422. DECCA 45-PL 8195 ΒΛΑΖΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ- ΓΡΥΛΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ- ΣΑΡΙΜΑΝΩΛΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΑΛΕΞΙΟΥ Ε. & Β. 1968

Βλαζάκης Μιχαήλ- Γρυλλάκης Γεώργιος- Σαριμανώλης (Σαρημανώλης) Νίκος- Αλεξίου Ε. & Β.  DECCA 45-PL 8195 Μάνα πολλά μαλλώνεις με (Ριζίτικα τραγούδια) - Απόψε κρύος έπιασε (Ριζίτικα τραγούδια) 1968- 45rpm- 7''

 

«Ο Νίκος Σαρημανώλης γεννήθηκε το 1919 στη Μικρά Ασία και ήρθε στα Χανιά σε ηλικία τριών χρονών. «Τα ταμπαχανιώτικα παίζονταν πάρα πολύ στην πόλη των Χανίων απ’ όλους σχεδόν τους παλιούς που έπαιζαν στα Χανιά και στα πέριξ, δηλ. Ταμπακαριά, Κάτω Σούδα, στα Νεροκούρου, στα Τσικαλαριά, στη Χαλέπα, στη Νέα Χώρα κλπ, ανεξαρτήτως οργάνου και περισσότερο με μπουλγαρί βέβαια. Παιζόντουσαν στα καφενεία, στις ταβέρνες και σε τεκέδες, που ειδικά στην κατοχή ήταν πάρα πολλοί γιατί οι Γερμανοί αφήνανε ελεύθερα να φουμέρνουνε και πήγαιναν μαυραγορίτες, μερακλήδες, λαθρέμποροι, αγαπητικοί. Εκεί παίζανε με διάφορα όργανα, αλλά κυρίως με μπουζούκια, μπαγλαμάδες και λιγότερο με μπουλγαριά». Θυμάται παλιούς όπως τον Βερναδάκη τον Κώστα, τον Πρωτογερή, τον Κοτζαμάνη, τον Βλάχο, τον Κουρκουμελή, που έπαιζαν μπουλγαρί, και άλλους επίσης τον Αντώνη Παπαμαρκάκη ή Τσεσμέ, τον Δαχτυλά τον Αλέκο, τον Χατζηγιώργη, που έπαιζαν σαντούρι, και με τους οποίους συνεργάστηκε σε μαγαζί της εποχής. Οι περισσότεροι που έπαιζαν σαντούρι, λέει, ήταν μαθητές του Λουκά του Μπέρτου.

Ταμπαχανιώτικα έπαιζαν και ο Κουφιανός και ο πατέρας του Ναύτη. Μας λέει επίσης ότι το 1936 ήρθε στα Χανιά η ξακουστή «Τετράς του Πειραιά», (ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Στράτος Παγιουμτζής, ο Γεώργιος Μπάτης και ο Αρτέμης Δελιάς) και έπαιξαν στη Σπλάντζια. Από τότε επηρεάστηκε τόσο πολύ και αποφάσισε να πάρει δικό του μπουζούκι, ενώ πριν έπαιζε με όργανα άλλων, του Μαστοράκη, του Κασιώτη. Λέει ακόμα ότι πριν έρθει ο Μάρκος στα Χανιά γλεντούσαν και έπαιζαν ως επί το πλείστον ταμπαχανιώτικα. Μετά βγήκαν πολλοί που έπαιζαν μπουζούκι.
«Υπήρχε κάποιος που είχε καφενείο στα σκαλάκια της Αγοράς, ο Πρωτογερής, και έπαιζε μπουλγαρί και θυμάμαι που έρχονταν Ρεθυμνιώτες πλούσιοι, τους έπαιζε και γλεντούσαν μέρες ατέλειωτες. Υπήρχε του Μούνταβρη το καφενείο που ήταν και τεκές.

Υπήρχε ένας από το Βαμβακόπουλο που έπαιζε με ούτι τα ταμπαχανιώτικα, που τον έλεγαν Πρόδρομο. Υπήρχε μετέπειτα μια κομπανία Εβραίων, ο ένας έπαιζε κιθάρα, ο άλλος μαντολίνο και ο άλλος βιολί και έπαιζαν πολλά πράγματα αλλά έπαιζαν και ταμπαχανιώτικα. Την ίδια εποχή περίπου βγήκαμε και εμείς, δηλαδή εγώ, ο Ναύτης, οι Σαπουνήδες, ο Χαρίδημος ο Κουρκουμελής, ο Βασιλοδημήτρης, το φτωχάκι ο Γιώργης και άλλοι, αλλά επειδή εμείς παίζαμε και ρεμπέτικε και κρητικά και ταμπαχανιώτικα, παίζαμε με μπουζούκι τρίχορδο. Υπήρχαν δύο καφενεία-τεκέδες στη Σπλάντζια, του Μπάρμπα Μανώλη του Στρογγυλού και του Μούνταβρη, και του Τρικούπη στα Λενταριανά. Μαγαζιά ήτανε του Λαμπαθέ που παίζαμε με τον Ναύτη στου Μπόλαρη, της Μαρίνας στο λιμάνι, του Τρίφωνα στη Νέα Χώρα. Από μένα βγήκε ο Κατινάρης, ο Βασιλοδημήτρης και άλλοι πολλοί. Το φτωχάκι ο Γιώργης έπαιζε κρητικά στο μπουζούκι, το επίθετο του δεν το θυμάμαι.» Αναφέρει επίσης τον Κουτσουρέλη τον Γιώργη, τον Φουσταλιέρη, κάποιον Περικλή από τα Περβόλια Χανίων, τον Ροζάκη, τον Τζιμάκη και άλλους.

Ο Νίκος Σαρημανώλης απεβίωσε το 1995.»

Στο σημερινό δισκάκι ο Βλαζάκης με τον Γρυλλάκη (βλέπε και αναρτήσεις 27 και 122) σε δυο ριζίτικα τραγούδια. Στην εισαγωγή τους, στο μπουζούκι ο Σαρημανώλης. Παραπάνω μια μικρή αναφορά στο Σαρημανώλη και στα ταμπαχανιώτικα από την ιστοσελίδα του Λαϊνάκη. Στην ομαδική φωτογραφία εικονίζονται Βλαζάκης, Γρυλλάκης και Σαριμανώλης κάτω δεξιά. Στο τραγούδι συμμετοχή έχουν και δυο ακόμα με το επώνυμο Αλεξίου, αλλά δεν κατάφερα να βρω πληροφορίες.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

421. HIS MASTER'S VOICE AO 2944 ΚΟΡΟΝΙΩΤΑΚΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ- ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ 1950

Κορονιωτάκης (Κορωνιωτάκης) Χρήστος- Κουτσουρέλης Γιώργος- Σαριδάκης Νίκος (Μαύρος)- Κουτσουρέλης Στέλιος HIS MASTER'S VOICE AO 2944 Συρτός Μπαρμπούνι - Τραγούδι Κρητικό Ριζίτικο (Χίτλερ να μην το καυχηθείς) 1950- 78rpm- 10''

«Ο Χρήστος Κορονιωτάκης γεννήθηκε το 1925 στον Αϊ-Κυρ-Γιάννη Κισσάμου. Από τις σημαντικές φωνές της μεταπολεμικής Κρήτης. Δισκογραφικά έχει συμμετοχή σε δυο πλάκες γραμμοφώνου, μια η σημερινή και άλλη μια σε Columbia με τον ¨Αρμενοχωριανό συρτό¨. Απεβίωσε το 1967.»

«Στην Κρήτη υπήρξαν μεγάλες μουσικές οικογένειες που κράτησαν ψηλά τα σκήπτρα της μουσικής μας παράδοσης. Οι Κουτσουρέληδες υπήρξαν ας πούμε μουσικοί «από κούνια». Από πάππου προς πάππου, από γενιά σε γενιά, πλήθος οργάνων πέρασε από τα χέρια αυτής της οικογένειας. Ο Αντρέας Κουτσουρέλης από το Άρμενο Χωριό Κισσάμου ήταν ένας παλιός τεχνίτης λαγουτιέρης. Την αγάπη του για την μουσική την μετέδωσε στα παιδιά του. Ο Γιώργης, ο Μανώλης, ο Στέλιος.

Ο Γιώργης Κουτσουρέλης γεννήθηκε στην Κίσσαμο Χανίων το 1914 , γιός του διάσημου λαουτιέρη της Κισσάμου Ανδρέα Κουτσουρέλη και αδερφός πολλών άλλων μουσικών (έπαιζαν λαούτο , μαντολίνο , βιολί , λύρα , κλαρίνο ) μαντολίνο ξεκίνησε να μαθαίνει από 4 χρονών και λίγο αργότερα λαούτο.

Ηχογράφησε το πρώτο του μουσικό δίσκο στα 16 του χρόνια (1930) και άρχισε να παίζει λαούτο με πολλούς διάσημους βιολιτζήδες και λυράρηδες . Άρχισε να παίζει λαούτο στο Ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών (1939) και αργότερα στο Ραδιοφωνικό σταθμό Χανίων με τα αδέρφια του Μανόλη και Στέλιο.

Μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου , ηχογράφησε το τραγούδι « Χίτλερ να μην το καυχηθείς πως πάτησες την Κρήτη (σημερινή πλάκα).

Ο Στέλιος Κουτσουρέλης γεννήθηκε το 1924 στο Καστέλλι Κισσάμου και εκεί μεγάλωσε με τα ακούσματα του πατέρα του και της παλιάς γενιάς των καλλιτεχνών της περιοχής. Μαζί με τα αδέρφια του πορεύθηκε στα μουσικά μονοπάτια της εποχής εκείνης. Η τέχνη βέβαια του Γιώργη ήταν αξεπέραστη, όμως και ο Στέλιος έπαιζε γλυκά και απλά, είχε ήχους που ταιριάζανε τόσο στον χαρακτήρα του, όσο και στην μουσική ιδιομορφία των τοπικών μοτίβων.

Από τα γλέντια στο οικογενειακό καφενεδάκι, στα γλέντια της κρητικής υπαίθρου. Αγαπούσε όμως και τα γράμματα και για αυτό τον λόγο τελείωσε και το γυμνάσιο. Η φωνή του ήταν όμορφη και στρωτή. Άλλωστε για τον λόγο αυτό ήταν ο κύριος τραγουδιστής στους δίσκους του Γιώργη. Αγρίμι, Μπαρμπούνι, Φουρνιανός, Συρτάκι, Φιλεντέμ, Κρουσταλλοβραχιωνάτη κ.α. Από τα γλέντια στα ραδιοφωνικά στούντιο μαζί με τα αδέρφια του παρουσίαζαν τις αξέχαστες εκπομπές που πρόβαλλαν την κρητική μουσική σε όλη την Ελλάδα. Με τον θάνατο όμως του αδερφού τους Μανώλη το 1958 σταμάτησαν και οι εκπομπές αλλά και η καλλιτεχνικές τους δραστηριότητες.»

«Ο Νικολής Σαριδάκης γενήθηκε το 1910 στον Σκουτελώνα Κισσάμου του νομού Χανίων. Από νεαρή ηλικία φάνηκε το ταλέντο του. Τα αδέρφια του έπαιζαν βιολί, οπότε καταλαβαίνουμε ότι και ο ίδιος έζησε σε τέτοιο περιβάλλον που τον επηρέασε βαθύτατα. Σε ηλικία 15 ετών ήταν ένας πολύ καλός βιολάτορας. Η κακή οικονομική κατάσταση της οικογένειας του ήταν εμπόδιο στο να παντρευτεί την Χαρίκλεια Πρεκατσάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας. Ο Νικολής Σαριδάκης όμως την έκλεψε. Πολλοί ρωτούν για το παρατσούκλι του "Μαύρος". Η εξήγηση βέβαια είναι πολύ απλή. Από μικρός ήταν μελαχροινός και έτσι τον φώναζαν "Μαύρο".

Την δεκαετία του '40 απέκτησε ένα βιολί "Στραντιβάριους", το οποίο και διεσώθη και φυλάσσεται σήμερα σε τραπεζική θυρίδα από ένα εγγονό του Μαύρου. Ο Μαύρος ήταν ένας νεωτεριστής εκείνη την εποχή για τα τότε μουσικά δρώμενα. Προσωπικό και δεξιοτεχνικό παίξιμο, πολλά και περίτεχνα γυρίσματα στις μελωδίες των συρτών, ένας μεγάλος αναμορφωτής, μια ολόκληρη σχολή. Συνεργάστηκε με πολλούς λαγουτιέρηδες όπως ο Μιχ.Πολυχρονάκης, οΛεβενταρτέμης και ο αδικοχαμένος Αντ. Γεραιουδάκης ή Μαρουβάς. Εκεί όμως που "έδεσε" πραγματικά ο Μαύρος ήταν η ανεπανάληπτη και θρυλική ζυγιά με τον μεγάλο Γιώργη Κουτσουρέλη, όπου για πολλά χρόνια πρόσφεραν στον κόσμο αγγελικές και υψηλής τεχνικής μελωδίες και βέβαια αρκετές ηχογραφήσεις.

Μαζί ηχογράφησαν και τον περίφημο Κολυμπαριανό συρτό, μια σύνθεση του Μαύρου, που σήμερα πλέον είναι ένα από τα κλασσικότερα κρητικά τραγούδια της μεταπολεμικής εποχής. Ο Νικολής Σαριδάκης ή Μαύρος έζησε όλα του τα χρόνια στο χωριό του τον Σκουτελώνα, διακρίθηκε από πολλούς πολιτιστικούς φορείς για την προσφορά του. Έφυγε από τη ζωή το 1994, αφήνοντας πίσω του μια μεγάλη κληρονομιά, την "σχολή του Μαύρου", η οποία αποτελεί σήμερα παράδειγμα προς μίμηση για τους νεώτερους.»

Από τα πλέον κλασσικά ο ¨Συρτός Μπαρμπούνι¨ στο σημερινό δίσκο. Στο ¨Τραγούδι Κρητικό Ριζίτικο¨ που είναι περισσότερο γνωστό ως ¨Χίτλερ να μην το καυχηθείς¨ μαζί με τον Κορονιωτάκη τραγουδάει ο Στέλιος Κουτσουρέλης. Εξαιρετικά και τα δυο. Ο δίσκος κόπηκε με δυο διαφορετικές ετικέτες.

Τα λίγα βιογραφικά στοιχεία για τον Χρήστο Κορονιωτάκη από την εξαιρετική συλλογή της Panivar ¨Ενθυμήματα¨ , σε συνεργασία με τον ¨Σύλλογο Χάρχαλη¨ (έτσι εξηγείται το εξαιρετική). Εκτός από τους Κουτσουρέληδες και τα σύντομα βιογραφικά τους (δες παλαιότερες αναρτήσεις), προστέθηκαν βιογραφικά στοιχεία για τον Μαύρο που μου είχαν διαφύγει σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

420. FIDELITY 7149 ΣΚΑΛΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ- ΜΑΝΟΥΔΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ 1961

Σκαλίδης Ιωάννης (Σκαλιδογιάννης)- Παπαδάκη (Σκαλίδη) Δέσποινα- Μανουδάκης Βασίλης FIDELITY 7149 Σ' αγάπησα πολύ (Συρτός Αποκορονιώτικος) - Μέσα σε δυο αγνές καρδιές (Πεντοζάλης) 1961- 45rpm- 7''

Ο Γιάννης Σκαλίδης (βλέπε ανάρτηση 20, 56, 121, 214, 243 και 370) γεννήθηκε το 1927 και καταγόταν από τη Μικρή Γωνιά του  Δήμου Ρεθύμνου, ζούσε στην Ηλιούπολη Αττικής, στο επάγγελμα ήταν Αστυνομικός και είχε πολύ μεγάλο δισκογραφικό έργο με ηθογραφικό περιεχόμενο, θέματα από τη ζωή της Κρητικής υπαίθρου, σατυρικά, κ.ά.  Σε αρκετές δισκογραφικές δουλειές του τον συνόδευε η σύζυγός του Δέσποινα, αλλά και ο γιος τους Στέλιος.

Ο Γιάννης Σκαλίδης ήταν δάσκαλος της κρητικής λύρας καθώς δίδασκε την τέχνη του αρκετά χρόνια σε Κρητικούς της Αττικής. Ο Γιάννης Σκαλίδης με την σύζυγό του Δέσποινα είχαν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό καλλιτεχνικό ζευγάρι στον χώρο της Κρητικής Μουσικής, από τα κορυφαία καλλιτεχνικά ζευγάρια στην Κρήτη, με πολλές επιτυχίες και πολλές εμφανίσεις, ακόμη και στο εξωτερικό, όπου ζούσαν Κρήτες.

Έχει συνεργαστεί με τους Μανουδάκη Βασίλη, Μαράκη Γιάννη, Κλειδουχάκη Ανδρέα, Σιροκάκη Δημοσθένη, Σκαλιώτη Βασίλη (κλαρίνο- βλέπε ανάρτηση 20 ίσως και στη σημερινή στην εισαγωγή του Μοιρολογιού), Κακουλάκη Φάνη και Κούτρα Ιωάννη (κλαρίνο).

Στο σημερινό δισκάκι η Δέσποινα Παπαδάκη μετέπειτα Σκαλίδη με τον Σκαλιδογιάννη στη λύρα και τον Βασίλη Μανουδάκη στο λαούτο. Το δισκάκι είναι το πρώτο της παραπάνω και μετέπειτα επιτυχημένης τριάδας.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

419. POLYDOR V 50511-2 ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 1928

Σωφρονίου Ευάγγελος (Βαγγελάκης- Βιβλιοδέτης) POLYDOR V 50511-2 Ομολογίες (Δημώδες) - Μπάλος Σμυρνέϊκος (Με αμανέ) 1928- 78rpm- 10''

«Ο Ευάγγελος Σωφρονίου (Βαγγελάκης- Βιβλιοδέτης)(βλέπε και ανάρτηση 172) γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1889. Παρακολούθησε μαθήματα στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και ταυτόχρονα σπούδασε βυζαντινή μουσική με δάσκαλο τον περίφημο τραγουδιστή μπάρμπα Θόδωρο. Στα νεανικά του χρόνια ήταν ψάλτης στην Αγία Αικατερίνη και την Αγία Φωτεινή της Σμύρνης. Στο λαϊκό τραγούδι αφοσιώθηκε μετά το 1910.

Το 1922 συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Τούρκους μαζί με τον Δραγάτση, Χρυσαφάκη, Κασιμάτη κ.ά. Σ΄ αυτή τη δύσκολη στιγμή τους έσωσε «το τραγούδι» του Βαγγελάκη. Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε το 1923. Από τότε μέχρι το 1960 δούλευε συνεχώς, με μόνη διακοπή τα χρόνια της Κατοχής. Πέθανε το 1963. Τραγούδησε και έγραψε κλέφτικα, δημοτικά, Σμυρνέϊκα, λαϊκά, ρεμπέτικα. Καλόκαρδος, συμπονετικός βοήθησε πολλούς φίλους του στις δύσκολες στιγμές.»

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

418. PARLOPHONE GDSP 2632 ΜΠΛΑΝΑ ΓΕΩΡΓΙΑ- ΣΑΛΕΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ 1961

Μπλάνα Γεωργία- Σαλέας (Παναγιωτόπουλος- Ο παλιός) Βασίλης PARLOPHONE GDSP 2632 Ο ήλιος (Τσάμικο) - Μια βλάχα μια παληόβλαχα 1961- 45rpm- 7''

«Η Γεωργία Μπλάνα γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1930. Από μικρή ήρθε στην Αθήνα και το 1950 άρχισε να ασχολείται με το τραγούδι επαγγελματικά. Εργάστηκε σε πάρα πολλά κέντρα της Αθήνας και με τους καλύτερους καλλιτέχνες όπως: Βασίλη Τσιτσάνη, Γιάννη Παπαϊωάννου, Βαγγέλη Περπινιάδη, Κώστα Ρούκουνα, κ.ά. Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 άρχισε τη δισκογραφία. Ηχογράφησε πάνω από 20 τραγούδια, όλα το ένα ωραιότερο από το άλλο. Πρόκειται για μια εξαιρετική καθαρότατη φωνή που την κατατάσσει μεταξύ των πρώτων της γενιάς της. Εργάστηκε και στο εξωτερικό. Στην Αμερική για κάμποσα χρόνια και έδωσε το παρόν σε πολλά κράτη της Ευρώπης. Όμως ο μητρικός της ρόλος της επέβαλε να αποσυρθεί από τον καλλιτεχνικό της χώρο πολύ νωρίς γύρω στα 35 της χρόνια. Τα πιο γνωστά της τραγούδια είναι τα: «Όλα τα δέντρα ανθίσανε» και «Χελιδόνι μου», με κλαρίνο του Βασίλη Μπατζή, «Νύχτα εγώ σε φίλησα», με κλαρίνο του Κώστα Κοντογιώργου, «Παντρεύεται η Αναστασιά», με κλαρίνο του Γιώργου Ανεστόπουλου κι άλλα πολλά.»

«Ο Βασίλης Παναγιωτόπουλος-Σαλέας (1929-1972)(βλέπε και αναρτήσεις 251 και 300 για περισσότερα), ήταν ένας από τους καλύτερους λαϊκούς κλαρινοπαίχτες της Ελληνικής παραδοσιακής μουσικής.

Γεννήθηκε σε κάποιο ίσως από τα καμποχώρια του κάτω Αχελώου αλλά ήταν εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του δήμου Μεσολογγίου.

Υπήρξε ίσως η μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής.

Γεννήθηκε μουσικός. Παιδί έπαιζε φλογέρα και αναδείχτηκε στο μεγαλύτερο δεξιοτέχνη του κλαρίνου.

Τα πρώτα του βήματα τα πήρε απ'τον πατέρα του Κώστα Σαλέα που έπαιζε ζουρνά. Αργότερα μαθαίνει τα μυστικά του κλαρίνου από τον Χαράλαμπο Μαργέλη (1895-1954) απ'το Μεσολόγγι.

Τα παιδικά του χρόνια τα χαρακτηρίζει η φτώχεια κ η μιζέρια. Κι όμως αυτό το μικρό "γυφτάκι" έμελλε αργότερα να γίνει γνωστός και εκτός Ελλάδος.

Είχε ταλέντο και δημιουργική μαγιά.  Στα πανηγύρια, γιατί εκεί γεννιέται, αναπτύσσεται και διατηρείται το δημοτικό μας τραγούδι, δοξάστηκε περισσότερο απ' όλους ο Σαλέας.

Γνώστης όλων των μουσικών σκοπών του λαού μας, αγαπήθηκε όσο λίγοι καλλιτέχνες.

Τον αποκαλούσαν "στρατάρχη του κλαρίνου".  Έπαιζε με πάθος και μεράκι σουφρώνοντας χαρακτηριστικά τα φρύδια του. Σώμα και ψυχή ήταν απόλυτα συνδεδεμένα με το κλαρίνο.

Σαν άνθρωπος, ήταν πάντα περιποιημένος και μερακλής. αδυναμία του ήταν οι όμορφες γυναίκες για τις οποίες ξόδεψε όλα του σχεδόν τα χρήματα που κέρδισε επί οκτώ χρόνια στην Αμερική!

Σαν μουσικός μπορεί να ήταν εγωιστής αλλά σαν άνθρωπος ήταν πονόψυχος και καλόκαρδος, υποστηρίζοντας με όποιον τρόπο μπορούσε τη τσιγγάνικη γενιά του.

Στην κατοχή είχε λάβει μέρος και στην Εθνική Αντίσταση.

Η δισκογραφία του μεγάλη αφού συνεργάστηκε με όλους τους Έλληνες τραγουδιστές του δημοτικού αλλά και του λαϊκού τραγουδιού!»

Ιδιαίτερη θα έλεγα η φωνή της Γεωργίας Μπλάνα στο σημερινό δισκάκι. Την προτιμώ στο καγκέλι, αλλά και στο τσάμικο δείχνει τις φωνητικές της δυνατότητες. Ο Σαλέας διαστημικός όπως πάντα.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

LP8. ΚΡΗΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ST-57398-9 ΚΑΚΛΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ- ΒΕΝΙΑΝΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ 1978

Κακλής Μανώλης- Βενιανάκης (Βενιανός- Βενιενάκης) Νίκος ΚΡΗΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ST-57398-9 01-Μοίρα κι'αν ξενητέψης με (Ριζίτικο)- Ο Κρητικός στην ξενητειά (Συρτός) 02-Άραγες και που θα βρεθή (Μαλεβιζιώτης) 03-Ερωτόκριτος 04-Κάθε παληά ανάμνησις (Συρτός) 05-Συχνοβραδυάζει ο ουρανός (Συρτά Χανιώτικα)- Όση χαρά έχουν τα πουλιά (Συρτός) 06-Ανάθεμα σε μοίρα μου (Κοντιλιές και πεντοζάλη) 07-Ούτε Παπάς δεν θα βρεθεί (Σούστα) 1978- 33rpm- 12''

Ψάχνω, γυρεύω, ερευνώ, τραγούδαγε ο μεγάλος Σκορδαλός. Ψάχνοντας λοιπόν διαδικτυακά (soulseek), έχει τώρα ένα μήνα, πέφτω σε μια συλλογή με Ιταλικά συγκροτήματα της δεκαετίας του 80 (Μεταπάνκ περίοδος). Η συλλογή είχε κυκλοφορήσει σε κασέτα από μια ιταλική εταιρεία ονόματι Komakino. Afterglow το όνομα της συλλογής και άγνωστη για τριάντα χρόνια (και παραπάνω) ενασχόλησης μου με το είδος. Και να, πέσαμε πάλι στα σκοτεινά μονοπάτια. Και όπως τραγουδούσε και ο Καραβίτης στην ανάρτηση 281  ¨Σκορπίστε μαύρα σύννεφα να φέξουνε τ’ αστέρια, όπλες, γιατί η ζωή μου βρίσκεται σε σκοτεινά λημέρια¨.

Να κατέβω λοιπόν να ψάξω για φίλο, κάτι παραγγελίες (ονόματα δεν λέμε), να ξεφύγουμε λίγο. Εκεί λοιπόν που λέγαμε (πρόσεξε πληθυντικός) ότι πάνω κάτω ξέρουμε τον αριθμό των κρητικών LP δίσκων (το χάος είναι στα 45άρια), να ο δίσκος της σημερινής ανάρτησης. Αυτός λέω ήρθε ουρανοκατέβατος να επουλώσει τις πληγές από τους Ιταλούς παραπάνω. 

Το λέω στους ειδικούς, ¨Έχει κυκλοφορήσει σε cd από την panivar και κάποια τραγούδια σε κασέτες μου λένε, αλλά για δίσκο δεν ξέρουμε¨. Δυστυχώς το οπισθόφυλλο του δίσκου που ίσως μας έδινε πληροφορίες (μπορεί και όχι, αν είναι σαν τον αμερικάνικο του Σκορδαλού) είναι ξεκολλημένο και κάπου ταξιδεύει. Οπισθόφυλλο με τα τραγούδια έφτιαξα εγώ (με διορθώσεις στην ορθογραφία). Ζωντανή ηχογράφηση στον Καναδά σύμφωνα με το cd το 1978 (άδεια τότε- ηχογράφηση άγνωστο πότε και που). Στο cd τα τραγούδια φαίνεται να έχουν μικρότερη διάρκεια (μαγείρεμα του Πάνιβαρ οσμίζομαι). Επίσης το αρχικό st στις ετικέτες παραπέμπει σε Γερμανικές κυκλοφορίες. Το εξώφυλλο πάντως, κολλημένο πάνω σε χοντρό χαρτόνι παραπέμπει σε αμερικάνικες-καναδικές κυκλοφορίες. Αν κάποιος έχει τον δίσκο, θα θέλαμε το οπισθόφυλλο για λεπτομέρειες που μπορεί να αναγράφει.

Ας έρθω στο περιεχόμενο. Ζωντανή ηχογράφηση δεν την λες, εκτός αν τράβηξαν απευθείας από την κονσόλα (λιγάκι δύσκολο για την εποχή εκείνη). Ο ηχολήπτης πραγματικά έχει κάνει εξαιρετική δουλειά, ξέρει πότε να ¨δώσει¨ στα όργανα και πότε στη φωνή. Τραγούδι και λαούτο από τον απίστευτο (προσωπικά ο καλύτερος δίσκος του) Μανώλη Κακλή και συνοδεία λύρας από τον απίστευτο Βενιανό.

Στην ανάρτηση 411 με Βενιανό- Ψαρογιάννη έγραφα για τον Βενιανάκη ότι έχει 2 LP. Με διορθώνει ο φίλος Ιδομενέας ότι έχει 4. Αφού διόρθωσα, έρχομαι να ξαναδιορθώσω 5. Το σημερινό δίσκο τον έμαθα απ’έξω τόσες φορές που έπαιξε. Παρακάτω φωτογραφία που ετοιμάζομαι να ακούσω τον Μαλεβιζιώτη και ¨Όφου το κακορίζικο και όντες θα ακούσει λύρα, αλλού πετάει τη ρόκα του και αλλού την παρασύρα¨.

Βιογραφικά στοιχεία για τον Κακλή και τον Βενιανό σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Φωτογραφίες και τα ηχητικά αρχεία …(εδώ).

 

Στη σειρά των τραγουδιών το ¨Ούτε παπάς δεν θα βρεθεί¨ είναι τελευταίο της Β πλευράς. (δες φτιαγμένο οπισθόφυλλο)

417. COLUMBIA SCDG 4133 ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΞΑΡΧΑΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ 1972

Ξυλούρης Νίκος (Ψαρονίκος- Ο Αρχάγγελος της Κρήτης)- Ξαρχάκος Σταύρος COLUMBIA SCDG 4133 Διόνυσε καλοκαίρι μας - Αυτόν τον κόσμο τον καλό 1972- 45rpm- 7''

 

«Το LP ¨Διόνυσε καλοκαίρι μας¨ είναι η πρώτη δισκογραφική συνεργασία του Νίκου Ξυλούρη με τον Σταύρο Ξαρχάκο. Οι δυο τους θα συνδεθούν από εδώ και κάτω πολύ στενά όχι μόνο στο τραγούδι, αλλά και στη ζωή και θα υπογράψουν μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές της ελληνικής μουσικής. Ο συνθέτης θα σταθεί δίπλα στον αείμνηστο λυράρη και σε όλη την επώδυνη περιπέτεια της υγείας του που θα καταλήξει στο πρόωρο τέλος του τον Φεβρουάριο του 1980.

Με αυτή τη δουλειά που κυκλοφόρησε το φθινόπωρο του 1972 (ο δίσκος, το 45άρι το 1973), ο Σταύρος Ξαρχάκος ανοίγει ένα νέο κύκλο στη συνθετική του πορεία. Αφήνει πίσω του τα λαϊκά με τα οποία έγινε κυρίως γνωστός στη δεκαετία του '60 και αρχίζει να πειραματίζεται σε νέους «δρόμους». Μια προσεκτική και σε βάθος ακρόαση του δίσκου, δίνει τη δυνατότητα στον ακροατή ν' αντιληφθεί ότι ο συνθέτης χρησιμοποιεί έναν «ηλεκτρικό» ήχο που εκείνη την εποχή είχε ήδη αρχίσει να κάνει αισθητή την παρουσία του.

Την εποχή που κυκλοφόρησε δε σημείωσε σημαντική επιτυχία. Πρώτο απ' όλα τα τραγούδια του δίσκου, το πασίγνωστο «Αυτόν τον κόσμο τον καλό» που γράφτηκε για το θεατρικό έργο του Βασίλη Ανδρεόπουλου «Έϊ! Νοικοκυραίοι» που ανέβηκε στο θέατρο «Όρβο» από το θίασο του Στέφανου Ληναίου και της Έλλης Φωτίου. Μετέπειτα ήρθε η σειρά και των υπόλοιπων τραγουδιών…

Ο Σταύρος Ξαρχάκος γεννήθηκε στις 14 Μαρτίου 1939, στο κέντρο της Αθήνας. Κατάγεται από τη Λακωνική Μάνη. Μεγαλώνοντας σε μία γειτονιά της πρωτεύουσας, όπου άνθιζαν οι τέχνες, ήλθε σε επαφή με το λαϊκό και το ρεμπέτικο τραγούδι, αλλά και με το ευρωπαϊκό, που ακουγόταν στο ραδιόφωνο, ενώ επηρεάστηκε έντονα από την εκκλησιαστική μουσική. Μουσικά ερεθίσματα έλαβε και από τη γιαγιά του, που έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε μαζί άριες από όπερες και καντάδες. Από μικρή ηλικία επέδειξε ενδιαφέρον για τη μουσική και παρακολούθησε μαθήματα βιολοντσέλου και πιάνου. Στις αρχικές σκέψεις του ήταν να ασχοληθεί με την κλασσική μουσική, ωστόσο από πολύ νέος έγραψε μουσική και τραγούδια για το θέατρο και τον κινηματογράφο, γνωρίζοντας πολύ γρήγορα την επιτυχία και καταξίωση από τις αρχές της δεκαετίας του 60.

«Ήμουν αλητάμπουρας, ο πιο άτακτος μαθητής. Στο Γυμνάσιο έπαιρνα συνέχεια αποβολές. Με είχε σώσει όμως ότι επειδή τραγουδούσα πάρα πολύ ωραία και έπαιζα και κιθάρα με είχαν ανάγκη οι καθηγητές κάθε 28η Οκτωβρίου και 25η Μαρτίου και βέβαια στο τέλος της χρονιάς. Είχα βρει και είχα δημιουργήσει με δυο- τρία άλλα παιδιά ένα συγκρότημα, οπότε έτσι γλίτωνα πάρα πολλά πράγματα… Τότε τα σχολεία διαχωρίζονταν σε κλασικό και πρακτικό. Πήγαινα σε κλασικό, γιατί δεν τα πήγαινα καθόλου καλά με τα Μαθηματικά, τη Χημεία και τη Φυσική, καθόλου καλά. Σε αντίθεση, τα πήγαινα καλά με την Ιστορία, τα Θρησκευτικά, τα Αρχαία Ελληνικά, αλλά η διαγωγή ήταν κοσμία», είχε πει σε μια σπάνια συνέντευξη που είχε δώσει στους μαθητές της σχολικής εφημερίδας «Το Κουνούπι» του 1ου Δημοτικού Σχολείου Νέου Ψυχικού.

Το 1958 εισήχθη στο Ωδείο Αθηνών, στο οποίο πραγματοποίησε τις πρώτες του σπουδές στην μουσική. Το 1968, ενώ βρισκόταν σε μία ιδιαίτερα παραγωγική στιγμή της καριέρας του, επιδιώκοντας να εξελίξει τη μουσική του και να διευρύνει τις γνώσεις του, αποφάσισε να σπουδάσει μουσική και σύνθεση στο Παρίσι, ως μαθητής της κορυφαίας Γαλλίδας μουσικολόγου και παιδαγωγού Nadia Boulanger, έως και το 1973.

Το 1978, επιθυμώντας να μελετήσει την τεχνική της κλασικής μουσικής και να εντρυφήσει στην αρμονία, τη σύνθεση και τη διεύθυνση ορχήστρας, αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στη Σχολή Juilliard, στη Νέα Υόρκη, ύστερα από παρότρυνση του Leonard Bernstein, με τον οποίο αλληλογραφούσε, αφότου τον έφερε σε επαφή μαζί του ο Kimon Friar, διεθνούς φήμης ακαδημαϊκός και μεταφραστής του έργου του Νίκου Καζαντζάκη. Στη σχολή Juliard μαθήτευσε δίπλα στο συνθέτη David Diamond, για τρία χρόνια. Δίπλα στον Bernstein διδάχθηκε ανάλυση παρτιτούρας, για δύο χρόνια και διηύθυνε πολλά κονσέρτα. Ενδεικτικά αναφέρεται η συναυλία που πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη, στην οποία διηύθυνε τη Συμφωνική Ορχήστρα της πόλης….»

Μικρό το αφιέρωμα στον μεγάλο Σταύρο Ξαρχάκο, με αφορμή το σημερινό 45άρι του Νίκου Ξυλούρη. Σίγουρα δεν το λες παραδοσιακό αλλά είναι Ψαρονίκος οπότε ανήκει στην δισκογραφία του. Σφήνα έχω βάλει και δυο βίντεο του Νικόλα από αυτά που τα βλέπεις και νοσταλγείς την Κρήτη και τον Ψαρονίκο. Την παλιά εεεε…..και ¨εκείνο¨ τον κόσμο τον καλό που λέει και το τραγούδι.  

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).