182. ODEON DSOG 2894 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ- ΧΑΛΙΓΙΑΝΝΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ 1962

Αλεξανδροπούλου Αθανασία- Χαλιγιάννης Αθανάσιος ODEON DSOG 2894 Στον Τύρναβο ρίχνει βροχή (Συρτός) - Σφύρα Λενιώ μ'τα πρόβατα (Τσάμικος) 1962- 45rpm- 7''

Η Αλεξανδροπούλου Αθανασία, γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, στο Πεύκο Καλαβρύτων Αχαΐας το 1932. Από μικρή λάτρευε την μουσική, τραγουδούσε και χόρευε. Έμεινε ορφανή από πατέρα σε ηλικία 12 χρονών, αφού τον πατέρα της Θεόδωρο Αλεξανδρόπουλο (Κάκο), που βρέθηκε στα Καλάβρυτα το Δεκέμβριο του 1943, τον σκότωσαν οι Ναζιστές Γερμανοί μαζί με όλους τους Καλαβρυτινούς Έτσι η φτώχεια την ανάγκασε να φύγει από το χωριό και να αναζητήσει την τύχη της στην Αθήνα.

Ο Θεός την προίκισε με μια εξαιρετική φωνή και στα 18 της, σε ένα λεωφορείο την άκουσε  η γνωστή κριτικός ραδιοφώνου της εποχής Ηλέκτρα. Έπειτα την έστειλε να την ακούσουν στον Κρατικό Ραδιοφωνικό Σταθμό, όπου διευθυντής ήταν ο Σίμων Καράς. Τραγούδησε με την ορχήστρα της Γεωργίας Μηττάκη και οι παρόντες, καλλιτέχνες δημοτικής μουσικής, παραδέχτηκαν το πηγαίο ταλέντο της στην καλλιφωνία και την προώθησαν.

Διέπρεψε τραγουδώντας πολλές επιτυχίες της εποχής, όπως «Θέλω ν’ ανέβω σε βουνό να πιάσω φίλο τον αητό», «Λουλούδι τι εμαράθηκες» και άλλα.

Δισκογράφησε για την Columbia, Parlophone, Odeon και Minos. Συνεργάστηκε με τους: Βασίλη Μπατζή, Βασίλη Σκαλιώτη, Γιάννη Κουπά, Γιώργο Φλώρο, τον Κλαπαδώρα, τον Γούμενο, τον Χαλιγιάννη, τον Αραπάκη, Παναγιώτη Τζόγκα, Ηλία Παπαγεωργίου, Χρήστο Φαναρίτη και πολλούς άλλους εξαίρετους μουσικούς.
Δούλεψε για 13 χρόνια, στο περίφημο κέντρο δημοτικής μουσικής «ΕΛΑΤΟΣ» στην Ομόνοια της Αθήνας. Πόσοι και πόσοι συμπατριώτες μας, οι πρώτοι που έφυγαν από τα χωριά μας και άνοιξαν το δρόμο για μας τους νεότερους να εγκαταλείψουμε το χωριό, δεν διασκέδασαν ακούγοντας τη γλυκιά φωνή της περίφημης, εκείνα τα χρόνια, Αθανασίας, μετά από την κούραση της ημέρας, που τους θύμιζε τις ραχούλες στο χωριό τους;

 Ο Έλατος ήταν το πρώτο μαγαζί με δημοτική μουσική στην Αθήνα. Ναός της δημοτικής μουσικής όχι μόνον στην Αθήνα, αλλά σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Βρισκόταν σε κομβικό σημείο στην πλατεία Λαυρίου, δυο βήματα από την Ομόνοια, στην οδό 3ης Σεπτεμβρίου αριθμός 16. Τον αγάπησαν αμέσως οι επαρχιώτες, που είχαν έρθει στην πρωτεύουσα για να βρουν την τύχη τους. Μάλιστα, υπήρχαν Έλληνες του εξωτερικού που έπαιρναν τηλέφωνο στον Έλατο, χωρίς να λογαριάσουν το κόστος του υπεραστικού, για ν’ ακούσουν έστω για λίγο το τραγούδι, την ορχήστρα και την ατμόσφαιρα του γλεντιού.

Πολλοί ομογενείς, όταν έρχονταν στην Αθήνα, πρώτα πήγαιναν στον Έλατο και ύστερα στα πάτρια εδάφη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ένα ταξίδι από την επαρχία στην Αθήνα συνδυαζόταν με μια βραδιά στον Έλατο. Οι δεκαετίες του ’60 και του ’70 ήταν η εποχή της μεγάλης ακμής. Όσοι δεν είχαν κλείσει τραπέζι περίμεναν στην ουρά μέχρι να αδειάσει κάποιο.

Η Αθανασία Αλεξανδροπούλου, τραγούδησε επίσης σε χορούς και πανηγύρια σε όλη την Ελλάδα. Στις 05 Μαρτίου 2011 έφυγε από τη ζωή.

 

Ο Θανάσης Χαλιγιάννης γεννήθηκε το 1925. Το alter ego του Βασίλη Σαλέα του πρεσβύτερου. Καταγόταν από την μεγάλη οικογένεια μουσικών, των Χαλιγιάννηδων εκ Παρακαλάμου Ιωαννίνων. Γιός του Γιώργου Χαλιγιάννη και αδερφός του Νίκου που έπαιζε βιολί. Συμμετείχε σε πολλές ηχογραφήσεις και συνεργάστηκε με πολλούς λαϊκούς και δημοτικούς τραγουδιστές. Συνεργάστηκε ακόμα και με τον Στέλιο Καζαντζίδη παίζοντας σε δίσκους του. Δυστυχώς, έφυγε κι αυτός νωρίς.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

181. COLUMBIA D.G. 6746 ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ ΚΟΥΛΑ- ΡΙΤΣΙΑΡΔΗΣ ΙΩΣΗΦ 1948

Νικολαΐδου (Καλαφούτη) Κούλα (Αγγελική-Λέλια)- Ριτσιάρδης Ιωσήφ COLUMBIA D.G. 6746 Κρητικοπούλα μου (Χαμπανέρα) - Η Θυμιούλα η μαυρομάτα 1948- 78rpm- 10''

 

H Κούλα Νικολαΐδου γεννήθηκε το 1918 στη Θεσσαλονίκη. Όταν τελείωσε το Γυμνάσιο Θηλέων, οι γονείς της, της δήλωσαν ότι δεν επρόκειτο να κάνει βήμα από το σπίτι μέχρις ότου παντρευτεί. Εκείνης όμως της άρεσε πάρα πολύ το θέατρο. Κατάφερνε λοιπόν να τους ξεγελάει και να πηγαίνει να παρακολουθεί διάφορες παραστάσεις. Έτσι της γεννήθηκε ο πόθος να γίνει θεατρίνα. Δεν τολμούσε όμως να το πει στο σπίτι της, γιατί θα την κλείδωναν στο δωμάτιο της.

Γι’ αυτό και εκείνη προτίμησε να το σκάσει από το σπίτι της και να εξαφανισθεί. Μετά από λίγο καιρό έκανε την εμφάνιση της σε ένα θίασο οπερέτας στη Θεσσαλονίκη. Κατόπιν ήρθε στην Αθήνα και προσελήφθη στο θίασο Κυριακού, όπου έπαιξε στη ¨Ζούγκλα¨. Ύστερα, και ενώ δεν είχε συμπληρώσει τα είκοσι της χρόνια, πήγε με το θίασο στην Κύπρο. Εκεί έκανε την εμφάνιση της ως ντιζέζ με μεγάλη επιτυχία, γιατί είχε γλυκιά φωνή. Μετά την επιστροφή της στην Αθήνα συμπράττει στην ¨Μπόμπα¨και θριαμβεύει κάθε βράδυ στη σκηνή. 

Η ηθοποιός και τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού Κούλα Νικολαΐδου ανέβηκε στο θεατρικό σανίδι για πρώτη φορά το 1935 και στα πρώτα χρόνια της καριέρας χρησιμοποιούσε το όνομα Λέλια Νικολαΐδου ενώ το πλήρες όνομά της είναι Αγγελική Νικολαΐδου Καλαφούτη. Συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους και έλαβε μέρος σε πολλές επιθεωρήσεις. Συγκρότησε δικούς της θιάσους και περιόδευσε σε διάφορες πόλεις. Ως τραγουδίστρια έγινε πολύ δημοφιλής και πετυχημένη κυρίως την δεκαετία του ΄40. 

Η αδελφή της Μαίρη Νικολαΐδου ήταν και αυτή ηθοποιός και ήταν παντρεμένη με τον σπουδαίο ηθοποιό Κώστα Χατζηχρήστο ενώ ο αδερφός της Κώστας Νικολαΐδης ήταν επιθεωρησιογράφος. Η Κούλα Νικολαΐδου έφυγε από την ζωή το 1993.

 

Στη συνοδεία της ορχήστρας, ο μαέστρος Ριτσιάρδης Ιωσήφ. Μουσικοσυνθέτης Αρχιμουσικός, γεννημένος στην Κέρκυρα το1897. Σπουδές: Πιάνο και αρμονία με τον Αλ. Γκρεκ, Κέρκυρα. Ανώτερα θεωρητικά και Δ/ση ορχήστρας στο Μόναχο.

 Πρώτη εμφάνιση: Με το μικρό ιταλικό θίασο Όπερας στο Βόλο. Μετά τον Βαλκανικό πόλεμο, με τον ίδιο θίασο στη Σμύρνη και Κων/πολη. Έπειτα στη Ρωσία, με τον ίδιο θίασο ενισχυμένο. Αργότερα με γερμανικό θίασο στο Μόναχο, όπου εργάζεται σαν βοηθός Δ/τού ορχήστρας οπερέτας. Πάλι στη Ρωσία (1914 - 19). Στον θ. Αφεντάκη, στην Πόλη (1919). Με τον Παπαϊωάννου ανεβάζει την πρώτη του οπερέτα «Βασίλισσα του Φοξ - Τροτ» με την Μελπ. Κολυβά - Ζ. Μπριλλάντη - Σπ. Μηλιάδη - Μ. Θωμάκο (1922). Με τον Δράμαλη (1924) ανεβάζει την δεύτερη «Όνειρο Αποκριάτικης Βραδιάς» (κείμενο Τ. Μωραϊτίνη). Έκτοτε έγραψε μουσική (και έκαμε τις ενορχηστρώσεις) σε 50 δικές του οπερέτες «Φρύνη», «Δούκισσα Αθηνών», «Πριγκίπισσα Ταβέρνας» κ.ά.

Επίσης 25 μουσικές κωμωδίες: «Μ’ αγαπά δεν μ’ αγαπά» κ.ά. και 30 επιθεωρήσεις, καθώς και 200 ελαφρά τραγούδια, που τραγουδήθηκαν και έγιναν επιτυχίες από τους Νικολαΐδου, Βέμπο, Βλαχοπούλου, Μανιατάκη κ.ά. Πολλά από τα τραγούδια του έγιναν επιτυχίες και στο εξωτερικό, όπου λανσαρίστηκαν από γνωστούς τραγουδιστές (Γκρεγκόρ κ.ά.), με επιχειρήσεις των Ολυμπίας - Καντιώτου - Ριτσιάρδη, Αρντάτωφ, Μηλιάδη, Σαμαρτζή, Φιλιππίδη, Κοφινιώτη κ.ά. Συνεργάτης του Ε.Ι.Ρ. και του Σταθμού Ενόπλων (του οποίου πρώτος έκανε έναρξη). Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Ενώσεως Μουσουργών. Πέθανε στην Αθήνα στις 18 Σεπτεμβρίου του 1979 σε ηλικία 83 ετών.

Μια Κρητικοπούλα σε ρυθμούς Χαμπανέρα και η επιτυχία της Θυμιούλας της μαυρομάτας στη σημερινή πλάκα γραμμοφώνου. Ο σκοπός και οι στίχοι της Θυμιούλας, είναι από αυτά που σιγοτραγουδάς παρόλο που δεν είμαστε του ελαφρού τραγουδιού. Αρκετές οι αναφορές, σε τραγούδια του ελαφρού, στην Κρήτη, σε Κρητικοπούλες και σε μαντινάδες. Θα αναρτήσουμε και άλλα στο μέλλον. Θα άξιζε βέβαια αναφορά τους και στο ¨Μίλιε μου Κρήτη από τα παλιά Νο2¨, που αναμένουμε.   

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

180. FIDELITY 2105058 ΜΠΡΑΧΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΠΙΔΑ- ΜΠΡΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1972

Μπραχοπούλου Ελπίδα- Μπραχόπουλος Γιώργος FIDELITY 2105058 Ήπειρος λεβεντογέννα - Δωδωνέα Δωδωνέα 1972- 45rpm- 7''

 

Η Ελπίδα Μπραχοπούλου μια μοναδική φωνή που δύσκολα θα ξαναβγεί, μαζί με τον άντρα της τον Γιώργο Μπραχοπουλο, στο κλαρίνο, άφησαν ξεχωριστό χρώμα στην Ηπειρώτικη μουσική παράδοση. Βιογραφικά στοιχεία δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω.

Δισκογραφικά έχει δέκα LP και τριανταένα 45άρια, τα περισσότερα στη Fidelity. Σε όλα συμμετέχει ο Γιώργος Μπραχόπουλος με το κλαρίνο του.

Το ζεύγος Μπραχόπουλου έχει συνεργαστεί με τους Χρήστο Ζέρβα, Ηλία Μεγαλούδη, Θωμά Ζέρβα, Δημήτρη Ευθυμίου, Χρήστο Καλκανάκη, Αντώνη Κυρίτση και Λευτέρη Ζέρβα.

Στις φωτογραφίες ο Γιώργος και η Ελπίδα από μαγαζιά στα οποία δούλεψαν.  

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

179. RCA VICTOR 47g 2236 ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 1961

Σηφογιωργάκης Σπύρος- Μαρκογιαννάκης Ιωάννης (Μαρκογιάννης)- Μαρκογιαννάκης Ευάγγελος (Μαρκοβαγγέλης) RCA VICTOR 47g 2236 Σφακιανός συρτός - Κουρνιανός συρτός 1961- 45rpm- 7''

«H όλη δισκογραφική επιτυχία τού Σπύρου Σηφογιωργάκη μέχρι σήμερα αριθμεί δεκάδες μικρών και μεγάλων δίσκων. Επιπλέον, έχει τιμηθεί επανειλημμένα από διάφορους φορείς της χώρας μας και του εξωτερικού για τη μεγάλη προσφορά του στη μουσική παράδοση τού νησιού μας.

O Σπύρος Σηφογιωργάκης, είναι γεγονός, ουδέποτε χρησιμοποίησε τη λύρα ως πάρεργο, αλλά πάντοτε ως κύριο και βιοποριστικό του επάγγελμα, στο οποίο τον στήριξε η πληθωρική αγάπη και αφοσίωση τού κόσμου. Τελευταία, πριν την ασθένειά του, ο Σηφογιωργάκης διατηρούσε Σχολή παραδοσιακής λύρας στον «Πολιτιστικό Σύλλογο Tυμπακίου» και στις Mοίρες. Δεκάδες χρόνια δάσκαλος της κρητικής λύρας (από το 1970) έχει, ήδη, παραδώσει στον χώρο της κρητικής μουσικής αρκετά νέα παιδιά, με ένα πλήρες κρητικό «ρεπερτόριο», που θα αποτελέσουν, ασφαλώς, τους μελλοντικούς συνεχιστές της αυθεντικής και γνήσιας κρητικής μας μουσικής παράδοσης.

Χαρακτηριστικό γνώρισμα των τραγουδιών τού Σπύρου Σηφογιωργάκη είναι η αθωότητα και η απλοϊκή ομορφιά και χάρη που τα διαπνέουν. H φωνή του γλυκιά, μπάσα και μελωδική πατά γερά και σταθερά πάνω στη νότα και έχει χαρακτηριστική άνεση, απλότητα, χάρη, μεγαλοπρέπεια και λεβεντιά. Χρησιμοποιούσε λίγες μεν και απλές νότες με πλούσιο, όμως, και δυνατό αποτέλεσμα, που οφείλεται, ακριβώς, στην πηγαία ικανότητα, το αστείρευτο του ταλέντο και την ατέλειωτη αγάπη του στην κρητική λαϊκή μας μούσα και παράδοση, χαρακτηριστικό και αυτό γνώρισμα των μεγάλων δημιουργών της τέχνης.

Είναι κάτι που λείπει, δυστυχώς, σήμερα από τους νεότερους δημιουργούς, που, μέσα από την πολυπλοκότητα των συνθέσεών τους, απουσιάζουν παντελώς το χρώμα και η ταυτότητα. Άφησε που, συχνά, προσθέτουν και άσχετα προς τη γνήσια κρητική μουσική παράδοση όργανα, καταστρέφοντας με τον τρόπο αυτόν τη γνησιότητα της κρητικής λαϊκής μουσικής έκφρασης. Πολύ σωστά είχε πει κάποτε ο Χαράλαμπος Γαργανουράκης, σε τηλεοπτική του εκπομπή, ότι οι νέοι καλλιτέχνες μπήκανε στα χωράφια των παλιών και κυριολεκτικά τα κουρσέψανε, βρίσκοντας έτοιμο και στρωμένο τραπέζι, ενώ ο ίδιος, ταυτόχρονα, δήλωνε για τον Σπύρο Σηφογιωργάκη, χωρίς κανένα δισταγμό, ότι ήταν τότε, στη δεκαετία του εξήντα, που τον είχε ως πρότυπο και οδηγό του στις καλλιτεχνικές του εξορμήσεις.

Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης υπήρξε ένας αληθινά μεγάλος ριμαδόρος και πρωτομάστορας της κρητικής μουσικής τέχνης και παράδοσης. Ευαίσθητος και ρομαντικός ένιωθε πάντα μέσα του βαθιά αγάπη για το χωριό του και τις παιδιάστικες αναμνήσεις του στο πατρογονικό του σπίτι. Αισθανόταν ατέλειωτη ευγνωμοσύνη προς τους συγχωριανούς του, Aγαλλιανούς και Kεραμιανούς, που, πρώτοι αυτοί, είναι αλήθεια, του παραστάθηκαν και τον βοήθησαν στο δύσκολο ξεκίνημα της καριέρας του. Τότε που, όπως έλεγε και ο ίδιος, ¨οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο ζεστοί και όμορφοι απ’ ότι σήμερα και όλα πολύ πιο απλά και ανθρώπινα¨…».

Το τρίτο (σε κυκλοφορία όχι σε αναρτήσεις στο ιστολόγιο) σε σειρά δισκάκι του Σπύρου Σηφογιωργάκη, παρέα με τους Μαρκογιάννηδες στα λαούτα. Δυο όμορφοι σκοποί Σφακιανός και Κουρνιανός.

Εδώ να διευκρινίσω ότι δεν ψάχνουμε την παρθενογένεση των σκοπών, των μαντινάδων, των φωτογραφιών και των κειμένων, γιατί πέρα από κουραστικό, θα ήταν χρονοβόρο, βαρετό για τον αναγνώστη (ακροατή) και θα απέκλινε  από τους αρχικούς σκοπούς του blog (βλέπε πρώτη ανάρτηση-αναγκαίες διευκρινήσεις).

Με αγάπη πάντα για τους καλλιτέχνες και στο αποτέλεσμα, που είναι ότι ακούτε σε κάθε ανάρτηση.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).