462. FIDELITY 7415 ΣΚΑΛΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΣΚΑΛΙΔΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ- ΜΑΡΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1967

 

Σκαλίδης Γιάννης- Σκαλίδη (Παπαδάκη) Δέσποινα- Μαράκης Γιάννης- Αποστολάκης Γιώργος FIDELITY 7415 Δεν θέλω μπλοιό τα χάδια σου (Πεντοζάλι) - Κρήτη ηρωϊκό νησί (Σούστα) 1967- 45rpm- 7''

Ο Γιάννης Σκαλίδης (βλέπε ανάρτηση 20, 56, 121, 214, 243, 370 και 420) γεννήθηκε το 1927 και καταγόταν από τη Μικρή Γωνιά του  Δήμου Ρεθύμνου, ζούσε στην Ηλιούπολη Αττικής, στο επάγγελμα ήταν Αστυνομικός και είχε πολύ μεγάλο δισκογραφικό έργο με ηθογραφικό περιεχόμενο, θέματα από τη ζωή της Κρητικής υπαίθρου, σατυρικά, κ.ά.  Σε αρκετές δισκογραφικές δουλειές του τον συνόδευε η σύζυγός του Δέσποινα, αλλά και ο γιος τους Στέλιος.

Ο Γιάννης Σκαλίδης ήταν δάσκαλος της κρητικής λύρας καθώς δίδασκε την τέχνη του αρκετά χρόνια σε Κρητικούς της Αττικής. Ο Γιάννης Σκαλίδης με την σύζυγό του Δέσποινα είχαν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό καλλιτεχνικό ζευγάρι στον χώρο της Κρητικής Μουσικής, από τα κορυφαία καλλιτεχνικά ζευγάρια στην Κρήτη, με πολλές επιτυχίες και πολλές εμφανίσεις, ακόμη και στο εξωτερικό, όπου ζούσαν Κρήτες.

Έχει συνεργαστεί με τους Μανουδάκη Βασίλη, Μαράκη Γιάννη, Κλειδουχάκη Ανδρέα, Σιροκάκη Δημοσθένη, Σκαλιώτη Βασίλη (κλαρίνο- βλέπε ανάρτηση 20), Κακουλάκη Φάνη και Κούτρα Ιωάννη (κλαρίνο). Μαράκη Γιάννη και Αποστολάκη Γιώργο.

Δισκογραφικά έχει 7 LP δίσκους, πάνω από 25 σαρανταπεντάρια και πάρα πολλές συμμετοχές σε συλλογές στο ενεργητικό του.

Στο σημερινό δισκάκι στο τραγούδι τον συνοδεύει η γυναίκα του Δέσποινα και στα λαούτα ο Γιώργος Αποστολάκης και ο Γιάννης Μαράκης.

Ο Γιώργος Αποστολάκης (βλέπε αναρτήσεις 23,93 και 320) γεννήθηκε το 1939 στο Κοντομαρί Χανίων. Έπαιζε κυρίως στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη και σπάνια στα Χανιά, αλλά ο Μαύρος (Σαριδάκης Νίκος) τον ήξερε και τον έπαιρνε στους γάμους, που τότε κρατούσαν 3 έως 5 μέρες. Εκείνη την εποχή (τέλη του ’50) ο Γιώργος Αποστολάκης έπαιζε στον Κρατικό Ραδιοφωνικό σταθμό Θεσσαλονίκης για τους Κρητικούς της Μακεδονίας. Τις πληροφορίες μας  έδωσε ο γιος του Στέλιος Αποστολάκης.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

461. PANIVAR PA-120 ΜΕΛΑΜΠΙΩΤΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ- ΣΑΡΧΙΑΝΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ- ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΑΚΥΛΑΣ- ΠΑΤΕΡΑΚΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ- ΚΑΤΖΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1968

Μελαμπιώτης Μανώλης- Σαρχιανάκης Αντώνης- Παπαδάκης Ακύλας (Μεσταμπέλης)- Πατεράκη Ευαγγελία- Κατζάκης Δημήτρης PANIVAR PA-120 Πλανόδιος γυρίζω (Καλαματιανός) - Πεντοζάλης του Ακύλα 1968- 45rpm- 7''

«Ο Μανώλης Μελαμπιώτης (βλέπε και ανάρτηση 99) γεννήθηκε στο χωριό Αστυράκι Μαλεβιζίου. Ο πατέρας του, μυλωνάς στο επάγγελμα, του' φτιαξε την πρώτη του σκαλιστή λύρα. Το γραμμόφωνο του καφενείου του χωριού του του' δωσε τα πρώτα μουσικά ακούσματα, και η μουσική και τα τραγούδια του Κώστα Μουντάκη τον επηρέασαν τόσο ώστε να γίνει κι ο ίδιος λυράρης.

Επαγγελματίας αυτοδίδακτος από 16 χρόνων στο Ηράκλειο, παίζει σε γλέντια, γάμους και πανηγύρια. Στη συνέχεια για μια τριετία στα Κρητικά κέντρα της Αθήνας όπου το 71'-72' συνεργάζεται και με τον Κώστα Μουντάκη, κατόπιν στην Αμερική όπου έμεινε 18 χρόνια, γυρνώντας όλες τις πολιτείες εξασκώντας αποκλειστικά και μόνο το επάγγελμα του λυράρη. Το 1991 εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Ο Μανώλης Μελαμπιώτης, ο Κρητικός λυράρης του ξενιτεμένου. Είναι η φωνή της Κρήτης στην ξενιτειά. Η σεμνότητα και η αγάπη του για την Κρητική Παράδοση, τη μουσική και το χορό από τα παιδικά του χρόνια τον τράβηξαν στην λύρα. Μαζί με μια απλή προσωπικότητα και καταδεκτικός, χαρίζει ακούραστα στους ξενιτεμένους Κρητικούς μια μυρωδιά από τον Ψηλορείτη, μια λεβεντιά και χάρη πρωτόγνωρη. Όταν θωρείς τον Μανώλη με τη λύρα του γίνεται ένα με τη Κρήτη. Θαρρείς και γίνεσαι και συ ένα μαζί του.»

Στη δεύτερη πλευρά του σημερινού 45αριού στη λύρα ο Ακύλας Παπαδάκης (βλέπε και αναρτήσεις 83 και 116). Δισκογραφικά τον συναντάμε στα τέλη της δεκαετίας του ΄60. Συνεργάστηκε με τον Γιώργο Μπαγιαρτάκη, τον Δαγκλή Αλεξάκη, Κατζάκη Δημήτρη και την Ευαγγελία Πατεράκη. Βιογραφικά στοιχεία και φωτογραφίες δεν κατάφερα να βρω. Στην ανάρτηση 116 θα βρείτε ένα όμορφο κείμενο για τον Ακύλα Παπαδάκη.

Το σημερινό δισκάκι ήταν η αρχή για τα Κρητικά της Panivar.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

460. COLUMBIA DG 6436 ΠΑΠΑΣΙΔΕΡΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1938

Παπασιδέρης Γιώργος (Παπαϊσιδώρου-Κουλουριώτης)- Ανεστόπουλος Γιώργος  COLUMBIA DG 6436 Πέθαν' ο Βλάχος (Τσάμικο) - Ο Γιάννος (Κλέφτικο) 1938- 78rpm- 10''

 «Ο Ιωάννης (Γιαννάκης) Νοταράς ήταν αγωνιστής του 1821. Γεννήθηκε το 1805 στα Τρίκαλα Κορινθίας και ήταν γόνος της σημαντικής αρχοντικής οικογένειας των Νοταράδων. Πατέρας του ήταν ο πρόκριτος Σωτήρης Νοταράς και μητέρα του η Μαρία, αδελφή του Ανδρέα Ζαΐμη. Διακρινόταν για το παράστημα του και τη φυσική του παρουσία και ήταν γνωστός στο περιβάλλον του ως «αρχοντόπουλο». Είχε στοιχειώδη μόρφωση και στο ξεκίνημα της Επανάστασης, αν και πολύ νεαρός σε ηλικία, δημιούργησε δικό του στρατιωτικό σώμα αποτελούμενο από Μοραΐτες και Ρουμελιώτες, που ήταν και η πλειοψηφία των ανδρών του. Μάλιστα τα χρήματα για τη μισθοδοσία των στρατιωτών του προέρχονταν από τη δική του περιουσία.

Το 1824, σε ηλικία μόλις 19 ετών αναδείχτηκε στρατηγός των επαναστατικών δυνάμεων.  Συγκρότησε ξανά δικό του στρατό και τον Ιούλιο του 1825 πήρε μέρος στη δεύτερη πολιορκία της Πάτρας. Επίσης, απέκρουσε τα αιγυπτιακά στρατεύματα του Ιμπραήμ στην περιοχή της Μεσσηνίας. Το 1826 έγινε αιτία εμφύλιας διαμάχης στην Κορινθία ως αντίζηλος του εξαδέλφου του Παναγιώτη Νοταρά για το χέρι της Σοφίας Ρέντη, κόρης του προεστού Θεοχάρη Ρέντη. Αποτέλεσμα της αναταραχής αυτής ήταν η ολοκληρωτική καταστροφή του χωριού Σοφικού το Μάιο του 1826. Στα τέλη Ιανουαρίου του 1827 ως επικεφαλής σώματος 1.200 στρατιωτών προχώρησε στην Αττική, όπου υπό την ηγεσία του Γεώργιου Καραϊσκάκη και του Βρετανού φιλέλληνα Τόμας Γκόρντον συμμετείχε σε μάχες εναντίον του στρατού του Κιουταχή, ανάμεσα στις οποίες και στη μάχη της Καστέλας, μαζί με τον Ιωάννη Μακρυγιάννη και τον Κρητικό Δημήτριο Καλλέργη. Στη συγκεκριμένη μάχη πολέμησε έχοντας την ευθύνη του κέντρου της ελληνικής παράταξης. Σκοτώθηκε κατά την καταστροφική για τις επαναστατικές δυνάμεις μάχη του Ανάλατου την 24η Απριλίου του 1827.»

 «Ο Γιώργος Παπαϊσιδώρου ή Παπασιδέρης γεννήθηκε στη Σαλαμίνα στις 14 Σεπτεμβρίου 1902. Ήταν το πέμπτο από τα εννιά παιδιά του Χρήστου Παπαϊσιδώρου και της Αικατερίνης Μπούνταλη. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και στη συνέχεια εργάστηκε ως αγρότης, ναύτης, αμαξάς κ.ά. Το 1923 κλήθηκε να υπηρετήσει τη θητεία του στο Πολεμικό Ναυτικό. Το 1928 ο Σαλαμίνιος λαουτιέρης Σιδέρης Ανδριανός, φίλος του Παπασιδέρη, τον σύστησε στον Λαμπρούλια, συνεργάτη της Columbia που ήταν κουμπάρος του. Ο Λαμπρούλιας άκουσε τον Παπασιδέρη να τραγουδά και ενθουσιάστηκε.

Έτσι, το 1928 ο Γιώργος Παπασιδέρης ηχογράφησε το πρώτο του τραγούδι με τίτλο «’Εχω πολλά παράπονα» («Σαμπάχ Μανές»), δείχνοντας δείγματα των απίστευτων φωνητικών του δυνατοτήτων. Αφού έγινε η ηχογράφηση, η «μήτρα» του τραγουδιού μεταφέρθηκε στην Αγγλία, όπου έγινε η αναπαραγωγή σε δίσκους 78 στροφών που ήρθαν στην Ελλάδα το 1929, έξι μήνες αργότερα! Τότε, το 1929 κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος του Παπασιδέρη. Αρχικά τραγούδησε αμανέδες, σύντομα όμως άρχισε να ερμηνεύει δημοτικά και ρεμπέτικα τραγούδια γνωστών δημιουργών (Τούντας, Περιστέρης, Σκαρβέλης, Μάθεσης κ.ά.). Η φωνή του Παπασιδέρη ήταν απίστευτη και με απεριόριστες δυνατότητες….»

«Γιώργος Ανεστόπουλος:Ονομαστός λαϊκός κλαρινετίστας από την Αρκίτσα Φθιώτιδος. Γεννήθηκε το 1904 και πρωτάρχισε κλαρίνο (λα μπεμόλ) το 1919 και το έπαιζε με τις τρύπες (χωρίς να χρησιμοποιεί τα κλειδιά) γιατί προηγουμένως έπαιζε φλογέρα! Κατόπιν του έδειξε στις Λειβανάτες ένας γύφτος ονόματι Κολοκύθας. Εργάστηκε στην Αθήνα σε όλα τα γνωστά "στέκια" της δημοτικής μουσικής και συνεργάστηκε με όλους τους μεγάλους του είδους. Η περίοδος της ακμής του ήταν η 40ετία 1930-1970. Πέθανε το 1979.»

Στο σημερινό δίσκο στο κλαρίνο ο Γιώργος Ανεστόπουλος και στο τραγούδι ο Γιώργος Παπασιδέρης. Το κλέφτικο τραγούδι ¨Ο Γιάννος¨ αναφέρεται στον Κορίνθιο Γιαννάκη Νοταρά, οπλαρχηγό του 21 (βλέπε παραπάνω λίγα βιογραφικά στοιχεία).

Φυσικά δεν χρειάζονται συστάσεις για τον Κουλουριώτη και τον Ανεστόπουλο. Περισσότερα βιογραφικά σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Καλή Χρονιά να έχουμε.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

459. HIS MASTER'S VOICE 7PG 8146 ΠΥΡΓΑΚΗ ΦΙΛΙΩ- ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1973

Πυργάκη Φιλιώ- Βασιλόπουλος Γιάννης- Καραΐσκος Γιώργος HIS MASTER'S VOICE 7PG 8146 Σκάρνατα βλάχα (Καγκέλι) - Βλέπεις σ' εκείνο το βουνό (Τσάμικο) 1973- 45rpm- 7''

«H Φιλιώ Πυργάκη γεννήθηκε στον Aσπρόκαμπο Kορινθίας το 1939 και εμφανίστηκε στο πάλκο στα μισά της δεκαετίας του ’50.
Ήταν η εποχή που οι τραγουδιστές, ειδικά στο χώρο του δημοτικού τραγουδιού, μεστώνονταν από παιδάκια. Την περίοδο εκείνη το είδος αναζητούσε νέους πρωταγωνιστές που θα εξέφραζαν, και το χτες αλλά και το -τότε- «σήμερα».
Η Πυργάκη απ’ τα πρώτα χρόνια του ’60 έγινε στο «ψωμί του κόσμου» ηχογραφώντας σειρά δίσκων 45 στροφών στην Κολούμπια έχοντας στο πλευρό της τον πολύ Γιώργο Κόρο στο βιολί και τον κλαρινίστα Κώστα Κοντογιώργο που με τη σειρά του ήταν «φίρμα» της εταιρείας στο εργοστάσιο στον Περισσό. Δική του ανακάλυψη ήταν η Πυργάκη και με δικά του τραγούδια ξεκίνησε και αγαπήθηκε από το πανελλήνιο.

Η φωνή της ήταν καταιγίδα που ράγιζε τις καρδιές και ρίζωνε σ’ αυτές. Δεν είχε το «βελούδο» της Βέρρα ή το «κεντράρισμα» της Κολλητήρη αλλά ήταν περίτεχνη με τη μεστότητά της και συγκινούσε.
Δούλεψε γερά στα «δημοτικάδικα», τα μαγαζιά που άνθιζαν στο κέντρο και τα «εξαπτέρυγα» της Αθήνας (Έλατο, Πλάτανο, Bοσκοπούλα, Eλληνικό Γλέντι, Σταλακτίτες, Γλυκοχαράματα, Αγρίμια κ.ά) συνεργαζόμενη με σπουδαίους ερμηνευτές (Καρναβά, Κάβουρα, Σκαφίδα κ.ά.) και οργανοπαίκτες (Κόρο, Βασιλόπουλο, Γιαούζο, Κοκοντίνη, Mάκη Bασιλειάδη, Βαγγέλη και Βασίλη Σούκα, Μάγκα κ.ά).
Στα πανηγύρια λειτουργούσε σαν κεντρικό σημείο αναφοράς. Ήταν απ’ τις περιπτώσεις που πρώτα έπρεπε να κλείσεις εκείνην και μετά να πας στους επόμενους.

Η Πυργάκη στην περιοχή της Λαμίας και της Λιβαδειάς ακόμη και λίγο πριν φύγει απ’ τη ζωή… ήταν Θεά! Και μόνο η παρουσία της προκαλούσε κύματα ενθουσιασμού στους μερακλήδες αλλά και τους νεότερους. Αλλά γενικά η Πυργάκη είχε πανελλήνια πέραση γι’ αυτό και εμφανίστηκε σε πολλές γωνιές της χώρας μας καθώς και σε Αμερική, Καναδά, Γερμανία, Αυστραλία, Σκανδιναβία, γνωρίζοντας μεγαλειώδη υποδοχή.
Μέχρι και λίγο μετά τα μισά του ΄70 παρέμεινε στην Κολούμπια ηχογραφώντας 45άρια αλλά και μεγάλους δίσκους.

Στη συνέχεια δισκογράφησε σε μικρότερες εταιρείες, σημειώνοντας επιτυχία, ενώ κυριολεκτικά αμέτρητες είναι οι ζωντανές ηχογραφήσεις που κυκλοφορούν με εκείνη πρωταγωνίστρια. Αν μπορούσαν να μετρηθούν οι πωλήσεις αυτών των άλμπουμ θα μιλάγαμε για… ατέλειωτη πλατίνα. Οι εγγραφές αυτές, παρά τα ταπεινά τεχνολογικά μέσα, -λίγες είναι αντάξιες της-, δείχνουν και τη δυναμική της αλλά και τη λατρεία του κοινού για τη φωνή της.
Η Φιλιώ Πυργάκη θεσμοθέτησε το «Καμπίσιο» και το «Καγκέλι» χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η γκάμα της δεν ήταν πλατιά. Σίγουρα όμως δεν ήταν και ατελείωτη, όπως όμως ήταν η ακτινοβολία της.
Για πολλούς ανθρώπους για πολλά χρόνια, το να δουν έστω και για μια φορά την Πυργάκη, ήταν ένα γεγονός ζωής.Έφυγε  από την ζωή στις 17 Ιουλίου 2021.»

«Μία πολύ ιδιαίτερη άποψη για το τί σημαίνει καμπίσιο είναι εκείνη του δημοφιλούς

οργανοπαίκτη από τον Ορχομενό της Λιβαδειάς Γιώργου Καραΐσκου. Ο Καραΐσκος

υποστηρίζει πως καμπίσιο σημαίνει λεβέντικος χορός. Είναι μια άποψη η οποία σαφώς

αποτελεί προσωπική οπτική του οργανοπαίκτη, όμως έχει ενδιαφέρον να καταγραφεί.

Ετυμολογικά η λέξη καμπίσιος σημαίνει αυτός που ζει ή παράγεται στον κάμπο.

Φαίνεται λοιπόν να ευσταθεί η εκτίμηση η οποία υποστηρίζει πως το καμπίσιο μοτίβο

έλκει την καταγωγή του από τον κάμπο της Λιβαδειάς (Αγγέλου 2021, 127). Και ο

Καραΐσκος υποστηρίζει πως ονομάστηκε καμπίσιο επειδή κυριαρχούσε σαν μοτίβο

στην Λιβαδειά.

Από την άλλη, υπάρχει και η άποψη πως δεν μπορεί να προεξοφλήσει

κάποιος πως το καμπίσιο ονομάστηκε έτσι επειδή προέρχεται από τον κάμπο της

Λιβαδειάς. «Το καμπίσιο είναι ένα μοτίβο πανελλαδικό. Παίζεται παντού,

σε όλη την Ελλάδα, φυσικά με διαφορές από τόπο σε τόπο και από ερμηνευτή σε

ερμηνευτή» υποστηρίζει ο ίδιος. Ο γιος του Νίκος όμως υποστηρίζει πως το καμπίσιο

ξεκίνησε από τον κάμπο της Λιβαδειάς διότι οι μουσικοί της περιοχής εκείνης το

παίζουν καλύτερα. «Είναι η πηγή, γιατί στην Βοιωτία το παίζουν από πάντα αυθεντικά,

όπως είναι. Και σε άλλες περιοχές ακούς καλό καμπίσιο, πχ Πελοπόννησο ή Θεσσαλία

αλλά εκεί στην Λιβαδειά είναι το αυθεντικό, το γνήσιο. Είναι θέμα εντοπιότητας

δηλαδή»

«Ο σπουδαίος κλαρινίστας Γιάννης Βασιλόπουλος (βλέπε και παλαιότερες αναρτήσεις) γεννήθηκε το 1939 στο Αγρίνιο, με γιαγιά τσιγγάνα από το Μεσολόγγι και κατάγονταν από οικογένεια παραδοσιακών µουσικών. Τα πρώτα µαθήµατα τα πήρε από τον πατέρα του Γιώργο Βασιλόπουλο και από τους θείους του Κώστα και Γρηγόρη. Επηρεάστηκε από τους παλιούς κλαρινίστες, όπως τον Χαράλαµπο Μαργέλη, τον Κώστα Φουσκοµπούκα (πατέρα του Αριστείδη Μόσχου), τον Βασίλη Τουρκοβασίλη και τον Βάγιο Μαλλιάρα.

Πέθανε στις 4/2/2011, νικημένος από τον καρκίνο, σε ηλικία 72 ετών.»

¨Σκάρνατα βλάχα¨ στην πρώτη πλευρά του σημερινού 45αριού με τον Γιώργο Καραΐσκο στο κλαρίνο και την Πυργάκη στο τραγούδι. «Σκάρνατα τα γίδια και μέτρα τα, μας λείπουνε πέντε- έξι…», μου θυμίζει καραούλι στο χωριό με τον τσομπάνη Καραστάθη να φυλάει για λύκους με κιάλια και την καραμπίνα στο παπάκι (γραφικά πράγματα , βουκολικά στην ορεινή Φωκίδα). Στην Κρήτη βέβαια, οι λύκοι κυκλοφορούν με turbo Navara και μαυροπουκάμισα. Στη δεύτερη πλευρά ο Γιάννης Βασιλόπουλος στο κλαρίνο σε ένα εξαιρετικό τσάμικο.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

458. COLUMBIA 7757 ΧΕΛΜΗΣ Ν. ΓΕΩΡΓΙΟΣ 1920

Χέλμης Ν. Γεώργιος COLUMBIA 7757 Η Γέννησις Σου Χριστέ - Η Παρθένος σήμερον 1920- 78rpm- 10''

Καλά Χριστούγεννα με μια ηχογράφηση από τον Γεώργιο Χέλμη το μακρινό 1920 για όσους δεν κατάφεραν να πάνε εκκλησία. Τενόρος με εφτά ηχογραφήσεις εκκλησιαστικού ύφους (ύμνους) όπως η σημερινή. Φυσικά έχει τραγουδήσει και δημοτικά αλλά αυτό σε επόμενες αναρτήσεις. Αρχικά ο δίσκος ηχογραφήθηκε και κόπηκε στην Αμερικάνικη Columbia  με κωδικό 4777 αλλά ο σημερινός είναι Columbia Αγγλίας. Στις ετικέτες αναγράφει Christmas song.

«Το 1896 γίνεται στη Νέα Υόρκη η πρώτη ηχογράφηση(εταιρεία BERLINER) με ελληνικά λόγια, από τον Μιχάλη Αραχτιντζή. Την ίδια εποχή ηχογραφούνται τουλάχιστον άλλοι 3 δίσκοι με ελληνικά λόγια. Αν εξαιρέσουμε αυτή την ηχογράφηση καθώς και μερικές άλλες από την Ελληνική Βασιλική Ορχήστρα (Ν. Υόρκη 1907 και 1911), η δισκογραφία στις Η.Π.Α. αρχίζει το 1911. Τα τραγούδια που ηχογραφούνται καλύπτουν όλα τα είδη της ελληνικής μουσικής. Οι αμερικάνικες εταιρείες δίσκων COLUMBIA και R.C.A. Victor καλύπτουν την περίοδο αυτή (1896-1942) σχεδόν όλο το ελληνικό ρεπερτόριο. Από το 1919, αρχίζει η εμφάνιση ελληνικών δισκογραφικών εταιρειών. Η πρώτη τέτοια εταιρεία είναι η PANHELLENION RECORD COMPANY που ιδρύεται τον Φεβρουάριο του 1919 από την κυρία Κούλα, τον Γιάννη Κυριακάτη κ.α. Το 1924 ιδρύεται η GREEK RECORD COMPANY από τον Γεώργιο Γκρέτσι και τους αδελφούς Στάμου. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ο Χαρίλαος Κρητικός ιδρύει την PHAROS. Άλλες εταιρείες είναι: CONSTANINOPLE RECORD COMPANY, ACROPOLIS, ELECTROPHONE, OLYMPUS HELLAS RECORDS κ.α.

Από τους καλλιτέχνες που ηχογράφησαν αναφέρουμε ενδεικτικά τους: Παύλος Αρμάνδος (1911), Γεώργιος Χέλμης (1911), Μάριος Λυμπερόπουλος(1912). Το 1916 εμφανίζεται στην δισκογραφία η κυρία Κούλα. Το 1918 η Μαρίκα Παπαγκίκα και ο Αχιλλέας Πούλος. Το 1919 ο Γιώργος Κατσαρός. Το 1920 η Αμαλία Βάκα και ο Γιάννης Ιωαννίδης. Το 1921 ο Σωτήρης Στασινόπουλος. Πρέπει να επισημανθεί πως αρκετοί καλλιτέχνες δεν είχαν την ανάλογη παρουσία στην δισκογραφία, επειδή τότε ο καλλιτέχνης πληρωνόταν εφ΄ άπαξ και η αμοιβή ήταν μικρή. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν οι :Γιώργος Κατσαρός, Κώστας Δούσας, Γιαννάκης Ιωαννίδης, Σταύρος Καλούμενος, Μανώλης Καραπιπέρης, Ιωάννης Χαλικιάς κ.α.

Στη διάρκεια του μεσοπολέμου ηχογραφούνται τραγούδια από Έλληνες μουσικούς που ταξιδεύουν στις Η.Π.Α. ευκαιριακά για κάποια περιοδεία. Το φαινόμενο αυτό θα λάβει τεράστιες διαστάσεις από το 1950.

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο πολλοί από τους καλλιτέχνες της πρώτης γενιάς των Ελλήνων μεταναστών πεθαίνουν ή περνούν στο περιθώριο. Συνεχίζουν να υπάρχουν δισκογραφικά οι : Γιώργος Κατσαρός, Αγγελική Καραγιάννη, Χαρίλαος Πιπεράκης, Μαϊκ Πατρινός, Τέτος Δημητριάδης, Αμαλία Βάκα κ.α. Από τους παλιούς εμφανίζονται στην δισκογραφία, οι: Βιργινία Μαγκίδου, Μάρκος Μέλκον, Βικτωρία Χαζάν,Ι. Δεγαϊτας, Αξιώτης Κεχαγιάς κ.α.

Από τις αρχές του 1950 αρχίζει με μεγάλη ένταση το ρεύμα των περιοδειών Ελλήνων τραγουδιστών, συνθετών και στιχουργών από την Ελλάδα. Αυτό το γεγονός αναζωογονεί την ελληνική δισκογραφία της Αμερικής. Πολλοί από αυτούς εγκαθίστανται μόνιμα στην Αμερική. Στην δισκογραφία αυτής της περιόδου εμφανίζονται και νεώτερα πρόσωπα, πιθανότατα γεννημένα από Έλληνες της Αμερικής: Ελένη Μπρατσέρη, Όλγα Καββαδία, Τ. Πηγόπουλος, Ιωάννα Μακρή, Θεόδωρος Καβουράκης, Αγγελική Παλλαγούδη, Νίκος Πουρπουράκης κ.α. Πρέπει να αναφερθεί πως την δισκογραφία αυτής της περιόδου την καλύπτουν μικρές εταιρείες που ιδρύουν συνήθως Έλληνες. Περίπου 20 τέτοιες εταιρείες έχουν εντοπιστεί. Ενδιαφέρον είναι επίσης το γεγονός πως στην δισκογραφία συνεχίζει να υπάρχει η μικρασιάτικη ορχήστρα.»

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

457. HIS MASTER'S VOICE AO 5221 ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ ΚΩΣΤΑΣ (ΝΑΥΤΗΣ)- ΣΗΜΑΝΤΗΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ- ΚΑΡΑΠΑΤΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ (ΣΚΟΥΛΟΓΙΑΝΝΗΣ) 1954

Παπαδάκης Κώστας (Ναύτης)- Σημαντηράκης Δημήτρης- Καραπατάκης Γιάννης (Σκουλόγιαννης) HIS MASTER'S VOICE AO 5221 Συρτός του Ναύτη - Συρτός Βατολακιανός 1954- 78rpm- 10''

 

«Ο Κώστας Παπαδάκης (Ναύτης- βλέπε και αναρτήσεις 37 και 105) γεννήθηκε στο Καστέλλι Κισσάμου το 1920. Ήταν γιός του παλιού μεγάλου βιολάτορα Βασίλη Παπαδάκη ή Κοπανίδη. Σε ηλικία 5 ετών φεύγει από την Κίσσαμο και εγκαθίσταται μόνιμα στην πόλη των Χανίων. Σε ηλικία 7 ετών πρωτοπιάνει ένα βιολί γκουρνέριους του 1710 όπου το είχε φέρει ένας πρόγονος του από την Ιταλία. Αυτό λοιπόν έμελλε να είναι και το όργανο της ζωής του.

¨Έλα έλα αν έχει αξία πιο, έχει αξία πιο πολύ, έχει αξία πιο πολύ το τελευταίο δάκρυ,

 όφου μάνα μου το τελευταίο δάκρυ, έλα έλα που σταματά και κρυσταλλιά, που σταματά και κρυσταλιά στων αμαθειών την άκρη, όφου μάνα μου στων αμαθειών την άκρη¨

Πρώτος του δάσκαλος ο πατέρας του αλλά και όλοι οι μεγάλοι μουσικοί της εποχής του όπως ο Χάρχαλης, ο Κουφιανός, ο Μαριάνος, όπου τα ακούσματα τους σημάδεψαν την ψυχή του μικρού Κώστα. Σε ηλικία μόλις 9 ετών κάνει το πρώτο του γλέντι στους Λάκκους Κυδωνίας. Το 1933 ο Κώστας Παπαδάκης συναντά τον μεγάλο Στρατή Καλογερίδη στο Ηράκλειο, όπου αυτή η συνάντηση σημαδεύει την μετέπειτα πορεία του. Κατά τη θητεία του στο ναυτικό, ο Κωστής Παπαδάκης έπαιζε πάντα με την ναυτική στολή. Από εκεί λοιπόν του έμεινε και το παρατσούκλι "Ναύτης".
Το 1938 καθώς βρισκόταν στην Αθήνα, εγκρίνεται από τον τότε ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών η παραχώρηση εβδομαδιαίας εκπομπής. Κατά την περίοδο του Β' Παγκοσμίου πολέμου ο Κώστας Παπαδάκης επιστρέφει στην Κρήτη.

Συνάμα με το βιολί, έπαιζε με την ίδια τέχνη μπουζούκι και λαγούτο. Μάλιστα δε, σημαντικές ήταν και οι συνεργασίες του με μεγάλα ονόματα του λαϊκού πενταγράμμου. Την δεκαετία του '50 ξεσπά η περίφημη απαγόρευση του βιολιού στην κρητική μουσική από τα τότε μέσα μαζικής ενημέρωσης και ο Ναύτης βάζει μπρος το στήθος του, υπερασπίζοντας την ιστορικότητα του οργάνου αυτού, αλλά και τους συναδέλφους του βιολιστές. Η ιστορία θα κρατήσει πάρα πολλά χρόνια και ο Ναύτης θα γίνει το κόκκινο πανί για τον Σίμων Καρά και την παρέα του, που με σκοταδιστικές μεθόδους θα αποκλείσουν τους νομούς Χανίων-Λασιθίου και τα μουσικά ιδιώματα αυτών από την δισκογραφία, το ραδιόφωνο και τις δημόσιες εμφανίσεις. Από το 1959 έως και το 1976 ζει στο εξωτερικό όπου διαπρέπει και μεταφέρει στους απόδημους Κρήτες τις νοσταλγικές μελωδίες της Κρήτης και συγχρόνως προωθεί και προβάλει την κρητική μουσική στις εκατοντάδες εμφανίσεις του. Από το 1976 κατοικεί μόνιμα στα Χανιά και είναι ακούραστο μέλος του συλλόγου μουσικής νομού Χανίων "Ο Χάρχαλης".

Είχε διακριθεί με διάφορα βραβεία από τον Δήμο Χανίων, τον Δήμο Ηρακλείου και από διάφορα πολιτιστικά σωματεία.

Η πρώτη του ηχογράφηση γίνεται το 1938. Έκτοτε έχει κυκλοφορήσει πολλούς δίσκους με δικές του συνθέσεις αλλά και με διασκευές. Μερικές από τις πολλές συνθέσεις του είναι ο "Νέος Σεληνιώτικος συρτός", "Κουστογερακιώτικος συρτός", "Συρτός του Ναύτη", "Ροδοπιανός", "Συρτός της Αυγής", "Χαιρεθιανός συρτός", "Νέος Γραμπουσιανός συρτός" κ.α. Και όπως λένε οι ειδικοί, δεν "βγαίνει γλέντι" σήμερα χωρίς να ακουστούν έστω και 10 σκοποί του Ναύτη.
Εκτός όμως από μοναδικός δεξιοτέχνης και συνθέτης, ο Κώστας Παπαδάκης ήταν και άριστος γνώστης της παράδοσης. Πολλοί οι αγώνες του για την μετάδοση και διάσωση της γνήσιας κρητικής μουσικής, οι εμφανίσεις του στο εξωτερικό πολλές (Φλωρεντία, Μιλάνο, Αυστραλία, Αμερική, Γαλλία κλπ) και βέβαια η επισφράγιση μιας πολύχρονης έρευνας με το βιβλίο "Κρητική Λύρα, ένας μύθος" του 1989.

Ο Κώστας Παπαδάκης είχε παίξει μεγάλο ρόλο στην εκμάθηση του βιολιού, καθώς είναι πολλοί οι μαθητές του που συνεχίζουν την μακραίωνη παράδοση του τόπου μας. Μέχρι και το θάνατο του, ο Κώστας Παπαδάκης συνέχιζε να παλεύει για την διάσωση των γνήσιων μορφών της μουσικής μας. Με το παίξιμο του που σπανίζει στις μέρες μας , αλλά και με την πολύχρονη προσφορά του στα μουσικά δρώμενα της Κρήτης, σίγουρα κατέχει μια από τις πρώτες θέσεις στο πάνθεον των μεγάλων μουσικών που σημάδεψαν την πορεία και την εξέλιξη της γνήσιας παραδοσιακής μουσικής.
Ο Κωστής Παπαδάκης ή Ναύτης, άφησε πίσω του ένα μεγάλο έργο και σίγουρα, μια βαριά κληρονομιά στους νεωτέρους του. Ίσως η παρουσία του σήμερα να φαντάζει πολυτέλεια, όμως σίγουρα η θέση του στο πάνθεον των μεγάλων μουσικών είναι υψηλή.»

«Ο Δημήτρης Σημαντηράκης ήταν ένας από τους πιο αξιόλογους και τεχνίτες λαγουτιέρηδες της μεταπολεμικής περιόδου. Γεννήθηκε το 1918 στα Γριμπιλιανά Κισάμου και σε μικρή ηλικία ξεκίνησε να παίζει με ένα μαντολίνο. Ο συγχωριανός του βιολιστής, ο σπουδαίος Σιδερομανώλης, τον άκουσε και τον παρότρυνε να ασχοληθεί με το λαγούτο. Στα πρώτα του βήματα ο Σημαντηράκης έπαιξε και γαλουχήθηκε από τον Σιδερομανώλη. Υποδηματοποιός στο επάγγελμα, μετακόμισε στα Χανιά όπου και άνοιξε το κατάστημα του, ένα από τα καλύτερα της πόλης, χωρίς όμως να αφήσει το λαγούτο. Εκεί, τον άκουσε ο Ναύτης και για πάρα πολλά χρόνια αποτέλεσαν μια ταιριαστή ζυγιά. Για δεκαπέντε σχεδόν χρόνια, ο Σημαντηράκης, δίπλα στον Ναύτη, ξεδίπλωσε το ταλέντο του και έδωσε μια νέα πνοή στο παίξιμο του λαγούτου, με πρίμο, με ακόρντα, τα οποία ταίριαζαν απόλυτα με την μουσική έκφραση και δεξιοτεχνία του Ναύτη. Μαζί στα γλέντια, από την Κίσσαμο έως τα Σφακιά, αλλά και εκτός Χανίων.

Πολλά τα καλέσματα, πλήθος κόσμου να συρρέει για να ακούσει τους δύο περίφημους μουσικούς. Στα Σφακιά έπαιζαν επί έναν συνεχόμενο μήνα και στον δρόμο για τον γυρισμό, έμειναν άλλες 2 εβδομάδες σε χωριά του Αποκορώνου για να γλεντήσουν τον κόσμο που τους ζητούσε. Συγγένεψαν κιόλας(μπατζανάκηδες) και μαζί έφυγαν για την Αμερική όπου και έπαιξαν στα δεκάδες γλέντια της ομογένειας. Σημαντική όμως και η παρουσία του Δημ.Σημαντηράκη στους δίσκους του Ναύτη, μιας κι έπαιξε λαγούτο σε κλασσικά πλέον συρτά όπως ο Συρτός της Αυγής, ο Κουστογερακιώτικος, ο Βατολακιανός κλπ. Δυστυχώς, η βαριά ασθένεια του Σημαντηράκη ήταν ο λόγος που αυτή η περιζήτητη ζυγιά σταμάτησε την πορεία της. Ο ίδιος ο Σημαντηράκης, επέστρεψε στην γενέτειρα του, τα Γριμπιλιανά Κολυμβαρίου Κισάμου, όπου και απεβίωσε το 1966.»

«Ο Γιάννης Καραπατάκης, πιο γνωστός ως Σκουλόγιαννης, γεννήθηκε στο Γαβαλομούρι Κισάμου του νομού Χανίων και ήταν μια από τις αυθεντικότερες φωνές της περιοχής την μεταπολεμική περίοδο. Ερασιτέχνης τραγουδιστής αλλά με πολύ σωστά "μέτρα", συνόδευσε με το τραγούδι του πολλούς καλλιτέχνες της περιοχής. Σημαντική η συνεργασία του με τον Ναύτη, μιας και ο Σκουλόγιαννης πρωτοτραγούδησε σε δίσκο τις συνθέσεις του Ναύτη "Βατολακιανός Συρτός" και "Νέος Σελινιώτικος-Συρτός της Αυγής". Για πολλά χρόνια έζησε στην Αμερική.»

Η σημερινή ανάρτηση και η 37 με τέσσερα τραγούδια ηχογραφημένα το 1954. Και στους δυο δίσκους συμμετέχουν ο Σημαντηράκης και ο Σκουλόγιαννης. Για τις συνθέσεις και το παίξιμο του Ναύτη πραγματικά δεν έχω λόγια.

Ο ¨Συρτός του Ναύτη¨ με στίχους ερωταπόκρισης (θέτει ερώτημα και απαντάει) και ταυτόχρονα τραγουδάει και διδάσκει λαούτο. Καπάκι ο ¨Βατολακιανός συρτός¨ με τη φωνή του Σκουλόγιαννη το λαούτο του Σημαντηράκη και τεράστιο βιολί από τον Ναύτη. Ο σημερινός δίσκος με πολλά χιλιόμετρα, στην κυριολεξία ξεθάφτηκε. Είναι από αυτούς που σου μένει πως έπεσαν στα χέρια σου. Ο δίσκος κυκλοφόρησε με δυο διαφορετικές ετικέτες στις 78 στροφές (μπορντό και άσπρη) και στις 45 στροφές.

Φαντάζομαι τα βιώματα του Ναύτη σε πανηγύρι στο Βατόλακκο ΄τεσσάρων χρόνων να ακούει λεβεντιές όπως αυτές στην παραπάνω φωτογραφία. Το Σταυρό σας λοιπόν (για τις παρακαταθήκες των καλλιτεχνών) και καλά Χριστούγεννα.  

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο…(εδώ).

 

 

456. FIDELITY 7419 ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ ΜΙΧΑΗΛ- ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1967

Τσαγκαράκης Μιχαήλ (Τσαγκαρομιχάλης)- Τσαγκαράκης Δημήτρης FIDELITY 7419 Αυτό που θέλανε (Καλαματιανός) - Είμαι φτωχός και πρόσεξε (Σμαριανός συρτός) 1967- 45rpm- 7''

 

«Ένας από τους κορυφαίους και καταξιωμένους νεότερους συνθέτες και στιχουργούς της Κρητικής μουσικής είναι ο Μιχάλης Τζαγκαράκης. Κατάγεται από οικογένεια μουσικών αφού και τα 3 αδέλφια του (Δημήτρης, Στέλιος, Γιώργος- βλέπε και αναρτήσεις 34, 46, 117, 224, 225, 355 και 416) είναι λαμπροί καλλιτέχνες. Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του Ηρακλή Τζαγκαράκη που ήταν ένας από τους καλύτερους λυράρηδες της εποχής του, έμαθε λύρα.

Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από τις Καμάρες. Ο Μιχάλης Τζαγκαράκης γεννήθηκε στο Αποίνι το 1945 και μεγάλωσε στο Ηράκλειο. Ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας και τραγουδώντας στα χωριά του Ηράκλειου που τότε σε όλα τα καφενεία του χωριού γίνονταν και ένα γλέντι και υπήρχε μεγάλος συναγωνισμός. Έπαιζαν μόνο οι πιο αναγνωρισμένοι λυράρηδες και δεν μπορούσε εύκολα να διακριθεί. Η διάκριση του ήρθε όταν σε ένα γλέντι, στην Τουρλωτή, αυθόρμητα, αυτοσχεδίασε την πρώτη του σύνθεση το τραγούδι "Κουτσομπόλες". Ο ενθουσιασμός, τα χειροκροτήματα και το κέφι του κόσμου, όχι μόνο τον συγκίνησαν αλλά άλλαξαν εντελώς την καλλιτεχνική πορεία της ζωής του. Άρχισε να συνθέτει τραγούδια που έδιναν χαρά, γέλιο και κέφι στον κόσμο.

Με συνεργάτες τα αδέρφια του Δημήτρη και Γιώργο Τζαγκαράκη και με άλλους καλούς λαουτιέρηδες, Κ. Κατσουλίερη και Γ. Ξυλούρη, ξεσήκωνε τον κόσμο και χάρη στο ταλέντο της σύνθεσης και της ποίησης που είχε, ο κόσμος τον αγάπησε, τον ξεχώρισε και πολύ γρήγορα έγινε γνωστός σε όλη τη Κρήτη, χωρίς να έχει γράψει τα τραγούδια του σε δίσκο. Η Κρητική μουσική, την εποχή εκείνη ακούγονταν μόνο στα χωριά. Το μοναδικό κέντρο στο Ηράκλειο που είχε Κρητικό πρόγραμμα ήταν το Λιμενικό περίπτερο, και ήταν πολύ τιμητικό για το Μιχάλη Τζαγκαράκη που επέλεξαν εκείνον, να παίζει λύρα κάθε βράδυ, με λαουτιέρη το Δ. Φουκάκη. Το 1964 έγραψε τον πρώτο του δίσκο 45 στροφών " Α' πλευρά- Ξενιτεμένο μου πουλί, Β πλευρά-Χωριανοί χωριανοί", ενώ δεν είχε πάει ακόμα φαντάρος. Στο στρατό υπηρέτησε στο Πυροβολικό το 1965-1967. Εκείνη την εποχή, απαγορεύονταν το ραδιόφωνο και το κασετόφωνο στο στρατόπεδο. Ο Μιχάλης Τζαγκαράκης ψυχαγωγεί με τη λύρα και τα τραγούδια του, αξιωματικούς και φαντάρους, γράφει το τραγούδι "Νεοσύλλεκτοι φαντάροι", παίζει στη λέσχη αξιωματικών, σε γιορτές που διοργανώνουν οι αξιωματικοί στο Αίγιρο και στο ραδιοφωνικό σταθμό Κομοτηνής, προβάλλοντας τη μουσική παράδοση της Κρήτης. 

Το 1967 απολύθηκε από το στρατό. Εκείνη την εποχή στο Ηράκλειο, υπήρχαν μόνο δυο κέντρα. Ο Ερωτόκριτος και η Καλλιθέα και κάθε σαββατοκύριακο έπαιζε και διαφορετικό συγκρότημα. Κάθε φορά που έπαιζε ο Μιχάλης Τζαγκαράκης τα κέντρα ήταν ασφυκτικά γεμάτα. Αυτό ήταν η αιτία που οι ιδιοκτήτες του κέντρου Καλλιθέα, του ζήτησαν μόνιμη συνεργασία. Ήταν ο πρώτος λυράρης που έπαιζε κάθε βράδυ και για πολλά χρόνια, στο κέντρο αυτό, με συνεργάτες του τα αδέλφια του Δημήτρη και Γιώργο και το Ζαχαρία Σμπώκο, βοηθώντας έτσι την πορεία και την εξέλιξη της Κρητικής μουσικής. 

Την ίδια εποχή ξεκίνησε και μια νέα καλλιτεχνική καριέρα για τον Μιχάλη Τζαγκαράκη, γράφοντας τα τραγούδια του σε δίσκους 45 στροφών. Η φήμη του ξεπέρασε τα σύνορα της Κρήτης. Προτάσεις γίνονται και από το εξωτερικό από Κρητικό σύλλογο της Καλιφόρνιας για μόνιμη εγκατάσταση. 
Το 1970 σταμάτησε από το κέντρο Καλλιθέα για ένα χρόνο. Τη περίοδο αυτή συνεργάστηκε και με το Νίκο Ξυλούρη στο κέντρο Ραφίνα και Ερωτόκριτο.

Το 1971 συνεργάστηκε πάλι με το κέντρο Καλλιθέα, με συνεργάτες τα αδέλφια του Στέλιο και Γιώργο.
Το 1972 ανοίγει το δικό του κέντρο την Ξαστεριά, χωρητικότητας 1000 ατόμων, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια της δικτατορίας για το όνομα του κέντρου και τις αντιστασιακές μαντινάδες που έλεγε.  Ανανεώνει το κρητικό πρόγραμμα της "Ξαστεριάς" και συνεργάζεται με αξιόλογους καλλιτέχνες όπως το μεγάλο Κώστα Μουντάκη, τον Βασίλη Νιράκη(Μπακαλιάρος), τον Γιώργο Ταμιωλάκη, τον Λαρετζάκη, τον Αντώνη Βαφάκη, τον Κώστα Γαρυφαλάκη, τον Γιάννη Δερμιτζάκη και τον Ζαχαρία Μελεσανάκη.
Πολιτικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί, μεταξύ των οποίων ο Γεώργιος Μαύρος, ο Ντέμης Ρούσος, η 'Αννα Καλουτά, η Έρικα Μπρόγιερ, ποδοσφαιρική ομάδα της ΑΕΚ και η ηθοποιός Δώρα Σιτζανη με το μεγάλο συνθέτη Μάνο Λοΐζο (ήταν φίλοι και κουμπάροι του), επισκέπτονταν την Ξαστεριά και η κοσμοσυρροή ήταν πρωτοφανής.

Γι αυτό το λόγο ο Μιχάλης Τζαγκαράκης ανοίγει και δεύτερο κέντρο τον Ερωτόκριτο με συνεργάτη το Βασίλη Νιράκη. Η φιλία που έδενε το Μιχάλη Τζαγκαράκη με το Μάνο Λοΐζο ήταν μεγάλη. Ετοιμάζονταν να συνεργαστούν και να γράψουν ένα δίσκο με έντεχνα Κρητικά τραγούδια. Στο σπίτι του Μάνου Λοΐζου και της Δώρας Σιτζανη, παρουσία του διευθυντή της ΜΙΝΟΣ ΜΑΤΣΑΣ, κου Αχιλλέα Θεόφιλου, συζήτησαν για την επικείμενη συνεργασία. Ο Μάνος Λοΐζος ζητά από το Μιχάλη Τζαγκαράκη να εγκατασταθεί στην Αθήνα για ένα χρόνο, για πρόβες και ηχογραφήσεις, πράγμα δύσκολο για το Μιχάλη, γιατί έπρεπε να κλείσει τα δυο κέντρα που διατηρούσε στο Ηράκλειο.»

Αδελφοί Τσαγκαράκη σε ένα δισκάκι που έκοψε αρκετά και κυκλοφόρησε το 1967. Η Fidelity δεν συνήθιζε σε λάθη, ψάχνοντας τις ετικέτες στο δισκάκι που διάλεξα να ψηφιοποιήσω η Β πλευρά έχει άδεια το 1968. Στο ζευγαράκι ετικετών είναι η σωστή χρονολογία φυσικά. Στα τραγούδια, ένα κρητικοκαλαματιανό που έκοψε και σε split με τον Παπασιδέρη δισκάκι και ήταν από τα σουξέ της εποχής. Στη δεύτερη πλευρά ένας όμορφος Σμαριανός συρτός.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).