247. ASTERIAS ASTER 2009 ΚΟΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΚΟΝΙΤΟΠΟΥΛΟΥ ΛΕΓΑΚΗ ΕΙΡΗΝΗ 1978

Κονιτόπουλος Γιώργος- Κονιτοπούλου Λεγάκη Ειρήνη ASTERIAS ASTER 2009 Θα πάω να βρω τον Μάουκα - Η αγάπη μου στην Ικαριά 1978- 45rpm- 7''

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 04 Ιουνίου 1933. Γονείς του ήταν ο Μιχάλης Κονιτόπουλος (το Μωρό), επίσης φημισμένος βιολιτζής, από τον Κινίδαρο και η Μαρία Φυρογένη από την Κεραμωτή. Το 1940 επιστρέφει οικογενειακώς στη Νάξο.

Αρχίζει από πολύ μικρός να ασχολείται με το βιολί. Στο τέλος της δεκαετίας του '40, μαθητής ακόμα, κάνει την πρώτη του δημόσια εμφάνιση. Μαζί με την αδελφή του την Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη και το θείο του τον Δημήτρη Φυρογένη, δίνουν εξετάσεις στην ΕΙΡ σαν κομπανία, τις οποίες περνούν με επιτυχία. Είναι η εποχή που αρχίζει η σύνδεση του οικογενειακού ονόματός του με το νησιώτικο τραγούδι.

Το 1960 ηχογραφεί δύο δίσκους 45 στροφών με παραδοσιακά τραγούδια διασκευασμένα από τον ίδιο.

Συνέθεσε περισσότερα από 500 τραγούδια όπως το ''Αρμενάκι'', ''Στην Πάρο και στη Νάξο'', ''Ο Μαουκάς'', ''Βεγγέρα'', ''Χιονιές'', «Η αγάπη μου στην Ικαριά», που συχνά αναφέρεται ως «Ικαριώτικο» κ.α

Είχε εμφανιστεί στο χαρακτηριστικό μαγαζί που βρίσκονταν κάτω από τις κερκίδες του γηπέδου της ΑΕΚ. Επίσης στο «Σιντριβάνι» στην Αχαρνών, στο «Μουράγιο» στην Καυταντζόγλου ενώ το 1979 μεταφέρονται σε πρώην κινηματογράφο, στο τέρμα της Πατησίων που ονομάστηκε επίσης «Μουράγιο».

Μέσα δεκαετίας του ’70 με μέσα του ’80 στο γήπεδο της ΑΕΚ λειτουργεί κάτω από τις εξέδρες στην 5-6-7, νυχτερινό κέντρο που τραβάει την προσοχή χιλιάδων θαμώνων. Είναι φτιαγμένο με τσίγκο και έχει ως αντικείμενο λατρείας το νησιώτικο τραγούδι και λίγο από λαϊκό – ρεμπέτικο. Το κέντρο λεγόταν “Γλάρος” και ήταν ονομαστό για τα νησιώτικα την εποχή του.

Ο αξέχαστος Γιώργος Κονιτόπουλος, ο στυλοβάτης του νησιώτικου που σκορπούσε ανεπανάληπτες στιγμές κεφιού με το βιολί του και τη φωνή του με τον μοναδικό σε μελωδία ήχο να γεμίζει τις κερκίδες του Σταδίου της ΑΕΚ. Μάλιστα εκεί ο Γιώργος Κονιτόπουλος συνέθεσε διάφορα τραγούδια που γράφτηκαν στην ιστορία μεταξύ των οποίων και τον Ικαριώτικο! Εκείνο που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι ότι ο Γιώργος Κονιτόπουλος έχει γράψει και συνθέσει το 1976 και Ύμνο της ΑΕΚ.

Το ιστορικό νυχτερινό κέντρο του γηπέδου, με τα νησιώτικα αποτελεί ορμητήριο των φίλων αυτής της μουσικής. Έρχονται από όλη την Αθήνα και τον Πειραιά αλλά και την Περιφέρεια και τα νησιά για να δουν, να ακούσουν, να θαυμάσουν τον μοναδικό Γιώργο Κονιτόπουλο και τις πενιές του.

Απόσπασμα από τη συνέντευξη με την κόρη του Γ.Κ. Νάσια Κονιτοπούλου, στις 3/11/98 στο Μαρούσι: «Ο πατέρας μου είχε το χάρισμα να επεμβαίνει ιδανικά στα παραδοσιακά κομμάτια που διασκεύαζε. Μία απ’ τις καινοτομίες του ήταν ότι έδωσε στους σκοπούς πιο ζωηρό, πιο γρήγορο ρυθμό. Τα έκανε πιο διασκεδαστικά κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ν’ αρέσουν περισσότερο στον κόσμο. Αυτό το έκανε μόνο σε όσα κομμάτια πίστευε ότι χρειάζονταν γρηγορότερο ρυθμό, γιατί ο ίδιος έγραφε και τραγούδια σε αργό ρυθμό όπως ο "Απόλλωνας", ο οποίος αγαπήθηκε πολύ ειδικά απ’ τους «Αξώτες». Σε πολλούς σκοπούς πρόσθεσε και εισαγωγή και μουσικές φράσεις, όπως στο "Αρμενάκι", στο οποίο έδωσε μια ολοκληρωμένη μορφή, από μία επαναλαμβανόμενη αργή μουσική φράση, που ήτανε παλιά. Τραγουδήθηκε πολύ καλά και απ’ την Ειρήνη που χρησιμοποίησε κρατήματα στη φωνή της και έκανε πολλούς τραγουδιστές να θέλουν να τραγουδήσουν το "Αρμενάκι", για να δουν αν μπορούν να τα κάνουν κι αυτοί.

Επίσης χρησιμοποίησε στη δισκογραφία το κλαρίνο, το οποίο «σολάριζε» μαζί με το βιολί. Όταν στη δισκογραφία του εμφάνιζε στο ένθετο του δίσκου, μετά τον τίτλο του κομματιού τη λέξη διασκευή, σήμαινε ότι δεν έχει επέμβει πολύ στο σκοπό και δεν το έχει κατοχυρώσει ως δικό του. Αντίθετα όταν απουσιάζει αυτός ο όρος και υπάρχει μόνο το όνομά του, σημαίνει ότι έχει αλλάξει τόσο πολύ το κομμάτι, που αυτό δεν είναι πια παραδοσιακό. Άλλωστε αυτά έχουν πια κατοχυρωθεί δικαστικά στ’ όνομά του, ιδιαίτερα μετά τον δίσκο με τον Γιάννη Πάριο, όπου πολύς κόσμος αναστατώθηκε και θυμήθηκε ξαφνικά ότι τα κομμάτια είναι παραδοσιακά και ότι τα «έκλεψε» ο πατέρας μου. Υπήρχε μια σύγχυση και με τους τίτλους, όπως για παράδειγμα στο τραγούδι του "Η αγάπη μου στην Ικαριά", που για λόγους συντομίας γράφτηκε στον δίσκου του Πάριου ως "Ικαριώτικος" και θεωρήθηκε από κάποιους ότι ο Κονιτόπουλος αντέγραψε τον παραδοσιακό Ικαριώτικο σκοπό….».

Ο Γιώργος Κονιτόπουλος έφυγε στις 18 Ιουνίου 1991 από ανακοπή καρδιάς σε ηλικία 58 χρονών.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

246. COLUMBIA SCDG 3119 ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΑΣ- ΚΟΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΚΙΣΣΑ ΒΑΣΩ- ΡΟΥΣΑΚΟΥ ΕΙΡΗΝΗ 1962

Κοντογιώργος Κώστας- Κόρος Γιώργος- Κίσσα Βάσω- Ρουσάκου Ειρήνη  COLUMBIA SCDG 3119 Να τώξερα μαννούλα μου (Τσάμικο) - Δεν έρχεται η αγάπη μου (Συρτό) 1962- 45rpm- 7''

 

Στο σημερινό δισκάκι, ένα από τα πιο γνωστά δίδυμα Κώστας Κοντογιώργος στο κλαρίνο και Γιώργος Κόρος στο βιολί. Στο τραγούδι η Βάσω Κίσσα στη μια πλευρά και η Ειρήνη Ρουσάκου στην άλλη. Βιογραφικά στοιχεία για τον Κοντογιώργο και τον Κόρο παρακάτω. Πληροφορίες, βιογραφικά στοιχεία και φωτογραφικό υλικό για τις τραγουδίστριες δεν κατάφερα να βρω. Ενδέχεται (με κάθε επιφύλαξη καθότι η φωνή της Κίσσα αρκετά γνωστή) να χρησιμοποιούν ψευδώνυμα για λόγους φορολογικούς και συμβολαίων με άλλες δισκογραφικές.

Ο Κώστας Κοντογιώργος (βλέπε και αναρτήσεις 90 και 211) γεννήθηκε στα Δερβενάκια και μεγάλωσε στη Βάλτσα της Κορινθίας. Μικρός ήταν τσομπάνης και έπαιζε φλογέρα και αργότερα πίπιζα. Κλαρίνο έμαθε στο στρατό.

Ήταν σύμβουλος σε διάφορες φωνογραφικές εταιρίες για ηχογραφήσεις δημοτικών τραγουδιών.

Ήταν μεγάλος μουσικός με δικό του παραδοσιακό ύφος και καλός συνθέτης. 

Είχε παίξει σε όλα τα δημοτικά κέντρα και συμμετείχε στην ηχογράφηση τουλάχιστον 1000 τραγουδιών με όλους τους τραγουδιστές. 

Κάθισε στο πάλκο μέχρι τα γεράματά του και μάλιστα είχε γράψει και ένα μικρό βιβλίο για τους παλιούς οργανοπαίχτες.

Ο Γιώργος Κόρος (βλέπε αναρτήσεις 45, 139 και 211) γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου 1923 στους Ανδρωνιάνους Εύβοιας, από πατέρα ιεροψάλτη, ο οποίος τον μύησε από μικρό στα μυστικά της βυζαντινής μουσικής. Σε ηλικία 9 ετών άρχισε να μαθαίνει βιολί μόνος τους και στα 12 του έπαιξε για πρώτη φορά σε πανηγύρι. Συνέχιζε να παίζει σε γάμους, γλέντια και ταβέρνες μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '50, οπότε ξεκίνησε η καθαυτό επαγγελματική του καριέρα στη μουσική. 

Αυτός που τον επέβαλε στη δισκογραφία ήταν ο συνθέτης και ερμηνευτής του δημοτικού τραγουδιού Γιώργος Παπασιδέρης. Το 1953 τον άκουσε σ’ ένα κέντρο της Αθήνας και εντυπωσιάστηκε από τον τρόπο που έπαιζε το βιολί, σε μια εποχή που το όργανο αυτό ήταν περιθωριακό στη δημοτική μουσική.

Από τότε, ο Γιώργος Κόρος συνεργάστηκε με καλλιτέχνες από όλο το φάσμα της λαϊκοδημοτικής μουσικής: Γιώργο Παπασιδέρη, Ρόζα Εσκενάζυ, Ρίτα Αμπατζή, Μήτσο Αραπάκη, Στέλιο Καζαντζίδη, Καίτη Γκρέι, Γιώτα Λύδια, Πάνο Γαβαλά, Μανώλη Αγγελόπουλο, Χάρις Αλεξίου, Γιώργο Νταλάρα, Γλυκερία, Ελένη Βιτάλη, Δημήτρη Ζάχο, Αλέκο Κιτσάκη, Σοφία Κολλητήρη, Στάθη Κάβουρα, Τασία Βέρρα, Μάκη Χριστοδουλόπουλο, Σοφία Εμφιετζή και πολλούς άλλους.

Ο Γιώργος Κόρος πέθανε στις 8 Ιανουαρίου 2014, σε ηλικία 90 ετών. Είπε...¨Αν το δοξάρι του βιολιού μου ήταν πριόνι, με τις δοξαριές μου θα είχα κόψει όλα τα δέντρα και τα δάση της Ρωσίας.¨

¨Τα ταξίμια στο βιολί είναι σαν να μιλάμε, και ο ένας να λέει στον άλλον το παράπονό του, το αίσθημά του, την ιστορία του, κάτι που του έτυχε και ο άλλος πάλι να του λέει, τι λες βρε παιδί μου, αυτά έπαθες;¨.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

245. ΑΕΜΕ 71309 PROMO ΑΕΜΕ ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ… 1983

Αεράκης Στέλιος ΑΕΜΕ 71309 PROMO ΑΕΜΕ Ένας χρόνος… το παρόν και το μέλλον της μουσικής παράδοσης του τόπου μας 1983- 45rpm- 7''

«Ένας χρόνος συμπληρώνεται αυτές τις μέρες, από την απώλεια του Στέλιου Αεράκη, του σημαντικότερου μουσικοπαραγωγού της Κρήτης, του ανθρώπου που ανάλωσε τη ζωή του υπέρ της κρητικής παραδοσιακής μουσικής, στην οποία πρόσφερε τόσα, όσα κανείς άλλος δεν πρόσφερε.

Ο Στέλιος Αεράκης (Ακάκιος) γεννήθηκε στα Σίσαρχα Ανωγείων του Νομού Ρεθύμνης στην Κρήτη. Η πλούσια και «ζωντανή» παράδοση της περιοχής αυτής και η αγάπη του για τη μουσική στάθηκαν οι αφορμές να ασχοληθεί -παιδί ακόμη- με τα παραδοσιακά μουσικά όργανα, παίζοντας μαντολίνο και λίγο αργότερα λαούτο.

Στη συνέχεια ως μουσικός πια, έκανε αρκετές εμφανίσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, συνοδεύοντας με το λαούτο του σπουδαίους και καταξιωμένους καλλιτέχνες, κυρίως όμως συνεργάστηκε με τον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη την περίοδο 1967 – 1974.

Από το 1967 στο περίφημο κρητικό κέντρο «Ερωτόκριτος» του Ηρακλείου, των Λευτέρη Αεράκη (Νταρολευτέρη) και Κίμωνα Μανουρά, άλλαξαν τα δεδομένα στην διασκέδαση. Εκεί έλαμψε ο Ψαρονίκος και άναψε το φυτίλι για την κάθοδό του στην Αθήνα. Μαζί με τον Ξυλούρη, ο Στέλιος Αεράκης θα εμφανιστεί το 1971 στην μπουάτ «Λήδρα» στην Πλάκα υπό τη σκέπη του Γιάννη Μαρκόπουλου και δύο χρόνια αργότερα θα δώσουν το παρών στη θρυλική παράσταση το «Μεγάλο μας Τσίρκο» στο θέατρο «Αθήναιον» με τον θίασο της Τζένης Καρέζη σε κείμενα του Ιάκωβου Καμπανέλλη και μουσική του Σταύρου Ξαρχάκου.

Στα μέσα του 1974 εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης όπου ζούσε μόνιμα με την οικογένειά του. Τον ίδιο χρόνο μπαίνει στο χώρο του δίσκου αντιπροσωπεύοντας στην Κρήτη την πολυεθνική δισκογραφική εταιρία Columbia, επί σειρά ετών.

Στα χρόνια που ακολουθούν και αφού έζησε από κοντά την αδιαφορία και την προχειρότητα με την οποία αντιμετώπιζαν οι πολυεθνικές δισκογραφικές εταιρίες το δημοτικό τραγούδι, αισθάνθηκε την ανάγκη για μια υπεύθυνη και σωστή παραγωγή στο χώρο της παραδοσιακής μουσικής. Έτσι οδηγήθηκε στην απόφαση να ασχοληθεί με τον τομέα αυτό. 

Το 1980 ιδρύει την Κρητική Μουσική Εταιρία «Αεράκης Α.Ε.Μ.Ε.» και ένα χρόνο αργότερα συγκρούεται με τα συμφέροντα της Columbia και διακόπτεται η συνεργασία τους, με αποτέλεσμα στην πορεία της εκδοτικής του προσπάθειας να αντιμετωπίσει οικονομικές δυσκολίες. Το 1986 με τη βοήθεια και τη συμπαράσταση φίλων, δημιουργεί το «Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι – Αεράκης», και αφιερώθηκε αποκλειστικά στο δισκογραφικό έργο. Εν συνεχεία ο αδερφός του Μιχάλης Αεράκης δημιούργησε τις “Μουσικές εκδόσεις Σείστρον” συνδυάζοντας το παλιό με το φρέσκο, και από το 2010 οι δύο εταιρείες ενώνουν τις δυνάμεις τους και δημιουργούν πλέον μία εταιρεία με την ονομασία “ΑΕΡΑΚΗΣ – ΚΡΗΤΙΚΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ & ΣΕΙΣΤΡΟΝ” της οποίας παραγωγός είναι πια ο ανιψιός του, Ανδρέας Αεράκης.

Δισκογραφικά είχε συνεργαστεί με τους σημαντικότερους Κρητικούς καλλιτέχνες, αλλά και με έντεχνους μουσικοσυνθέτες όπως το Γιάννη Μαρκόπουλο, το Σταύρο Ξαρχάκο και το Χριστόδουλο Χάλαρη. Μοναδικές και ανεπανάληπτες θεωρούνται από το κοινό και τους ειδικούς οι δισκογραφικές παραγωγές που είχε πραγματοποιήσει. Εκεί όμως που έδωσε ιδιαίτερη σημασία και αποτελεί έργο ζωής του είναι η πρωτοβουλία καταγραφής και έκδοσης της ολοκληρωμένης και αυθεντικής σειράς δέκα ξεχωριστών μουσικών έργων, με γενικό τίτλο: “ΟΙ ΠΡΩΤΟΜΑΣΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ 1920 – 1955”, έργο που συντελεί ορόσημο στη μουσική μας ιστορία και πολύτιμο υλικό για τους μελετητές της μελλοντικής γενιάς.

Σημαντικές και ανεπανάληπτες είναι επίσης οι παραγωγές: “ΟΙ ΚΟΡΥΦΑΙΟΙ 1955 – 1995”, “ΚΡΗΤΩΝ ΑΓΙΟΙ”, “ΘΑΝΑΣΗΣ ΣΚΟΡΔΑΛΟΣ 1920 – 1998”, “ΤΑ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΑ”, “ΚΡΗΤΩΝ ΕΠΟΣ”, “ΑΡΚΑΔΙΟΥ ΕΠΟΣ”, “ΦΟΥΣΤΑΛΙΕΡΗΣ “Το Στελάκι από την Κρήτη” 1911 – 1992″. Καθώς και τα βιβλία που καταγράφουν με ευλάβεια και υπευθυνότητα τον μουσικο-ποιητικό λόγο σπουδαίων Κρητών ποιητών.

Ο Στέλιος Αεράκης, έφυγε από τη ζωή, στις 15 Νοεμβρίου 2021, σε ηλικία 74 ετών, και ενώ είχε ακόμα πάρα πολλά να προσφέρει.  Άφησε παρακαταθήκη σε όλους τους Κρητικούς, το πολύμορφο έργο του, που ήταν καρπός πολύχρονης, σκληρής προσπάθειας, κινούμενης από την αγάπη του προς τον τόπο, την μουσική του και τις παραδόσεις του.»

Το σημερινό δισκάκι κυκλοφόρησε το 1983 ταυτόχρονα με τον δίσκο ¨Παντέρμη Κρήτη¨ του Νίκου Ξυλούρη. Ενώ φαίνεται να είναι διαφημιστικό (promo) του δίσκου του Ψαρονίκου, είναι διαφημιστικό για αρκετούς από τους δίσκους που είχε κυκλοφορήσει μέχρι τότε από το 1980. Οπότε γιατί αναφέρει ΑΕΜΕ Ένας χρόνος; Επίσης ο δίσκος του Ξυλούρη έχει ετικέτες EMI Columbia και όχι ΑΕΜΕ (γράφει βέβαια ότι έχει την διανομή) όπως όλοι οι άλλοι δίσκοι που διαφημίζονται και που παρεμπιπτόντως αποτελούν διαμάντια της Κρητικής μουσικής παράδοσης. Ακούγοντας το δισκάκι ένα είναι σίγουρο, ότι θα παίξεις και τους δίσκους. Ακούς Ψαρονίκο, Σκουλά, Ross Daly, Αλεφαντινούς, Αεράκη Νικηφόρο, Ροδινό, Ψαραντώνη και τον Ανδρέα Διλβόη που τον υπολογίζουν οι των λαϊκών ασμάτων, σε μίξη.  

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

244. RCA VICTOR 51g 3774 ΜΑΝΟΥΣΕΛΗΣ ΧΡΟΝΗΣ- ΗΛΙΑΚΗΣ (ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ) ΝΙΚΟΣ 1968

Μανουσέλης Χρόνης- Ηλιάκης (Καφαντάρης) Νίκος RCA VICTOR 51g 3774 Πεντοζάλια Ρεθυμνιώτικα - Συρτός Χανιώτικος 1968- 45rpm- 7''

Ο Σφακιανός Χρόνης Μανουσέλης ήταν ένας αυθεντικός Κρητικός λυράρης. Έχει ηχογραφήσει τρεις δίσκους (45 στροφών), δυο με τον Ηλιάκη (Καφαντάρη) Νίκο και ένα ep 45άρι με τον Μεντζάκη στην Αμερική.

Το 2015 "έφυγε". Μια λιτή νεκρολογία του δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΣΦΑΚΙΑ (154/Σεπ.- Οκτ. - Νοέμ. 2015).

«Κρατώντας το δοξάρι του αρκετά χρόνια ο φίλος και αγαπητός σε όλους Χρόνης, διασκέδαζε, υπηρετώντας αυστηρά την παράδοση, φίλους συμπατριώτες, σε συνεστιάσεις, πανηγύρια, αλλά και σε μικρές παρέες, όπως το απαιτούσε το έθιμο, στο χωριό και στη μεγάλη πόλη. Καλός χαμογελαστός και ευγενικός, έφυγε νωρίς από τον Καλλικράτη, για να βρει τη τύχη του στην Αθήνα, όπως πολλοί από μας και δημιούργησε οικογένεια. Ποτέ όμως δεν ξέχασε τους φίλους του, τους χωριανούς και συγγενείς, και κατέβαινε και ζούσε μαζί τους στα Σφακιά.

Έφυγε από κοντά μας ο φίλος, με τη λύρα του και τον παραπονιάρικο σκοπό του, ¨Το αχ το λεσινε πολύ οι βαροκαρδισμένοι, το λέμε νε και μεις οι δυο που ζούμε χωρισμένοι¨, συνήθιζε να τραγουδά, όταν βρέθηκε για λίγο στην Αμερική. Πήγε να βρει τους αγαπημένους του καλλιτέχνες και να συνεχίσουν σε άλλους κόσμους τις μουσικές παραδόσεις και γλέντια. Καλό ταξίδι φίλε μας…¨».

Στο σημερινό δισκάκι μαζί με τον Χρόνη Μανουσέλη ο Καφαντάρης Νίκος στο λαούτο. Δύο εξαίρετα μουσικά κομμάτια με τις αντίστοιχες μαντινάδες.

Δυστυχώς περισσότερα βιογραφικά στοιχεία δεν κατάφερα να βρω. Την φωτογραφία στην Αμερική με τον Χαρίλαο, τον Χρόνη και τον Γιώργο Μεντζάκη, όπως και το παραπάνω κείμενο από την εφημερίδα Τα Σφακιά, τα χρωστάμε στον Αντρέα Χατζηπολάκη (χρόνια πολλά Αντρέα). Τις άλλες δυο φωτογραφίες τις χρωστάμε στον Ιδομενέα Παπαδογιάννη. Να ευχαριστήσω και τους δυο.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).