112. ODEON G.A. 7952 ΚΑΡΑΒΙΤΗΣ ΑΛΕΚΟΣ- ΑΔΕΛΦΑΙ ΚΑΡΑΒΙΤΗ 1957

Καραβίτης Αλέκος- Αδελφαί Καραβίτη (Μαρία και Υακίνθη) ODEON G.A. 7952 Κρητικοί Αντίλαλοι (Πεντοζάλια) - Συρτός Ριζίτικος (Συρτός) 1957- 78rpm- 10''

 

Στο σημερινό δισκάκι ο Αλέκος Καραβίτης (βιογραφικά στοιχεία στην ανάρτηση 43) με τις κόρες του Υακίνθη και Μαρία, να τον συνοδεύουν στα φωνητικά και πιθανότατα τον Μαυροδημητράκη Σταύρο στο λαούτο (σύμφωνα και με τις ηχογραφήσεις εκείνου του χρονικού διαστήματος).

Τον σκοπό ¨Συρτός Ριζίτικος¨ τον συναντάμε και στην ανάρτηση 43 αλλά χωρίς την συμμετοχή της Υακίνθης και της Μαρίας, και με λιγότερες μαντινάδες.

Το πρωτοποριακό αυτού του δίσκου δεν είναι το γεγονός ότι συμμετέχουν γυναίκες (αφού ήδη έχουμε την Λαυρεντία Μπερνιδάκη σε παλαιότερες ηχογραφήσεις), αλλά το ότι έχουμε αντικριστές μαντινάδες. Βέβαια όπως με τους σκοπούς και τις μαντινάδες, κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιος/α είναι ο πρωτοπόρος. Το θέμα είναι το αποτέλεσμα. Και το αποτέλεσμα στο συγκεκριμένο δίσκο είναι πάρα πολύ καλό.

Παρακάτω παραθέτω ένα κείμενο για την Υακίνθη και τον Αλέκο Καραβίτη. Βιογραφικά στοιχεία για την Μαρία και την Υακίνθη δεν κατάφερα να συλλέξω.    

“Οι Ρεθεμνιωτοπούλες δεν διακρίνονταν μόνο για την νοικοκυροσύνη και την αρχοντιά τους, αλλά και για τη σπάνια ομορφιά τους. Καλλονές οι περισσότερες που έγραψαν τη δική τους ιστορία στις μνήμες της τοπικής κοινωνίας.

Σήμερα θα σταθούμε σε μια καλλονή, που τίμησε τον τόπο της με τον τίτλο που της έδωσαν τα καλλιστεία του 1959. Και δεν ήταν εύκολη η αναμέτρηση αν σκεφτούμε ότι συνυποψήφια της δικής μας εκπροσώπου ήταν η Ζωή Λάσκαρη.

Σήμερα λοιπόν θα μιλήσουμε για την Υακίνθη Καραβίτη.

Ήταν η κόρη του σπουδαίου Αλέκου Καραβίτη, ενός από τους πρωτομάστορες της κρητικής μουσικής που θα μας απασχολήσει σε προσεχή αφιερώματα.

Η Υακίνθη, το μικρότερο παιδί της οικογένειας, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα και μάλιστα με τις ανέσεις μιας αρχοντοπούλας γιατί ο πατέρας της, εκτός από μεγάλος καλλιτέχνης είχε όλες τις αρετές ενός Ρεθεμνιώτη νοικοκύρη. Έτσι είχε καταφέρει να διακριθεί στην τοπική κοινωνία χωρίς ποτέ να ξεχάσει τ’ Αχτούντα την γενέτειρά του.

Για την κόρη του φρόντισε εκτός από σωστή διαπαιδαγώγηση να της προσφέρει και καλή μόρφωση. Αυτό το ανέθεσε στην ιδιωτική σχολή Ευαγγελινίδου από τις καλύτερες στο χώρο της εκπαίδευσης. Ήθελε όμως όπως και τα άλλα του παιδιά να μην απομακρύνεται από τις τοπικές παραδόσεις.

Έτσι δίνοντας ζωή κάθε καλοκαίρι στο εξοχικό τους στ’ Αχτούντα, έφερνε στο χωριό προσωπικότητες της πρωτεύουσας αξιοποιώντας τις γνωριμίες του και σαν καλλιτεχνικός διευθυντής της Δώρας Στράτου και σαν γνωστός καλλιτέχνης της παραδοσιακής μουσικής. Παροιμιώδη έμειναν εκείνα τα γλέντια με τον ίδιο να πιάνει τη λύρα και να της αποσπά, με τις δεξιοτεχνικές του δοξαριές, τα πιο μαγευτικά ακούσματα. Να σημειωθεί ότι όλοι οι καλεσμένοι του φεύγοντας είχαν μάθει και τους κρητικούς χορούς μετά από τόσο ευχάριστη εξάσκηση.

Αν και ήταν παραδοσιακός πάτερ φαμίλιας ο Αλέκος Καραβίτης, δεν μπορούσε να αδικήσει με στείρες αντιλήψεις περί ηθικής την κόρη του που όσο μεγάλωνε τόσο ομορφότερη γινόταν.

Έτσι κατά παράδοξο για την εποχή τρόπο όχι μόνο της επέτρεψε αλλά ο ίδιος την ενθάρρυνε να πάρει μέρος στα καλλιστεία. Τη συνόδευσε μάλιστα την μεγάλη βραδιά.

Εκείνη τη χρονιά του 1959, στις 20 Ιουνίου, τα καλλιστεία θα γίνονταν στ’ «Αστέρια» της Γλυφάδας.

Η ατμόσφαιρα ήταν επιβλητική γεμάτη χλιδή και απίστευτη ομορφιά. Παρουσιαστές ήταν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας και ο Ιταλός επίσης δημοφιλής ηθοποιός Βάλτερ Κιάρι.

Η Υακίνθη, ίσως γιατί ήξερε πως στην αίθουσα βρισκόταν και ο πατέρας της που την είχε συνοδεύσει, εμφανίστηκε με μεγάλη σιγουριά, αν και είχε ν’ αντιμετωπίσει μια «επικίνδυνη» αντίπαλο τη Ζωίτσα Κουρούκλη, τη μετέπειτα μεγάλη σταρ Ζωή Λάσκαρη!

Ο συναγωνισμός ήταν σκληρός και η επιτροπή ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση. Οι δυο καλλονές ισοψηφούσαν. Ποια λοιπόν θα έπαιρνε τους επίζηλους τίτλους;

Τελικά ανακήρυξαν Σταρ Ελλάς την Ζωή Λάσκαρη και Μις Ελλάς την Υακίνθη, που της ανέθεσαν να εκπροσωπήσει τη χώρα μας στα καλλιστεία του Λονδίνου. Η απονομή του τίτλου έγινε από την Ιταλίδα ηθοποιό Κερίμα.

Από εκείνο το βράδυ η Υακίνθη αρχίζει να συνηθίζει στα φώτα της δημοσιότητας ζώντας πια στο χώρο των ηχηρών ονομάτων της τέχνης και της μόδας.

Στο μεταξύ το συντηρητικό Ρέθυμνο παρά τις αντιλήψεις του πανηγύρισε για το γεγονός. Και ο Σπύρος Τ. Λίτινας παραμονές που θα πήγαινε η Υακίνθη στο Λονδίνο έγραψε ένα εξαιρετικό άρθρο στην «Κρητική Επιθεώρηση», που η εφημερίδα δημοσίευσε πρωτοσέλιδο και μάλιστα κάτω από τον τίτλο.

Ο Σπύρος Λίτινας εκτός από μια αναφορά στην οικογένεια και στον άρχοντα πατέρα της Αλέκο Καραβίτη, τόνισε τις χάρες της καλλονής και ευχήθηκε να επιστρέψει με ένα ακόμα στεφάνι δόξας. Έγραφε μεταξύ άλλων ο αξέχαστος συγγραφέας και ποιητής μας.

«Ρεθεμνιώτισσα η Υακίνθη Καραβίτη από μάνα (καταγωγή από Γιανιού) και πατέρα.

Το κεφαλάκι της σαν να μην είναι από πλάσμα ανθρώπινο αλλά έργο εξειδικευμένης τέχνης κανενός αγνώστου Πραξιτέλη.

Οι γραμμές του σαν να είναι τραβηγμένες με άσφαλτο κονδύλι και η αρμονία του δεν έχει όρια. Τα μάτια της πάλι σαν να ξεσήκωσαν το χρώμα του Ρεθεμνιώτικου γιαλού.

Φαίνεται πως θα είχε κέφια όταν την έφτιαχνε ο δημιουργός. Σεμνή και μετρημένη. Βιτσάτη ομορφιά. Λεπτή σαν Παριζιάνα, Παριζιάνα όμως Κρητικιά όπως είναι οι Κρητικές κοπέλες στις τοιχογραφίες της Κνωσσού…

Χτυπά η καρδιά του Ρεθύμνου τώρα για κείνη την άξια κοπέλα που έβγαλε μια φορά και το Ρέθεμνος ασπροπρόσωπο, δίδοντάς του τη θέση που του αρμόζει ανάμεσα στο Πανελλήνιο στον τομέα της ομορφιάς….».

Προς τιμήν της Ρεθεμνιωτοπούλας καλλονής έγινε στο Σπήλι μια μεγάλη γιορτή που σημείωσε μεγάλη επιτυχία και έγινε μάλιστα πρωτοσέλιδο στην εφημερίδα.

Στην περίφημη «ταράτσα του Μαρκογιώργη» έγινε το γλέντι που ακόμα το θυμούνται όσοι το έζησαν.

Πρωταγωνιστής της βραδιάς ο πατέρας της Αλέκος Καραβίτης, που άνοιξε το χορό με τη λύρα του παίζοντας ένα Ρεθεμνιώτικο συρτό που χόρεψε με μοναδική χάρη η Υακίνθη του, συνοδευόμενη από τους λεβέντες του συλλόγου Βρακοφόρων με τοπικές ενδυμασίες.

Ακολούθησαν οι άλλοι πρωτομάστορες που ήταν όλοι παρόντες για να τιμήσουν το φίλο τους και την κόρη του: Σκορδαλός, Μουντάκης, Σηφογιωργάκης, Χαρίλαος, με λαγουτιέρηδες τον Μαρκογιάννη και τον Μανιά.

Το γλέντι ξεκίνησε Σάββατο και τέλειωσε πρωινό Κυριακής που η Υακίνθη ξεκίνησε μια περιοδεία, όπως το είχε υποσχεθεί στους κοινοτάρχες που το ζήτησαν, στα χωριά Ακούμια, Μέλαμπες, Αγία Γαλήνη, Τυμπάκι, όπου έγινε δεκτή με ενθουσιώδεις εκδηλώσεις του κόσμου που την καμάρωνε από κοντά.”

(Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

111. BENTETTA BE-109 ΚΑΛΟΜΟΙΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1967

Καλομοίρης Γιώργος (Γιωργαντός)- Μαρκογιαννάκης Γιάννης (Μαρκογιάννης)- Παπουτσάκης Γιώργος BENTETTA BE-109 Μ' έκανες και σ' αγάπησα (Συρτός Λασιθιώτικος) - Πεντοζάλια Μυλοποταμιώτικα 1967- 45rpm- 7''

 

“ Φέτος  στην  εφημερίδα μας αποφασίσαμε να ασχοληθούμε με κάτι διαφορετικό… Κάτι που συχνά  ξεχνάμε… Την παράδοση μας!

Είχα λοιπόν την τιμή να βρεθώ με έναν από τους μεγαλύτερους  λυράρηδες  που έχει περάσει από αυτόν τον ιερό τόπο…την Κρήτη.

Ο Γεώργιος Καλομοίρης  ή  Γιωργαντός όπως τον ξέρουν στην Κρήτη δέχθηκε με χαρά να απαντήσει στις ερωτήσεις μας. Με φιλοξενία, λοιπόν, μας δέχθηκε στο σπιτικό του κάνοντας αυτή τη συνέντευξη μία από τις σημαντικότερες εμπειρίες της ζωής μου:

-Καταρχάς θα ήθελα να σας ευχαριστήσω εγώ αλλά και όλη η κοινότητα του 4ου Γενικού Λυκείου Ηρακλείου που δεχθήκατε να πραγματοποιηθεί  αυτή η συνέντευξη.

Σε ποια ηλικία ξεκινήσατε να ασχολείστε με την λύρα;

-- Ξεκίνησα δεκατριώ χρονώ παιδί…

-Υπήρξε κάποιος που σας  παρότρυνε ή που τον βλέπατε σαν πρότυπο;

-- Στα Ανώγεια υπήρχαν πολλοί  λυράρηδες και  τα ακούσματα αυτά με ωθήσανε να αγαπήσω τη λύρα χωρίς να την έχω πιάσει ποτέ στα χέρια μου. Όταν λοιπόν, οι Γερμανοί μας κάψανε το χωριό, αναγκάστηκα να πάω στο σπίτι της αδελφής μου στη Σίβα. Εκεί ο γαμπρός μου, μου είπε: «Πάρτην Γιώργο παιδί μου». Έτσι την πήρα μαζί μου στα Ανώγεια.

-Από ότι  έχω πληροφορηθεί είστε και αυτοδίδακτος. Πώς το καταφέρατε αυτό;

-- Στο χωριό όταν γίνονταν γάμοι εγώ και άλλος ένας  αείμνηστος λυράρης ακούγαμε τα κομμάτια και έπειτα πηγαίναμε σπίτι να τα παίξουμε, αλλά κανένα αποτέλεσμα. Περνάει το πρώτο καλοκαίρι….το δεύτερο… και άρχισαν να με καλούν σε παρέες  για να παίξω… Εκείνα τα χρόνια αυτή ήταν η ψυχαγωγία μας. Τότε εγώ τους έλεγα ότι δεν ήξερα να παίζω αλλά εκείνοι αποκρίνονταν ότι ήξερα και σκεφτόμουν: «Μα τι στο καλό εγώ δεν ξέρω να παίξω και αυτοί λένε πως ξέρω ;».

-Πως ήταν η πρώτη φορά που παίξατε μπροστά σε κόσμο;

-- Μας κάλεσαν σε ένα γάμο να παίξουμε γιατί ο γαμπρός  ήταν ανωγειανός και επειδή ήταν μικρά τα μαγαζιά χρειάζονταν περισσότερα όργανα. Ξαφνικά, ήρθε και ένας άλλος λυράρης πολύ γνωστός της εποχής και κρατούσε ενισχυτή και δύο μεγάφωνα, βγάζουν λοιπόν τα όργανα και βλέπουμε την λύρα που υπάρχει σήμερα, μόλις άρχισε να παίζει έλεγα:  «Θεέ μου απού ’σαι στους ουρανούς, μα ήντα όργανο είναι τούτο απού παίζει;». Άκουσα για πρώτη φορά το ωραιότερο άκουσμα, τρελάθηκα, έλεγα: «Θεέ μου δώσ’ του δύναμη να παίζει όλο το βράδυ».

-Πώς ξεκινήσατε να ασχολείστε επαγγελματικά;

-- Αρχικά κατέβηκα στο Ηράκλειο μαζί με τον Νίκο τον Ξυλούρη και τα βράδια κάναμε καντάδες ώστε να βγάλουμε τα προς το ζην. Έπειτα με καλούσαν στους  άλλους νομούς, στα χωριά και έλεγα: «Να δεις  που είμαι λυράρης και δεν το ξέρω». Και τότε μου ήρθε η ιδέα να πάω να γράψω δίσκο. Πάω φαντάρος, επιστρέφω, το λέω στην γυναίκα μου και φεύγω για Αθήνα. Η απάντηση που έλαβα από την δισκογραφική εταιρεία ήταν ότι μπορεί να ήμουν καλός αλλά έπρεπε λέει να μεγαλώσω και όλα αυτά χωρίς καν να με ακούσουν. Μετά από τρείς  μήνες  ξαναπήγα και μου λένε  «Γιωργιό θα πας να μας φέρεις συστατικές  επιστολές από μαγαζιά στην Κρήτη που θα αγοράσουν το δίσκο». Φεύγω λοιπόν κι εγώ και καταφέρνω να μαζέψω επιστολές  για δύο χιλιάδες δίσκους από όλη την Κρήτη. Βλέπουν τις επιστολές και την επόμενη μου είπαν ότι γράφω. Τότε αν έκανες τρία λάθη σε έκοβαν. Για κακή μου τύχη έγιναν δύο λάθη  και ξεκίνησα και την τρίτη φορά που μου είχε απομείνει. Καταφέρνω όλο το κομμάτι και την ώρα του κλεισίματος  σπάει η χορδή της λύρας, την αγκαλιάζω και τελειώνω το κομμάτι. Από εκεί και έπειτα ήταν όλα εύκολα, έγραψα και την μεγαλύτερη επιτυχία μου το «τσάκι τσάκι δόξα το Θεό». 

-Τι θα συμβουλεύατε τα νέα παιδιά που θέλουν να ασχοληθούν με τη λύρα;

-- Πρέπει να έχουν υπομονή και επιμονή να δίνουν στον κόσμο ακόμη και το τελευταίο τους είναι, να ευχαριστηθούν οι ίδιοι για να ευχαριστηθεί ο κόσμος. Και ποτέ να μην πουν εγώ είμαι  τώρα γιατί αν πεις εγώ είμαι έχεις τελειώσει. Η μουσική δεν ανήκει ούτε στον Καλομοίρη ούτε στην Κακομοίρη ούτε σε κανένα. Ανήκει στον λαό και όταν κρατάς ένα παραδοσιακό όργανο της Κρήτης κρατάς όλη την Κρήτη.

-Πιστεύετε ότι οι νέοι βρίσκονται κοντά στην κρητική μουσική και γενικότερα στην παράδοση;

-- Ειδικά οι νέοι, που σήμερα έχουν καλά όργανα και καλούς οργανοπαίκτες αλλά και στιχουργούς πρέπει να ασχολούνται με την παράδοση, και πρέπει να δουλέψουν πάρα πολύ για να δημιουργήσουν κάτι και όχι να παίζουν όλοι τα ίδια κομμάτια. Διότι αν ψάξουν στο ιντερνέτ θα βρουν κομμάτια γραμμένα και αυτά είναι ¨παιδιά¨ που κοιμούνται και πρέπει οι νέοι αυτά να ξυπνήσουν και να τα τροποποιήσουν. Βέβαια, οι νέοι έχουν μια ιδιαίτερη δεξιοτεχνία σήμερα αφού έχουν και όλα τα μέσα που τους βοηθούν και τους βλέπω και πραγματικά τους χαίρομαι. Γι’ αυτό τους συμβουλεύω να δουλέψουν και ο  καιρός θα τους ανταμείψει και τότε θα θυμηθούν τον Καλομοίρη και θα πουν τον άκουσα και πραγματικά κέρδισα!

-Τέλος τι είναι για εσάς η λύρα;

-- Η λύρα κορίτσι μου είναι η ζωή μου. Αν μου αφαιρέσεις την λύρα είμαι νεκρός. Τώρα στα ογδόντα έξι μου χρόνια δεν περνάει μέρα που να μην παίξω το λιγότερο δύο με τρείς ώρες. Πρέπει να δημιουργούμε τα ¨παιδιά¨(μουσικά κομμάτια) γιατί όταν για παράδειγμα εγώ θα φύγω θα μείνουν αυτά τα ¨παιδιά¨ και θα ζουν στο πέρασμα του χρόνου χωρίς φυσικά να θυμούνται τον καλλιτέχνη  που τα εκτέλεσε. Όπως για παράδειγμα τον Ερωτόκριτο: κανείς δεν ξέρει τον καλλιτέχνη, ξέρει όμως το ¨παιδί¨.

Σας ευχαριστώ πολύ!’’

Φραγκιαδάκη Παρασκευή Μαρία, Β5.

Αναρτήθηκε από 8και4ο -Εφημερίδα του 4ου ΓΕΛ Ηρακλείου Κρήτη.

Είτε στα πλαίσια του μαθήματος ¨Ερευνητική εργασία¨ είτε στα πλαίσια του στήνω μια σχολική εφημερίδα, τέτοιες προσπάθειες, έχουν θετικά αποτελέσματα. Πληροφορίες από τον ίδιο τον Γιωργαντό βλέπουν το φως της δημοσιότητας.

Τραγικό και το πώς λειτουργούσαν και λειτουργούν οι δισκογραφικές.

Δυο από τα ¨παιδιά¨ του Καλομοίρη στο σημερινό δισκάκι, με συνοδεία στα λαούτα, τον Μαρκογιάννη (δύσκολο δίδυμο να το συναντήσεις δισκογραφικά) και τον Παπουτσάκη Γιώργο (βιογραφικά στοιχεία δεν κατάφερα να συλλέξω, μόνο φωτογραφίες αλλά με κιθάρα, οπότε κρατάω επιφύλαξη αν είναι ο Παπουτσάκης του δίσκου). 

(Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

110. LYRA LS 1200 ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΑΡΣΕΝΗΣ- ΚΑΡΑΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΑΡΑΠΑΚΗΣ ΑΛΕΚΟΣ- ΠΛΑΤΑΝΙΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ- ΜΠΡΑΧΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΖΕΡΒΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ- ΜΠΟΥΚΑΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1966

Στεργίου Αρσένης- Καρακός Γιώργος- Αραπάκης Αλέκος- Πλατανιάς Αθανάσιος- Μπραχόπουλος Γιώργος- Ζέρβας Χρήστος- Μπουκάλης Γιώργος LYRA LS 1200 Μια δόλια μάννα δέρνεται (Τσάμικος) - Να ζήσης Πελοπόνησσο (Καλαματιανό) 1966- 45rpm- 7''

 

Αρσένης Στεργίου, στιχουργός, συνθέτης και εξαίρετος τραγουδιστής του δημοτικού τραγουδιού. Έχει δισκογραφήσει περίπου 25 σαρανταπεντάρια και 2 lp. Στο σημερινό δισκάκι τραγουδάει σε δικούς του στίχους και στις δυο πλευρές. Με διαφορετική ορχήστρα σε κάθε πλευρά. Σημαντικά ονόματα τον συνοδεύουν, Καρακός και Μπραχόπουλος στο κλαρίνο, Αραπάκης Αλέκος και Ζέρβας στο βιολί και Πλατανιάς με Μπουκάλη στο λαούτο. Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία δεν κατάφερα να συλλέξω για τον Στεργίου. Το δισκάκι είναι σε κακή κατάσταση (πολυπαιγμένο), αλλά όπως έχω αναφερθεί και στην πρώτη ανάρτηση στις διευκρινίσεις, είναι μέρος της συλλογής μου και εξυπηρετεί και άλλους σκοπούς.  

 Ο Γιώργος Καρακός γεννήθηκε στην Αγριλιά Μεσολογγίου το 1920 από πατέρα αγρότη. Έμεινε ορφανός και σε ηλικία 14 χρονών μπήκε στην Επαγγελματική Σχολή Γεωργίου και Ελένης Κυριαζή, ως οικότροφος, το 1932. Σκοπός της Σχολής ήταν η εκπαίδευση άπορων παιδιών, 14 ως 16 ετών. Ο Καρακός, με εξετάσεις, εισήχθη στο τμήμα Ξυλουργικής - Επιπλοποιίας. Οι σπουδαστές, συνεργάζονταν με τη φιλαρμονική του Δήμου Ι. Π. Μεσολογγίου (με την οποία συστεγάζονταν η Σχολή) και συμμετείχαν με αμοιβή, σε διάφορες εκδηλώσεις. Ύστερα από έξι μήνες διδασκαλία  της θεωρίας της ευρωπαϊκής μουσικής, πήρε κλαρίνο και μπήκε στη Φιλαρμονική της Σχολής. Μελέτησε μόνος του τη δημοτική μουσική κι άρχισε στην Αθήνα την επαγγελματική του σταδιοδρομία. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία στη μπάντα της Χωροφυλακής Το 1946 έπαιξε στη Γαλλία όπου είχε συνοδεύσει τη Σχολή Χορού Κούλας Πράτσικα. Ο Γιώργος Καρακός έφυγε από τη ζωή νέος. Πέθανε το 1970 σε ηλικία μόλις 50 ετών.

Ο βιολιτζής Αλέκος Αραπάκης από τα Ψαχνά Ευβοιας, που χάρη στο σπάνιο ταλέντο του έγινε από μικρή ηλικία γνωστός, παίζοντας σε γιορτές και πανηγύρια της ελληνικής επαρχίας. Αργότερα βέβαια, όταν παράλληλα με τη δισκογραφία εξελίχθηκε το ραδιόφωνο και έφτασε η τηλεόραση σ' όλα τα σπίτια, η φήμη του Αραπάκη εξαπλώθηκε τόσο που ξεπέρασε και τα σύνορα της χώρας μας. Κι όμως, όλο και λιγότεροι και μοιραία μεγάλης ηλικίας άνθρωποι είναι αυτοί που τον θυμούνται και λίγοι, επίσης, είναι σε θέση σήμερα να εκτιμήσουν την τεράστια προσφορά του στην ελληνική παραδοσιακή μουσική.
Ο Αλέξανδρος Παύλου ή Αραπάκης, όπως ακριβώς αναγραφόταν το όνομά του στο δελτίο της αστυνομικής του ταυτότητας, ανήκε στην πέμπτη γενιά μιας οικογένειας παραδοσιακών μουσικών με καταγωγή από τη Σούρπη του Αλμυρού Βόλου. Το πραγματικό του επώνυμο ήταν Παύλου, αλλά στον κόσμο ήταν γνωστός με το παρωνύμιο Αραπάκης, το οποίο κληρονόμησε από τον πατέρα του και οφειλόταν προφανώς στο μελαψό τους χρώμα.

Πατέρας του ήταν o επίσης ξακουστός βιολιτζής Γιώργος Παύλου-Αραπάκης, που έφυγε από τη Σούρπη σε ηλικία 18 χρονών και ο δρόμος του τον έφερε στα Ψαχνά της Εύβοιας. Εκεί παντρεύτηκε με τη Βασιλική Ντάβου γύρω στα 1915, με την οποία απέκτησαν επτά παιδιά, τέσσερα κορίτσια και τρία αγόρια. Το τέταρτο κατά σειρά παιδί ήταν ο Αλέκος, που γεννήθηκε το 1921.
Το μουσικό ταλέντο του Αλέκου Αραπάκη εκδηλώθηκε από πολύ νωρίς. Πριν καλά-καλά πάει στο Δημοτικό σχολείο, έπαιζε μαντολίνο, αλλά πολύ σύντομα άφησε το μαντολίνο κι έπιασε το βιολί, ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα και του παππού του, που ήταν και οι δάσκαλοί του. Τελειώνοντας το Δημοτικό, ήταν κιόλας ένας επαγγελματίας βιολιτζής και τον καλούσαν να παίζει σε γάμους και πανηγύρια με διάφορες μουσικές κομπανίες.
Η εξέλιξή του υπήρξε εντυπωσιακή και, πριν ακόμη κλείσει την τρίτη δεκαετία της ζωής του, το όνομά του συγκαταλεγόταν ανάμεσα στα ονόματα των δημοφιλών οργανοπαιχτών της εποχής. Την περίοδο αυτή και συγκεκριμένα το 1948, έχοντας φτάσει σε ηλικία 27 ετών, παντρεύτηκε τη Ζαχαρού Μποϊντά από την Αμάρυνθο (Βάθια) της Εύβοιας και μετοίκησε από τα Ψαχνά στο χωριό της γυναίκας του. Καρπός του γάμου του ήταν οι δύο γιοι του, ο Γιώργος και ο Βασίλης.

Αφού έζησε στην Αμάρυνθο για 13 χρόνια κι η φήμη του όλο μεγάλωνε, αποφάσισε το 1961 να εγκατασταθεί οικογενειακώς στην Αθήνα, μένοντας αρχικά στο Κουκάκι και από το 1963 μόνιμα στο Χαϊδάρι. Στην Αθήνα έπαιζε πλέον στα γνωστά μεγάλα μαγαζιά της εποχής και συνεργάστηκε με τα πιο σημαντικά ονόματα της παραδοσιακής μουσικής.
Το χάρισμά του να αφομοιώνει ταχύτατα και να ερμηνεύει με μοναδική άνεση όλους ανεξαιρέτως τους μουσικούς σκοπούς από κάθε γωνιά της Ελλάδας, τον έκανε περιζήτητο. Από το 1970 έως το 1976, ήταν υπεύθυνος ορχήστρας και πρώτο βιολί στο ονομαστό Θέατρο παραδοσιακών Χορών της Νέλλης Δημόγλου. Ιδιαίτερα δημιουργική ήταν στη συνέχεια η επί σειρά πολλών ετών συνεργασία του με τη Δόμνα Σαμίου, την οποία συνόδευε και στη δισκογραφία και σε πλήθος συναυλιών εντός και εκτός Ελλάδας.

Αλέκος Αραπάκης, Δόμνα Σαμίου και Jehudi Menuhin, κατά τα γυρίσματα της εκπομπής «Le Grand Échiquier», στην Καισαριανή το 1977 (αρχείο Δόμνας Σαμίου).
Πραγματοποίησε περιοδείες σε τουλάχιστον 20 κράτη και μάλιστα κατ' επανάληψη στα πιο πολλά από αυτά. Παράλληλα, συμμετείχε συνολικά σε περισσότερες από 1500 εκπομπές της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης και έχει ηχογραφήσει περισσότερα από 2000 τραγούδια. Αξίζει, επίσης, να αναφερθεί ότι είχε παίξει τόσο στο Ηρώδειο όσο και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Ενδεικτικό της μεγάλης του αναγνώρισης είναι και το γεγονός ότι προσκλήθηκε να παίξει μαζί με τον θρυλικό βιολιστή Jehudi Menuhin (Γιεχούντι Μενουχίν) σε μια διαφημιστική ηχογράφηση στη Γαλλία.
Ο Αλέκος Αραπάκης δεν άφησε στιγμή το αγαπημένο του βιολί έως το τέλος της ζωής του. Απεβίωσε στις 12 Ιανουαρίου 2006 στην Αθήνα, σε ηλικία 85 ετών.

Ο Θανάσης Πλατανιάς γεννήθηκε το 1915 στο Καρπενήσι και το όργανο που συνοδεύει είναι το λαούτο.

Δυστυχώς βιογραφικά στοιχεία δεν κατάφερα να συλλέξω για τη δεύτερη ορχήστρα, τον Μπραχόπυλο, Ζέρβα και Μπουκάλη.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)