- Μόσχος Αριστείδης-  MUSIC BOX MB 271 Αμοργιανό ειν' το νερό (Συρτός) - Μπάλλος Κυκλάδων 1962- 45rpm- 7''

«Απεβίωσε στις 25-11-2011 στην Αθήνα, σε ηλικία 87 ετών, η πρώτη Ρεθεμνιώτισσα λαογράφος Ειρήνη Μπριλάκη-Καβακοπούλου. Μια Σπηλιανή που έγραψε, ιστορία, ποιήματα, λαογραφικές αναφορές και πλούτισε με τη δυνατή πέννα της τα Ρεθεμνιώτικα γράμματα.

Αναθρεμμένη με τις αξίες και τα ιδανικά της Ρεθεμνιώτικης κουλτούρας και με τη δυναμικότητα της Σπηλιανής γυναίκας, κατόρθωσε μόνη της να σπουδάσει και να αποκατασταθεί επαγγελματικά.
Κατάφερε με την δυναμική και πολύμορφη παρουσία της να καταξιωθεί στα πολιτιστικά δρώμενα της Κρητικής παράδοσης .
Η Ειρήνη Μπριλάκη γεννήθηκε το 1924 στο Σπήλι Αγίου Βασιλείου. Πατέρας της ήταν ο Σήφης Μπριλάκης και μητέρα της η Ευαγγελία Βλατάκη. Η «Ερήνη τσι Μπριλοσήφαινας» όπως ήταν γνωστή στο Σπήλι ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς που είχε πέντε κορίτσια και ένα αγόρι τα οποία ήταν η Παγώνα, η Στέλλα, ο Στέφανος, η Κατίνα, η Μαρία και η Ειρήνη. Από πολύ μικρή έμεινε ορφανή από πατέρα, όταν αυτός σκοτώθηκε στο κτίσιμο ενός σπιτιού στην περιοχή, με πέτρα, πέφτοντας από ψηλά.

Η οικογένειά της τα έβγαζε δύσκολα πέρα. Παρ’ όλα αυτά η Ειρήνη τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Τελείωσε στο Ρέθυμνο τις γυμνασιακές της σπουδές και στη συνέχεια πέτυχε την εισαγωγή της στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου παρακολουθούσε παράλληλα ξένες γλώσσες στη Γαλλική Ακαδημία των Αθηνών. Λίγο αργότερα γνώρισε και παντρεύτηκε τον Ηπειρώτη βιολιστή στην Κρατική Ορχήστρα, Παντελή Καβακόπουλο, μελετητή της μουσικής μας παράδοσης, με τον οποίο απέκτησαν δύο παιδιά τον Σπύρο και τον Δημήτρη. Εργάστηκε στα Γραφεία του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού απ’ όπου και συνταξιοδοτήθηκε. Από πολύ νέα έδειξε την αγάπη της για το τραγούδι και την λαϊκή μας παράδοση. Έδωσε πλήθος διαλέξεων σ’ όλους τους νομούς της Κρήτης, μέσου κυρίως του Λυκείου Ελληνίδων, αλλά και άλλων πολιτιστικών συλλόγων, σωματείων. κ.λ.π. που την καλούσαν να μιλήσει για λαογραφικά και θρησκευτικά θέματα., στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας. Έλαβε μέρος σε αρκετά λαογραφικά, τοπικά και ιστορικά συνέδρια και έκανε πλήθος απαγγελίες ποιημάτων της στην Κρητική διάλεκτο σε πάρα πολλές εκδηλώσεις.

Η Ειρήνη Μπριλάκη ήταν η πρώτη Ρεθυμνιώτισσα λαογράφος που άρχισε να αρθρογραφεί τόσο στις ντόπιες εφημερίδες, όσο και στις Κρητικές εφημερίδες της Αθήνας, καθώς και σε περιοδικά της Κρήτης και της υπόλοιπης Ελλάδας με λαογραφικό περιεχόμενο. Ξεκίνησε ως τακτική συνεργάτης στην εφημερίδα ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ του Ρεθύμνου το 1967, σε θέματα επίκαιρα λαογραφικά καθώς και στην εφημερίδα των Αθηνών ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ και στα περιοδικά ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΣΤΙΑ, ΚΡΗΤΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, ΚΡΗΤΗ, ΠΕΙΡΑΙΚΗ-ΠΑΤΡΑΙΚΗ και το Ε.Ε.Σ. ΝΕΟΤΗΤΟΣ.

Ενώ μέχρι το τέλος αρθρογραφούσε σε όλες τις τοπικές εφημερίδες του Ρεθύμνου.
Ήταν τακτικό μέλος του ΚΡΗΤΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ της Αθήνας, της Πανελλήνιας Λαογραφικής Εταιρείας, της Ιστορικής – Λαογραφικής Εταιρείας Ρεθύμνης και της Λαογραφικής και Ιστορικής Εταιρείας Κρήτης. Επίσης μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών και του Συλλόγου Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος του Δ.Σ. του Συνδέσμου Κρητών Επιστημόνων Αττικής και μέλος της Παγκρήτιας Ένωσης Αθηνών, Αντι/δρος του Δ.Σ. του ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΜΥΛΩΝ.

Συνεργάστηκε με πολλούς παραδοσιακούς οργανοπαίχτες της Κρήτης και φυσικά με όλες τους μουσικούς του Σπηλίου (Κοντύλη, Μαρκογιώργη Μαρκογιανάκηδες, Μπριλογιάννη, Σκορδαλό, Χατζηδάκη Γ, Καλογρίδη κ.α.) Με τον ανεπανάληπτο Σπηλιανό λυράρη Γιώργη Καλογρίδη (1923-1999) ηχογράφησε μαζί του δυο εξαίσια παραδοσιακά κομμάτια, το ριζίτικο «Τρώτε και πίνετε άρχοντες» και το παραδοσιακό συρτό «Στον ουρανό θε ν’ ανεβώ (πρώτος συρτός)» ενώ ήταν η βασική γυναικεία φωνή στον δίσκο του Κώστα Μουντάκη «Ο Κρητικός Γάμος» το 1967, ο οποίος στηριζόταν σε δικά της κείμενα.

Από το 1949-1955 μετάδωσε στο ραδιόφωνο πλήθος λαογραφικών συνεργασιών της, με τους τίτλους «Τραγούδια από όλη την Ελλάδα» «Τραγούδια για να θυμάστε την πατρίδα» , «Θρακικά τραγούδια» κ.α.. Κυκλοφόρησε σε δίσκους νησιώτικα και παραδοσιακά τραγούδια και τα προωθούσε με κάθε τρόπο μέσω του Ραδιοφωνικού Σταθμού του Ε.Ι.Ρ. και των ποικίλων εκδηλώσεων στις οποίες την καλούσαν. Ενδεικτικά αναφέρω ορισμένα : Μπάρμπα Θοδωρή, Στο σπίτι που χορεύουμε, Αμοργιανό είναι το νερό, Τη θάλασσα την αγαπώ, Άνοιξε το παράθυρο, Σαν τα μάρμαρα της πόλης, Το φυσούνι , Κυρ Αναγνώσταινα, Ρόδος και Ροδονήσι, Σ’ αυτό το αλώνι το φαρδύ κ.α .

Στις παραπάνω ηχογραφήσεις συνεργάστηκε με σημαντικούς λαϊκούς οργανοπαίχτες από όλη την Ελλάδα όπως : Πέτρο Χαλκιά(Κλαρίνο), Αριστείδη.Μόσχο (Σαντούρι), Βασίλη Σούκα (Κλαρίνο), Γιώργο Κόρο (Βιολί),Τάσο Διακογιώργη (Σαντούρι) και άλλους.

Το 1961 με τη πρωτοβουλία του συζύγου της Παντελή, ηχογράφησε ο Καρυοφύλλης Δοϊτσίδης παραδοσιακά τραγούδια της Θράκης. Τα πρώτα τραγούδια που ηχογράφησε τότε ο Δοϊτσίδης, ήταν εννέα στα οποία συμμετείχε και η Ειρήνη. Το 1965 συμμετείχε με τον σύζυγο της Παντελή στην Ελληνική αποστολή στο Βαλκανικό φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε στη Σόφια της Βουλγαρίας, μαζί με γνωστούς καλλιτέχνες της δημοτικής μας μουσικής όπως: Ξανθίππη Καραθανάση, Γιάννης Δερμιτζογίαννη, Φώτη Πάνου, Μανώλη Παπαγεωργίου κ.α.. Η ελληνική αποστολή κέρδισε το πρώτο βραβείο και τελικά περιόδευσε σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Βουλγαρίας δίνοντας συναυλίες. Ποιήματα της περιλαμβάνονται σε αρκετές ανθολογίες ,αναφέρω ενδεικτικά ορισμένα :Φθινοπωρινοί στοχασμοί, Σκέψεις του χειμώνα, Πένθιμη τριλογία για τον αρχιλυράρη Θανάση Σκορδαλό, Πασχαλιάτικες θύμησες, Στον αρχιχορευτή Σταμάτη Χ. Παπαδάκη, Χριστουγεννιάτικες Βουκολικές Ώρες, Το Αρκάδι.

Αυτοβιογραφία Όσο ζούσε δημοσίευσε μόνο την ποιητική συλλογή «ΠΝΟΗ ΚΑΙ ΡΙΖΑ Αθήνα 1975» η οποία αποτελείται από λυρικά κείμενα αναπλασμένα με την Κρητική λαϊκή παράδοση. Επιπλέον υπάρχει μια δημοσιευμένη ανακοίνωση της στα πρακτικά του διήμερου επιστημονικού συνέδριου της Ι.Λ.Ε.Ρ. με τίτλο «Τα Κρητικά τοπωνύμια» στο Ρέθυμνο, 6-7 Νοεμβρίου 1998 η οποία περιέχει πλήθος ιστορικών, τοπωνυμικών και λαογραφικών στοιχείων για τη γενέτειρά της το Σπήλι.

Η Ειρήνη βραβεύτηκε από πάρα πολλούς συλλόγους και σωματεία για την προσφορά της στην παράδοση και την ποίηση όπως: στον Πανελλήνιο Ποιητικό Διαγωνισμό «ΚΗΦΙΣΙΑ 1975» και «ΚΗΦΙΣΙΑ 1976» , Πανελλήνιο Σύλλογο Λογοτεχνών 1982 , Πανελλήνιο Σύλλογο Λογοτεχνών 1989 , ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΡΥΘΡΟ ΣΤΑΥΡΟ 1982, Πανελλήνια Εταιρεία πολιτισμού1990, «Παγκρήτιο Ένωση 1996, Σύλλογος ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΣΠΗΛΙΑΝΩΝ – ΔΑΡΙΒΙΑΝΩΝ 1998, Σύλλογος ΚΡΗΤΩΝ ΖΩΓΡΑΦΟΥ 2001,.ΔΗΜΟ ΛΑΜΠΗΣ 2001 κ.α.»

Στο σημερινό δισκάκι το ζεύγος Καβακόπουλου σε νησιώτικα τραγούδια, με την βοήθεια των Αριστείδη Μόσχου, Δημήτρη Λαβίδα, Αναστάσιου Ζέρβα και Αθανάσιου Πλατανιά. Περισσότερα βιογραφικά θα βρείτε σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

613. RCA VICTOR 51g 3697 ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΚΙΡΛΙΜΠΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1966

Δερμιτζάκης Ιωάννης (Δερμιτζογιάννης)- Σολιδάκης (Κιρλίμπας) Γιάννης RCA VICTOR 51g 3697 Σαν τη ματιά σου πιο γλυκιά - Σητειακές κονδυλιές 1966- 45rpm- 7''

 

«Ο Γιάννης Σολιδάκης ή Κιρλίμπας γιος του Παναγιώτη Σολιδάκη γεννήθηκε στη Μαρωνιά Σητείας το 1894 και έζησε όλη τη ζωή του στη Μαρωνιά.
Από νεαρής ηλικίας πήρε στα χέρια του τη λύρα και έφερε πάνω της ατόφια τη μουσική παράδοση της περιοχής του και ιδιαίτερα τις κοντυλιές του Φοραδάρη. Η λύρα, στα χέρια του Κιρλίμπα, φορτωμένη με τόσο πλούσιο υλικό, έβγαζε προς τα έξω με ένα ιδιαίτερο τεχνικό τρόπο και μελωδικό άκουσμα την μουσική του. Στη λύρα, ήταν ο «Κιρλίμπας» στην περιοχή του πασίγνωστος, φημισμένος λυράρης και περιζήτητος και στην ευρύτερη περιοχή. Πολλοί νεότεροί του οργανοπαίχτες τον πλησίαζαν για να «κλέψουν» κάτι από την τεχνική του και τις κοντυλιές του. Κατασκεύαζε εξ άλλου και μόνος του τα όργανά του.

Σε κάποια μεγαλύτερη ηλικία, πήρε στα χέρια του και το βιολί στο οποίο μετέφερε το ρεπερτόριό του στη λύρα, αλλά και τις κοντυλιές του Στρατή Καλογερίδη που ήταν μεγαλύτερός του κατά 11 χρόνια. Και το βιολί στα χέρια του, δεν του χάλασε χατίρι. Με γλύκα και ιδιαίτερη εκφραστικότητα ερμήνευσε και έβγαλε προς τα έξω τα συναισθήματα του βιολάτορα. Διατήρησε και με το νέον όργανο τη φήμη του που πέρασε έξω από τα όρια της επαρχίας αλλά και του Νομού. Πολλές φορές πήρε προσκλήσεις από φορείς συλλογής και μελέτης της παραδοσιακής μουσικής στις οποίες ανταποκρίθηκε και έδωσε συνεντεύξεις με το βιολί και τη λύρα του.

Σημαντικός από τους πρωτομάστορες που έδρασαν τον 20ο αιώνα και έχουν αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά τους στη μουσική της Ανατολικής Κρήτης (όπως π.χ. οι Γιάννης Δερμιτζάκης, Μανώλης Περράκης ή Χαρκιάς, Νίκος Ρεμπελάκης κ.ά.) έπαιζε και λύρα και βιολί. Φυσικά, αν κάποιος θα μπει στην λογική να ελέγξει εάν και κατά πόσον οι παραπάνω αναφερθέντες μουσικοί ήταν ή όχι εντός του μουσικού ιδιώματος της Ανατολικής Κρήτης θα διαπιστώσει πως όσο και ιδεολογικό αλλά και μουσικό/υφολογικό φορτίο αν κουβαλούν αυτά καθεαυτά τα μουσικά όργανα, το τελικό αποτέλεσμα κρίνεται περισσότερο από τον τρόπο χρήσης του οργάνου και όχι μόνον από το είδος ή τη μορφή του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι δυνατόν να εξομοιωθούν πλήρως...

Χαρακτηριστικές είναι οι μαντινάδες που εμπνεύστηκε και διατύπωσε στο βιβλίο του «Κρητικές Μαντινάδες - 1968» ο περίφημος στη στιχουργία, το τραγούδι μα και τεχνίτης στο βιολί και τη λύρα Δερμιτζογιάννης-Γιάννης Δερμιτζάκης, για τον Κιρλίμπα:

- Τη λύρα σου πρωτάκουσα κι ήμουν παιδί, στ’ αφτιά μου
κι οι κοντυλιές που έπαιζες βάψαν τα σωθηκά μου.
- Γι’ αυτό στο νου μου το ’βαλα κι είπα ν’ αποφασίσω,
τις μελωδίες πού ’παιζες στον κόσμο να σκορπίσω.
- Κι έκατσα και κουράστηκα τη λύρα για να μάθω,
καλό μ’ αυτό εγνώριζα κι όχι κακό θα πάθω.

- Γι’ αυτό Κιρλίμπα μάθε το δεν θα καθυστερήσω,

με δίστιχα που σε υμνούν θά σ’ αποθανατήσω.
- Γιατί ’σουνα στα νιάτα σου ένα λαμπρό αστέρι
κι όλος ο κόσμος τό ’ξερε εκείνο το σεφέρι.
- Μά ’σουν μπερμπάντης, κουμαρτζής π’ άλλο δεν είχε ταίρι
και την εγλέντας τη ζωή χειμώνα καλοκαίρι.
- Και αν δεν έκαμες λεφτά την γλέντας τη ζωή σου,
κι έκαμες εις τον κόσμο αυτό πάντα την όρεξή σου.
- Αυτά σου κάμανε καλό, όπως μου τό ’πες Γιάννη,
γιατί ’βγαλες καλά παιδιά μπάρε στο μεϊντάνι.
- ΄Εβγαλες δίσκους κι έπαιξες τσ’ όμορφες κοντυλιές σου
κι αιώνες θα ακούονται Κιρλίμπα οι δοξαριές σου.

Ο Γιάννης Σολιδάκης έφυγε από τη ζωή, με το βιολί και τη λύρα του, το έτος 1977, αλλά ο απόηχος της μουσικής του έμεινε στον τόπο του και εμπνέει τους νέους βιολάτορες και λυράρηδες.

Το 2010 κυκλοφόρησε από την Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Λασιθίου το βιβλίο Μουσικοί της Αυγής αφιερωμένο στον λυράρη της Μαρωνιάς Γιάννη Σολιδάκη ή Κιρλίμπα γραμμένο από τον Γιώργη Λαγκαδινό. Η έκδοση περιλαμβάνει και ένα CD με μουσική καταγραφή των έργων του λυράρη.»

Κάποια δισκάκια είναι πιο δύσκολο να βρεθούν σε σχέση με άλλα. Ένα από αυτά είναι και το σημερινό. Παρόλο που κόπηκε στο όνομα του Δερμιτζογιάννη, λογικό αφού γράφει τους στίχους και τραγουδάει, λύρα παίζει ο Κιρλίμπας και αυτό του δίνει κάτι σε σχέση με όλα τα άλλα δισκάκια του Δερμιτζάκη. Το αξιοπερίεργο είναι ότι παίζει τη λύρα σαν να είναι βιολί. Εξαιρετικά δύσκολο το εγχείρημα αλλά το έχει. Βάζει και δοξάρι με γερακοκούδουνα και ξεφεύγει.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).