380. SONATA SON-2007 ΑΣΥΘΙΑΝΑΚΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ- ΓΙΑΤΡΟΜΑΝΩΛΑΚΗΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ- ΣΑΛΟΥΣΤΡΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 1969

Ασυθιανάκης (Κολομπότσης- Ασιθιανάκης- Ασηθιανάκης) Ελευθέριος- Γιατρομανωλάκης Μανούσος- Σαλούστρος Παντελής SONATA SON-2007  Κατηγορούνε με πολύ (Συρτός Ηρακλειώτικος) - Πηδηχτός Μαλεβιζιώτικος 1969- 45rpm- 7''

Ο Λευτέρης Ασυθιανάκης ή Κολομπότσης (βλέπε και ανάρτηση 249) γεννήθηκε το 1929 (με κάθε επιφύλαξη), στο Ζαρό Ηρακλείου Κρήτης. Στο επάγγελμα ήταν μαραγκός και είχε ξυλουργείο στο Ζαρό. Παντρεύτηκε την Τσιγαριδάκη Κυριακή (επίσης από Ζαρό) και απέκτησαν δυο κόρες την Μαρία και την Ελένη. Ήταν φιλόξενος άνθρωπος. Ήξερε και έλεγε πολλά αστεία, καλαμπούρια κλπ.

Ο πατέρας του ήταν ο Νικόλαος Ασυθιανάκης ή Κολομπότσης (1884-1948) επίσης  λυράρης και αριστερόχειρας, αυθεντικός εκπρόσωπος των μουσικών ιδιωμάτων της λεγόμενης “Απάνω Ρίζας”. Ο Λευτέρης άξιος συνεχιστής της οικογενειακής παράδοσης, ισχυρίζεται ότι ο πατέρας του έπαιζε 78 γυρίσματα στο μαλεβιζιώτη.

Δισκογραφικά έχει τρία 45-άρια με τον επίσης Ζαριανό Γιατρομανωλάκη Μανούσο που ήταν το ταίρι του σε όλες τις εκδηλώσεις εκείνης της περιόδου. Έχει επίσης συμμετοχή σε δύο LP και τέσσερις κασέτες. Εκτός από λύρα τραγουδούσε, έγραφε στίχους και συνέθετε. Το επώνυμο του το συναντάμε και Ασιθιανάκης ή Ασηθιανάκης.  

Στην φωτογραφία παραπάνω εικονίζεται ο Κολομπότσης (που πολλοί τον μπερδεύουν με τον Μουντάκη και στις φωτογραφίες στο φάκελο) με τον Γιατρομανωλάκη σε πανηγύρι και αυτός που φαίνεται από κάτω με την κάμερα, είναι ο Γερμανός σκηνοθέτης Werner Herzog που γύρισε στην Κρήτη, το 1968 ένα Α/Μ πειραματικό μικρού μήκους φιλμ (περίπου 13 λεπτών) με τίτλο Letzte Worte (Τελευταίες λέξεις), με θέμα τον λυράρη στο νησί των λεπρών, τη Σπιναλόγκα, που υποδύθηκε ο Αντώνης Παπαδάκης ή Καρεκλάς.

Ο Μανούσος Γιατρομανωλάκης γεννήθηκε το 1936 επίσης στο Ζαρό και δισκογραφικά τον συναντάμε στα τρία 45-άρια με τον Κολομπότση.

Στο σημερινό δισκάκι έχουμε τον Κολομπότση με τους Γιατρομανωλάκη Μανούσο (στις ετικέτες έχει αρχικό γράμμα ονόματος το Η που πιθανολογώ ότι είναι τυπογραφικό λάθος) και Σαλούστρο Παντελή στα λαούτα. Αρκετά όμορφα παιξίματα μας

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

379. COLUMBIA 56048-F ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ 1926

Στασινόπουλος Σωτήρης (Αηδόνι του Μοριά- Σκέντζος- Χαρδαβέλας) COLUMBIA 56048-F  Μαλάμω (Συρτός) - Δε στο είπα Γεώργη μιά και δυό (Κλέφτικο) 1926- 78rpm- 12''

«Ανάμεσά στους πρώτους Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Αμερική την περίοδο 1896-1921 ήταν και ο μοναδικός, μετέπειτα, τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών στην Αμερική, Σωτήρης Στασινόπουλος, που γεννήθηκε το 1880 στη Στρέζοβα(σήμερα Δάφνη) Καλαβρύτων, όπου ήταν γνωστός με τα παρατσούκλια : Σκέντζος ή Χαρδαβέλλας.

Ο Σωτήρης Στασινόπουλος (βλέπε και αναρτήσεις 59 και 166) πήγε στην Αμερική λίγο μετά το 1900,ήταν από τους πρώτους που ηχογράφησαν εκεί. Την πρώτη του ηχογράφηση την έκανε το 1921. Ήταν το κλέφτικο «Δροσούλα» που λίγο αργότερα επανεκδόθηκε μαζί με το «Τα πρόβατα βελάζουνε». Ηχογράφησε στην Αμερική συνολικά περίπου 100 δημοτικά τραγούδια(κλέφτικα, συρτά, τσάμικα και καλαματιανά), ένα ζεϊμπέκικο(Αποφάσισα να γίνω στην Αγιά Σοφιά κουμπές) και ένα Σμυρναίικο Μπάλλο, για λογαριασμό των εταιρειών COLUMBIA, VICTOR και OKEH.

Έπαιζε λαούτο. Στην Αμερική συνεργάστηκε με μοναδικούς οργανοπαίχτες που άφησαν εποχή. Με τον Αθανάσιο Βρούβα(κλαρίνο), τον Νίκο Ρέλλια(κλαρίνο), τον Γιάννη Μακεδόνα(κλαρίνο), με τον Γιάννη Κυριακάτη(κλαρίνο), τον Κώστα Γκαντίνη(κλαρίνο) και Λουί Ρασσιά(σαντούρι). Ήταν μεγάλη η αγάπη του για τα δημοτικά τραγούδια. Πολύ συχνά τον καλούσαν να τραγουδήσει οι κοινότητες Ελλήνων μεταναστών σε διάφορες πόλεις της Αμερικής. Με το συγκρότημά του περιόδευσε σε όλες τις ελληνικές κοινότητες των Ηνωμένων Πολιτειών και του Kαναδά, όπου οι ομογενείς τον υποδέχονταν με μεγάλο ενθουσιασμό. Εκτός από το τραγούδι ασχολήθηκε και με την καταγραφή των δημοτικών τραγουδιών που τα εξέδωσε αργότερα στο βιβλίο του «Αθάνατα Ελληνικά Ηρωικά Τραγούδια» (N. Yόρκη 1944). Μάλιστα στο βιβλίο περιλαμβάνονται και πολλά τραγούδια και ποιήματα που είχε γράψε ο ίδιος.

Ο Σωτήρης Στασινόπουλος πέθανε το 1960 στην Αμερική.»

Από τους καλύτερους γραμμοφωνικούς δίσκους με δημοτικά ο σημερινός. Εξαιρετικός ο Στασινόπουλος φωνητικά και ο κλαρινοπαίκτης που δυστυχώς δεν έχουμε πληροφορίες (σίγουρα ένας από τους προαναφερθέντες). Η ετικέτα της ¨Μαλάμως¨  δυσκόλεψε λόγω της καμπυλότητας του δίσκου αλλά τουλάχιστον την έχουμε έστω και σε μικρότερη ανάλυση. Ο δίσκος δεν είναι για τους λάτρεις του τέλειου ήχου. Χρειάζεται αποθορυβοποίηση γι’ αυτό το δίνω και σε wav μορφή (ήταν μάχιμος και δεν ξεκουραζόταν σε συλλογή συλλέκτη βλέπεις).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

378. COLUMBIA SCDG 2842 ΖΑΧΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ- ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 1960

Ζάχος Δημήτριος (Το αηδόνι της Εύβοιας)- Βασιλόπουλος Ιωάννης COLUMBIA SCDG 2842 Δεν θέλω εγώ παράδεισο (Τσάμικο) - Έφυγε ο νιός που αγαπούσα (Συρτό) 1960- 45rpm- 7''

«Ο Δημήτρης Ζάχος γεννήθηκε το 1926, καταγόταν από τα Γιάλτρα Αιδηψού Ευβοίας και γι’ αυτό τον αποκαλούσαν «Το αηδόνι της Εύβοιας». Επί δεκαετίες τραγουδούσε σε γάμους και γλέντια, ενώ από το 1951 μέχρι και το 1962 είχε διατελέσει ψάλτης στη Μητρόπολη Αθηνών.

Πρωτοεμφανίστηκε επαγγελματικά στο τραγούδι γύρω στα 1957 και σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα τραγουδούσε με μεγάλη επιτυχία στη “Ζούγκλα”, το φημισμένο παραδοσιακό στέκι.

Αργότερα, εμφανίστηκε στον «Έλατο» και στο «Ελληνικό Γλέντι», με τελευταία εμφάνιση στον «Πλάτανο». Έγινε ευρύτατα γνωστός και δέχτηκε πολλές προσκλήσεις από την απανταχού ελληνική ομογένεια. Έτσι, επισκέφθηκε την Κύπρο, τις ΗΠΑ, τον Καναδά, την Αυστραλία, την Κεντρική Ευρώπη και την Αγγλία.

Επί σειρά ετών είχε τακτική εβδομαδιαία εκπομπή στον Ραδιοφωνικό Σταθμό Ενόπλων Δυνάμεων.

Πράγματι από το 1956 έγινε επαγγελματίας τραγουδιστής, και έγινε γνωστός σε όλη την Ελλάδα τραγουδώντας σε πανηγύρια και μεγάλα κέντρα της Αθήνας.

Αναμφίβολα στην εποχή του ήταν πρώτος και απαράμιλλος. Έβαλε τη σφραγίδα του στο δημοτικό τραγούδι. Έπαιζε κιθάρα και έχει τραγουδήσει 15 τραγούδια στις πλάκες γραμμοφώνου με πρώτο το «Η βλαχοπούλα» το 1953 όπου τον συνοδεύει στο κλαρίνο ο Παναγιώτης Ντάμκας. Επίσης έχει τραγουδήσει άλλα 115 δημοτικά τραγούδια στις 45 στροφές.

Ο Δημήτρης Ζάχος, για μας που μεγαλώσαμε στην πόλη, ήταν ο άνθρωπος που μας έφερε κοντά στο γνήσιο δημοτικό τραγούδια κυρίως μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες.

Βουγιουκλάκη, Μπάρκουλης, Χατζηχρήστος, Βαλάκου, Παπαμιχαήλ, Θάνος Κωτσόπουλος… «Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας», «Γκόλφω» και σχεδόν όλες οι «ταινίες φουστανέλας» είχαν μαζί τους και τον Δημήτρη Ζάχο.
Μια από τις πιο αγαπημένες εκτελέσεις της «Βοσκοπούλας» είναι αυτή του 1955, στην ομώνυμη κινηματογραφική ταινία, στην οποία το κομμάτι ενορχήστρωσε ο Διονύσιος Λαυράγκας.

Ο Δημήτριος Ζάχος τραγούδησε ακόμη στη «Γερακίνα», στη «Μαρία Πενταγιώτισσα», στη «Σαρακατσάνισσα», στον «Γιαγκούλα» και σε πολλές άλλες.

Εκτός από τον «Ιτιά» και τη «Βοσκοπούλα» ερμήνευσε: Μοδίστρες και κομμώτριες, Τρεις μαυροφόρες πέρασαν, Στα ξένα γιόκα μ’ να μην πας, Παιδιά μου ταξιδιάρικα, Νύσταξαν τα ματάκια μου, Ταίρι μου ξενιτεμένο, Με βλέπεις μάνα που γελώ, Οι Γιώργηδες, Κουμπάρα να με συμπαθάς…

Ο Ζάχος δεν σταμάτησε να τραγουδάει, έτσι τον Ιούνιο του 2018, στα 94 του, έγινε μια τιμητική εκδήλωση στον Κάλαμο. Εκεί αφού τραγούδησε τη «Βοσκοπούλα» του υπέστη βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Έφυγε από την ζωή το 2019.»

Στο σημερινό δισκάκι στο κλαρίνο ο Γιάννης Βασιλόπουλος για τον οποίο βιογραφικά στοιχεία θα βρείτε στις αναρτήσεις 45, 317 και 333. Τα μέλη της υπόλοιπης ορχήστρας σύμφωνα με τον Βασίλη Χατζηαντωνίου είναι: Ακορντεόν: Μπενέτας Ιωάννης, Βιολί: Σούρλας Ιωάννης, Καστανιέτες: Καλλιβιώτου Βούλα, Κιθάρα: Τσακίρης Δημήτρης, Λαούτο: Ανδριανός Σταύρος, Μπάσο: Δέδες Ιωάννης, Μπόγκος: Καράμπελας Μάρκος.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

377. ODEON A 224237 ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΦΕΛΟΥΖΗ ΜΙΧΑΛΗ 1929

Φελουζής Μιχάλης ODEON A 224237 Καταχανίστικος - Πισωμερή 1929- 78rpm- 10''

«Ο Μιχάλης Φελουζής υπήρξε τοπικός βιολιστής της παράδοσης των Δωδεκανήσων με καταγωγή από την Κάσο. Ασχολήθηκε ημιεπαγγελματικά με τη μουσική, ωστόσο από τον τρόπο παιξίματος του διακρίνεται ένας αξιόλογος χειριστής του βιολιού με ιδιαίτερη εκφραστικότητα στον τρόπο που τραγουδούσε. Αυτό όμως που τον χαρακτηρίζει είναι η πιστή απόδοση του τοπικοί ιδιώματος του νησιού του και των ηχοχρωμάτων της μουσικής των Δωδεκανήσων.

Για κάποιο διάστημα έζησε και δούλεψε στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου. Στο γεγονός συνετέλεσε ότι εκεί την εποχή εκείνη υπήρξε μεγάλη παροικία Κασιωτών οι οποίοι εργάζονταν στη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ.

Η ορχήστρα του απαρτιζόταν από τον Κώστα Καΐκια από το Καστελόριζο στο σαντούρι και έναν ακόμα λαουτιέρη. Έτσι το 1929 είχαν την ευκαιρία να ηχογραφήσουν στην Αίγυπτο για λογαριασμό της εταιρίας Odeon είκοσι περίπου σκοπούς καθώς και άλλους δεκαέξι για την εταιρία Parlophon (χωρίς e τα προπολεμικά), οι οποίοι ηχογραφήθηκαν στην Αθήνα. Οι σκοποί αυτοί ήταν κυρίως Κασιώτικοι, δωδεκανησιακοί αλλά και κάποιων άλλων νησιωτικών περιοχών του Αιγαίου και της Κρήτης.

Ανάμεσα τους συμπεριλαμβάνεται και ο Κρητικός, που δεν είναι άλλος από τις αριστουργηματικές κοντυλιές του Τουρκοκρητικού βιολάτορα Αλή Σουμάνη (π.1860- π.1922) από την Ιεράπετρα. Η τεχνική του βιολιστή αυτού θρυλείται από τους μουσικούς της Ανατολικής Κρήτης μέχρι και σήμερα, ενώ στην ιστορία έμεινε η χουβαρντοσύνη του, μια και απ’ό,τι λένε δεν είχε οικονομικό πρόβλημα και τα όποια χρήματα έβγαζε τα δώριζε στην εκκλησία που γιόρταζε, στο εκάστοτε πανηγύρι που συμμετείχε.

Οι κοντυλιές του Αλή παίζονται σήμερα με διαφορετικές ονομασίες, όπως Του Λασιθιού η στράτα ή Άχι και να’ταν μπορετό , ονομασίες που επικράτησαν από τις μαντινάδες που έντυσαν την όμορφη αυτή μελωδία. Η μοναδική εκτέλεση αυτού του σκοπού στη δισκογραφία γραμμοφώνου είναι αυτή του Μιχάλη Φελουζή.»

Οι παραπάνω πληροφορίες για τον Μιχάλη Φελουζή και η φωτογραφία από τους Κασιώτες στην Αίγυπτο, από το ¨Μίλιε μου Κρήτη απ΄ τα παλιά¨. Στις πληροφορίες στο φάκελο που θα κατεβάσετε θα βρείτε ιστορικά στοιχεία για την καταστροφή της Κάσου και την παροικία των Κασιωτών στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου. Επίσης από το προσωπικό αρχείο του Βασίλη Χατζηαντωνίου και την ιστοσελίδα του (greekdiscography), ιδιόχειρες σημειώσεις με μαντινάδες του Δερμιτζογιάννη για την Κάσο (βλέπε μικρό δείγμα στην παραπάνω φωτογραφία).

Στην αρχική φωτογραφία όπως και στην φωτογραφία από το Μίλιε μου Κρήτη, πιθανότατα εικονίζεται και ο Μιχάλης Φελουζής (η αρχική κυκλοφόρησε σε cd με ηχογραφήσεις του).    

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

376. POPULAR AP 6164 ΠΑΝΑΓΙΩΤΑΚΗΣ ΙΩΣΗΦ- ΜΕΤΖΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1967

Παναγιωτάκης Ιωσήφ (Σήφης)- Μετζάκης Γιώργος POPULAR AP 6164 Λίγα τα δένδρα που ανθούν (Σούστα Λευκογιανή) - Σαν αγαπήσει ο άνθρωπος (Συρτός Καλισκηανός) 1967- 45rpm- 7''

 

Ο Παναγιωτάκης Ιωσήφ (Σήφης- βλέπε και ανάρτηση 31, 141, 208 και 310) από τις Ατσιπάδες Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνου, λυράρης με δισκογραφικές επιτυχίες, αλλά και πρόεδρος του Συλλόγου Ατσιπαδιανών. Δισκογραφικά έχει δύο LP (long play) δίσκους και αρκετά 45-άρια. Έχει συνεργαστεί με τον Γιώργο Μετζάκη, τον Κώστα Τσακαλάκη, τον Ανδρέα Γαλερό, την Ερμίνα Νικολιδάκη και τον Πέτρο Καρμπαδάκη.

Ο Γιώργος Μετζάκης (βλέπε και ανάρτηση 76, 141, 152, 208 και 310) έχει συνεργαστεί με τους: Ιωσήφ Παναγιωτάκη, Κουκλινό Κανάκη, Μουντάκη Κώστα, Κολιακουδάκη Νίκο, Λατζουράκη Φίλιππο, Σκορδαλό Θανάση, Μελαμπιώτη Μανώλη, Σταγάκη Μανώλη, Καλαϊτζάκη Βασίλη και Παπαδάκη Μάρκο.

Στο σημερινό δισκάκι, το κλασικό δίδυμο Παναγιωτάκη- Μετζάκη, σε δυο εξαιρετικούς σκοπούς να ¨ζωγραφίζουν¨ με λύρα και λαούτο. Προσωπικά είναι το καλύτερο από τα δισκάκια του διδύμου (άργησα να το αποκτήσω και έμεινε απωθημένο).

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

375. PANIVAR PA-536 ΣΚΟΥΛΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ- ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1972

Σκουλάς Βασίλης- Ξυλούρης Γιάννης (Ψαρογιάννης)- Σταυρακάκης Γιάννης PANIVAR PA-536 Ζευγάρια στέλνω τα πουλιά - Η περασμένη μου ζωή 1972- 45rpm- 7''

 

«Ο Βασίλης Σκουλάς γεννήθηκε στα Ανώγεια Μυλοποτάμου Ρεθύμνου Κρήτης στις 3 Φεβρουαρίου του 1946. Η οικογένεια του έχει μεγάλη παράδοση στη μουσική και γενικότερα στις τέχνες. Ο παππούς του, ο Μιχάλης Σκουλάς, ήταν σπουδαίος λυράρης της εποχής του και ο πατέρας του Αλκιβιάδης Σκουλάς ή Γρυλιός γνωστός λαϊκός ζωγράφος των Ανωγείων.

Άρχισε να μαθαίνει λύρα σε ηλικία 7 ετών. Στα 8-9 του χρόνια, είχε μάθει πολλά τραγούδια παραδοσιακά, που τα τραγουδούσε με μια πρόχειρη, άτεχνη λύρα. Ο πατέρας του όμως εί­δε το μεγάλο ταλέντο του και του παρήγγειλε από το Ηράκλειο μια πολύ εξελιγμένη λύρα.  Άρχισε να αποτυπώνει τότε, με την καινούργια λύρα, μελωδίες που άκουγε από τους λυράρηδες και τους τροβαδούρους της εποχής, όπως του αείμνηστου Μουντάκη και του Σκορδαλού. Στα 16 του χρόνια, κατάφερε να καθιερωθεί, ανάμεσα στους πρώτους λυράρηδες και τραγουδιστές της Κρήτης. Έχει παίξει και τραγουδήσει σε μια μεγάλη σειρά, από επιτυχημένες καλλιτεχνικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εμφανίσεις, στην Αμερική, στον Καναδά, στην Αυστραλία και στην Γερμανία, όπου υπάρχουν Έλληνες και ιδίως Κρητικοί.

Τον πρώτο του δίσκο ηχογράφησε το 1965,ο οποίος περιείχε κοντυλιές με τον Θανάση Σταυρακάκη και τον Νίκο Ξυλούρη, ακολούθησε ο πρώτος προσωπικός δίσκος 33 στροφών το 1969 στην Πάνιβαρ όπου και συνέχισε για τουλάχιστον μια δεκαετία με αρκετές  κασέτες και δίσκους.

Παράλληλα έδινε συναυλίες στο εξωτερικό, Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Γερμανία στους απανταχού Έλληνες και δη Κρητικούς….»

Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία για τον Βασίλη Σκουλά, τον Γιάννη Ξυλούρη και τον Γιάννη Σταυρακάκη σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Από τα καλύτερα δισκάκια της Κρητικής δισκογραφίας (προσωπική άποψη πάντα) το σημερινό. Ακούγονται εξαιρετικές μαντινάδες και ξεχωρίζει η παρακάτω:

¨Δεντρί που δε σου μέλλεται να φας απ’ τον καρπό του.

μη κοιμηθείς στον ίσκιο του και πάρεις τον καημό του¨

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

374. DECCA 45-PL 8158 ΔΗΜΟΥ ΑΛΕΚΟΣ- ΣΟΥΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ 1967

Δήμου Αλέκος- Σούκας Βασίλης DECCA 45-PL 8158 Παλληκαράκι ήμουνα (Τσάμικος) - Μοιάζεις μ' άστρο της αυγής 1967- 45rpm- 7''

Ο Αλέκος Δήμου γεννήθηκε το 1939 στα Χώστια (Δομβραίνα Βοιωτίας), όπου, από μικρός μαθήτευσε σαν ψάλτης στην βυζαντινή μουσική στον  Ι. Ναό Αγ. Ιωάννου Προδρόμου.  Σαν καλλιτέχνης  διακρίθηκε όχι μόνον σαν εξαιρετικός ερμηνευτής  των Αρβανίτικων και δημοτικών  τραγουδιών αλλά και σαν συνθέτης και στιχουργός. Συνεργάσθηκε με τους μεγαλύτερους οργανοπαίχτες της δημοτικής μας μουσικής στους κύκλους των οποίων έχαιρε μεγάλης εκτίμησης όχι μόνο για τις καλλιτεχνικές του αρετές αλλά και για το ήθος, την έμφυτη ανθρωπιά του, την καλοσύνη του.

Πολλοί από τους δίσκους του, όπως ο δίσκος  "Έχω δάκρυα στα μάτια", έκαναν ρεκόρ πωλήσεων. Άλλα έργα  του είναι και τα  εξής: "Τραγούδια της λεβεντιάς" (1967), "Χορεύει η ελληνική λεβεντιά" (1968), "Έλα μεσ' στην αγκαλιά μου" (1973), "Μια καρδιά την έχω" (1974), "Κάνεις μπαμ" (1975), "Ντέρτι δεν θα βάλω" (1981), "Σήκω, τραγούδα, χόρευε" (1969),  "Τσελιγκοπούλα" (1976), "Άνθρωποι δεν υπάρχουνε" (1976), "Ρουμελιώτικα" (1977), "Αρβανίτικα" (1977), "Όταν χτυπάει Εσπερινός" (1978), "Ο Ήλιος της Ελλάδος" (1978), "Έλα στην παρέα μου κυρία" (1981), "Αρβανιτιά, γλέντι και παράδοση" (1981), "Χρυσά μου αστέρια" (1983), "Δημοτικά παράπονα" (1983), "Την ιστορία μου θα πω" (1983), "Υπάρχουν βάσανα στη γη" (1987), "Τραγούδια για όλη την Ελλάδα" (1993), «Τα σουξέ» (1995), κ.λπ.

Ο Αλέκος Δήμου έχει τραγουδήσει και όλα τα είδη του δημοτικού, καθώς γνώριζε βυζαντινή μουσική και ήταν μεγάλος τεχνίτης. Τις μεγαλύτερες όμως επιτυχίες του, τις έχει κάνει μαζί με τη γυναίκα του την Έφη Γεωργακοπούλου με την οποία είχε αποκτήσει και δύο παιδιά. Πρόκειται για δύο ονόματα με μεγάλη προσφορά στο δημοτικό τραγούδι και πολλές μεγάλες επιτυχίες, που για πολλά χρόνια ήταν στην κορυφή. Το 1972 με το “Έχω δάκρυα στα μάτια” του Hλία Σούκα “χαλάσανε τον κόσμο”. Τους έμαθε όλη η Ελλάδα, αφού δεν υπήρχε κέντρο δημοτικό και λαϊκό που δεν ακουγόταν δέκα φορές τη βραδιά το σουξέ, το οποίο είναι διάλογος Δήμου-Γεωργακοπούλου.

Ο Αλέκος Δήμου έφυγε από κοντά μας στις 20 Μαΐου του 2015.

Ο Βασίλης Σούκας υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους δεξιοτέχνες μουσικούς της παραδοσιακής μας μουσικής. Γεννήθηκε στο Κομπότι Άρτας το 1931, μέλος της παλιάς οικογένειας Σουκαίων ή “Σαγάνηδων”. Σε ηλικία πέντε ετών, μαθαίνει τα βασικά στο λαούτο και ακολουθεί την οικογενειακή κομπανία. Στα δώδεκα, παίζει σαντούρι, κιθάρα και τσέμπαλο και αρχίζει να μαθαίνει κλαρίνο με δάσκαλο τον Θανάση Νάτσικα.

Στα εικοσιοκτώ του χρόνια έρχεται στην Αθήνα. Αρχίζει να συμμετέχει στην δισκογραφία δημοτικής και λαϊκής μουσικής, εμφανίζεται σε κέντρα διασκέδασης και κάνει εκπομπές στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

Θα συνεργαστεί με τον Μάνο Χατζιδάκι, τον Ross Daly, David Lynch και τον Κυριάκο Σφέτσα, σε δυο έργα του οποίου ήταν ο βασικός ερμηνευτής.

Τελευταία του συναυλία ήταν αυτή στο Μέγαρο Μουσικής το 1993 με τον Ross Daly και τον Μιχάλη Σταυρακάκη, λίγο πριν το θάνατό του.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).