LP4. ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΜΑΧΑΙΡΙ - ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ- ΣΠΑΝΑΚΑΚΗΣ ΑΡΙΣΤΟΣ- ΣΠΑΝΑΚΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ SPR 166- 1979

Δερμιτζάκης Ιωάννης (Δερμιτζογιάννης)- Σπανακάκης Αρίστος- Σπανακάκης Βασίλης ΤΟ ΚΡΗΤΙΚΟ ΜΑΧΑΙΡΙ - ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ SPR 166- 1979- 33rpm- 12''

 

Στη σημερινή ανάρτηση, το πέμπτο LP (η αρίθμηση ξεκίνησε από το μηδέν). Μουσική, στίχοι και τραγούδι ο Δερμιτζογιάννης και βιολί ο Αρίστος Σπανακάκης με το αδερφό του Βασίλη στην κιθάρα. Η δισκογραφική είναι η ¨ΔΕΡΜΙΤΖΟΓΙΑΝΝΗΣ¨, μια προσπάθεια του Δερμιτζάκη (σε συνεργασία με την ΕΜΙ), να αποφύγει (πιθανολογώ) τα συμβόλαια.  

Οι Σπανακάκηδες με καταγωγή από τον Άγιο Βασίλη Πεδιάδος, έμεναν στο Ηράκλειο.

Ο πατέρας τους αρχιμουσικός στη φιλαρμονική Ηρακλείου. Ήταν τρία αδέλφια και οι τρεις μουσικοί. Εξαιρετικός στο βιολί ο Αρίστος, δεν είναι τυχαίο το ότι τον διάλεξε συνοδεία ο Δερμιτζογιάννης. Ακολουθούν δυο πολύ όμορφα κείμενα (οι πηγές στις πληροφορίες), που μας μεταφέρουν στα παλιά

«Ένα απόγευμα μου λέει ο πατέρας μου: πάμε να δούμε το καραγκιόζη που θα παίξει απόψε στο καφενείο. Μέγα γεγονός για μας τότε, δεκαετία ΄70-΄80, στο χωριό μου στους πρόποδες των Αστερουσίων. Μου φάνηκε βέβαια παράξενο το να θέλει ο πατέρας μου να πάει στο καραγκιόζη, αλλά άλλο που δεν ήθελα.
Πήγαμε στο καφενείο, έπαιζε ο καραγκιόζης, έπαιζε και τη μουσική του καραγκιόζη
κάποιος με ένα βιολί, πίσω από το μπερντέ, άκουγε ο πατέρας μου. Στο διάλειμμα βγήκε ο βιολάτορας μπροστά από το μπερντέ, μόνος του, στο καφενείο και άρχισε να παίζει.

Όπως έπαιζε μου λέει ο πατέρας μου σιγά σιγά: πήγαινε να του το βάλεις στη τσέπη
και μου δίνει ένα πενηντάρι χάρτινο. Σηκώθηκα, από τη πρώτη σειρά που καθόμαστε, τον πλησίασα και του έβαλα στη τσέπη το πενηντάρι. Πρέπει να έκαμε ένα αδιόρατο νεύμα -όχι τόσο σαν ευχαριστώ- κάτι σαν χαιρετισμός μου φάνηκε, και συνέχισε.
Αμφιβάλω αν όλη η είσπραξη της βραδιάς ήταν εκατό δραχμές , γι αυτό το πενηντάρι δε το ξεχνώ. Ήταν τεράστιο ποσό! Όπως δε ξεχνώ το ύφος του πατέρα μου και το αδιόρατο ευχαριστώ του βιολάτορα.
Ήταν ο Αρίστος Σπανακάκης. Ο βιολιστής θρύλος που γύριζε με τα μπουλούκια, ελεύθερο πνεύμα όπως ελεύθερη είναι και η μουσική του που ούτε η αυστηρή φόρμα των κρητικών σκοπών κατάφεραν να περιορίσουν.
Στο μοναδικό έργο που άφησε (το οποίο γράφτηκε σχεδόν κατά σύμπτωση) όπως παίζει κρητικά εγκαταλείπει ξαφνικά το «σκοπό» και χάνεται σε ταξίμια για να ξαναεπανέλθει σε λίγο για τις ανάγκες του τραγουδιού. Δε τραγουδά και είναι φανερό ότι καταπιέζεται από το τραγούδι που τον εξαναγκάζει στην επανάληψη, ενώ αυτός θα ήθελε να ¨φύγει¨.
Μολονότι ο τραγουδιστής δεν είναι κακός (οι στίχοι βέβαια είναι πολύ χαμηλής αισθητικής) και μολονότι του χρωστάμε το ότι ακούμε σήμερα τον βιολιστή που θα πέθαινε χωρίς ν αφήσει τίποτα ,δε σας κρύβω ότι του οργίζομαι που τραγουδά.

Για την ιστορία κάποτε πήγε στο «Να η ευκαιρία» το 1978. Όταν τον ρώτησαν για πιο λόγο ήρθε (στην ηλικία του), απάντησε ότι ήθελε να αποδείξει στη Σώκου ότι δεν έχει δίκιο που αντιπαθεί τα κρητικά όπως είχε επανειλημμένα δηλώσει και ήρθε για να τους υποχρεώσει να του δώσουν το πρώτο βραβείο. Έτσι στα ίσια και το πήρε!»

«Ένα Αυγουστιάτικο βράδυ στα τέλη της δεκαετίας 1960, ήρθε στο χωριό να παίξει Καραγκιόζη, ο μεγάλος καλλιτέχνης Αρίστος Σπανακάκης, στο καφενείο που βλέπετε.
Την ίδια βραδιά είχε έρθει και στο καφενείο του Μπιχιμάνη, συνεργείο από το Ηράκλειο που έπαιζε σινεμά. Εκείνο το βράδυ επιλέξαμε Καραγκιόζη που ήταν πιο ασυνήθιστος για μας. Ο Αρίστος Σπανακάκης, συνήθιζε να παίζει το πρώτο μέρος της παράστασης του Καραγκιόζη και στο διάλειμμα (πριν ξεκινήσει το δεύτερο μέρος) έβγαινε με το βοηθό του (που έπαιζε λαγούτο ή κιθάρα-δεν θυμάμαι) και παίζανε υπέροχες Κρητικές κοντυλιές.
Στο καφενείο ήταν δυο λογιών πελάτες. Τα παιδιά που είχαν έρθει για τον Καραγκιόζη και οι μεγάλοι που είχαν έρθει για να ακούσουν τη μουσική του.

Έτσι κι εκείνη τη βραδιά παίξανε μερικά κομμάτια στο διάλειμμα και όταν σταμάτησε για να αρχίσει το δεύτερο μέρος, οι μεγάλοι άρχισαν να του φωνάζουν να παίξει κι άλλο τραγούδι και τα παιδιά από την άλλη απαιτούσαν να αρχίσει ο Καραγκιόζης. Έγινε μεγάλη σύρραξη μεταξύ μεγάλων και παιδιών με αντεγκλήσεις εκατέρωθεν. Ο Αρίστος που δεν ήξερε τι να κάνει έπαιξε 2-3 τραγούδια ακόμα και μετά συνέχισε και τελείωσε την παράσταση.
Ακόμα θυμάμαι το απλωμένο σεντόνι (μπερντέ) του Καραγκιόζη και το ισχνό φως που διέγραφε τις φιγούρες των πρωταγωνιστών μπροστά στα παιδικά μου μάτια.
Μια από τις πολλές μνήμες από το Τζερμιάδω που αρκεί μια σπίθα να τις ξαναβγάλει από την καρδιά μου όπως τις έζησα τα αξέχαστα εκείνα χρόνια.»

Για την εξαιρετική δουλειά στα εξώφυλλα, να ευχαριστήσω τον Ιδομενέα από Ρέθυμνο. Επίσης το προσωπικό LP του Σπανακάκη (από όπου πήρα και τις φωτό), θα αναρτηθεί στο μέλλον. 

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

214. FIDELITY 7391 ΣΚΑΛΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΠΑΠΑΔΑΚΗ ΔΕΣΠΟΙΝΑ- ΜΑΝΟΥΔΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ 1966

Σκαλίδης Γιάννης- Παπαδάκη (Σκαλίδη) Δέσποινα- Μανουδάκης Βασίλης FIDELITY 7391 Ερωτόκριτος κ' Αρετούσα (A) - Ερωτόκριτος κ' Αρετούσα (B) 1966- 45rpm- 7''

«O Ερωτόκριτος του Βιτσέντζου Κορνάρου αποτελεί ένα από τα κορυφαία έργα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Πρόκειται για ένα έμμετρο μυθιστόρημα που εκτείνεται σε 10.012 δεκαπεντασύλλαβους ομοιοκατάληκτους στίχους. Γράφτηκε στη Σητεία και στο Ηράκλειο γύρω στο 1600 μ.Χ., στην ακμή της Κρητικής Αναγέννησης, η οποία δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα τις αναγεννησιακές σχολές της Δύσης. Αφηγείται τον μεγάλο έρωτα του Ερωτόκριτου, ενός νέου που είχε όλες τις χάρες, αλλά δεν ήταν βασιλόπουλο, και της βασιλοπούλας Αρετούσας. Η υπόθεση έχει πολλά κοινά με το έργο Paris et Vienne του Γάλλου Pierre de la Cypède, το οποίο εκδόθηκε το 1487, αλλά το κρητικό αριστούργημα είναι ασύγκριτα υπέρτερο λογοτεχνικά και νοηματικά. Η υπόθεσή του οργανώνεται σε πέντε ενότητες. Έρωτας, παλικαριά, δοκιμασία, πόλεμος, λύτρωση.

Το έργο ρέει και αγαπιέται χάρη στην υπέροχη ντοπιολαλιά της Ανατολικής Κρήτης και τον ομοιοκατάληκτο δίστιχο ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο, που γνωρίζουμε και από τις μαντινάδες. Υμνεί τον έρωτα, τη φιλία, τη λεβεντιά, αλλά και το δικαίωμα στην ευτυχία του αναγεννησιακού ανθρώπου και τον απελευθερωτικό αγώνα από κάθε εξουσία, θρησκευτική, βασιλική, πατρική, που εμποδίζει την ευτυχία αυτή. Στο έργο επίσης καταξιώνεται η ισότητα των φύλων. Ο Ερωτόκριτος αγαπήθηκε αμέσως από το λαό, που τον έκανε εγχειρίδιο ζωής και τραγούδι. Αντίθετα η αποδοχή του από τους λογίους πέρασε διάφορες φάσεις μέχρι να φτάσει στη σημερινή καθολική αναγνώριση. Θεωρήθηκε από ορισμένους ελαφρύ ανάγνωσμα, βλαπτικό για τα γλωσσικά, τα εθνικά και τα ηθικά ιδεώδη, έφτασαν μάλιστα να τον ξαναγράψουν στην καθαρεύουσα.

Ο Ερωτόκριτος έχει μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες, διδάσκεται σε πανεπιστήμια και του εξωτερικού και συνεχίζει να εμπνέει μουσικούς, σκηνοθέτες, γλύπτες και ζωγράφους.

O Ερωτόκριτος έχει ως θέμα την ιστορία δύο νέων, του Ερωτόκριτου και της βασιλοπούλας Αρετούσας, των οποίων ο έρωτας ευοδώνεται ύστερα από αλλεπάλληλες δυσκολίες και δοκιμασίες. Η πλοκή διαιρείται σε πέντε μέρη: ο έρωτας, το κονταροχτύπημα, ο κρυφός δεσμός και η εξορία του Ερωτόκριτου, η φυλάκιση της Αρετούσας και ο ηρωισμός του Ερωτόκριτου, η δοκιμασία της πίστης και η νίκη της αγάπης.

Α΄ Μέρος: Ο έρωτας

Η ιστορία τοποθετείται σε μια μυθική Αθήνα όπου ζουν ο βασιλιάς Ηράκλης και η βασίλισσα Αρτέμη με τη μοναχοκόρη τους την Αρετούσα, μια ασύγκριτη στη χάρη και στην ομορφιά κοπέλα. Ο νεαρός Ερωτόκριτος, γιος του συμβούλου του βασιλιά, του Πεζόστρατου, ερωτεύεται την πριγκίπισσα και εκμυστηρεύεται τον έρωτά του στον φίλο του Πολύδωρο. Ο φίλος του προσπαθεί να μεταβάλει τη γνώμη και τα συναισθήματα του Ερωτόκριτου, τον συντροφεύει όμως στο νυχτερινό τραγούδι κάτω από το παράθυρο της Αρετούσας και του συμπαραστέκεται όταν ο βασιλιάς στέλνει δέκα ανθρώπους να πιάσουν τον άγνωστο τραγουδιστή. Η Αρετούσα αρχίζει να ερωτεύεται τον άγνωστο νέο, ο Ερωτόκριτος όμως πείθεται να ταξιδέψει στην Έγριπο (Εύβοια), προκειμένου να ξεχάσει τα συναισθήματά του. Κατά την απουσία του ο πατέρας του αρρωσταίνει και η νεαρή πριγκίπισσα, όταν τον επισκέπτεται μαζί με τη μητέρα της, ανακαλύπτει στο δωμάτιο του Ερωτόκριτου τα τραγούδια και τη ζωγραφιά της. Μετά την επιστροφή του ο Ερωτόκριτος καταλαβαίνει ότι η Αρετούσα έχει μπει στην κάμαρά του και έχει ανακαλύψει την ταυτότητά του. Τέλος στην ανησυχία του δίνει η διαπίστωση ότι η Αρετούσα φαίνεται να ανταποκρίνεται στην αγάπη του.

Β΄ Μέρος: Το κονταροχτύπημα

Ο βασιλιάς Ηράκλης οργανώνει ένα κονταροχτύπημα («γκιόστρα»), με σκοπό αφενός να διασκεδάσει την κόρη του, αφετέρου να της βρει κατάλληλο σύζυγο. Καταφθάνουν δεκατέσσερις άρχοντες από πολλά μέρη: ο Φιλάρετος από την Μεθώνη, ο Ηράκλης από την Έγριπο, ο Δρακόκαρδος από την Πάτρα, ο Δημοφάνης από την Μυτιλήνη, ο Ανδρόμαχος από το Ανάπλι, ο Γλυκάρετος από την Αξιά, ο Πιστόφορος από το Βυζάντιο, ο Δρακόμαχος από την Κορώνη, ο Νικοστράτης από τη Μακεδονία, ο Τριπόλεμος από τη Σκλαβουνιά, ο Κυπριώτης Κυπρίδημος, ο Ερωτόκριτος από την Αθήνα, ο Κρητικός Χαρίδημος, άρχοντας της Γόρτυνας και ο Καραμανίτης Σπιθόλιοντας. Οι δύο τελευταίοι μονομαχούν, καθώς ο Σπιθόλιοντας κατηγορεί τον Χαρίδημο ότι ο πατέρας του είχε κλέψει από τον δικό του πατέρα ένα σπαθί. Η γκιόστρα ξεκινά την επόμενη μέρα. Ο βασιλιάς προσδιορίζει τους αντιπάλους, ακολουθούν οι μονομαχίες και με κλήρωση ορίζεται ποιοι δύο ανάμεσα στους τρεις επικρατέστερους θα μονομαχήσουν τελικά. Ο Κρητικός αποκλείεται και φεύγει θυμωμένος. Ο Ερωτόκριτος αγωνίζεται με τον Κυπρίδημο, επικρατεί και λαμβάνει το στεφάνι του νικητή από τα χέρια της Αρετούσας.

Γ΄ Μέρος: Ο κρυφός δεσμός και η εξορία του Ερωτόκριτου

Οι δύο νέοι συναντιούνται κρυφά τις νύχτες και μιλούν από τις δύο πλευρές ενός σιδερόφρακτου παραθύρου. Μετά από παρότρυνση της Αρετούσας, ο Ερωτόκριτος πείθει τον πατέρα του να ζητήσει το χέρι της Αρετούσας. Ο Πεζόστρατος δέχεται απρόθυμα και πηγαίνει στον Ηράκλη. Ο βασιλιάς αντιδρά βίαια στο αίτημα θεωρώντας ότι ο γάμος μια πριγκίπισσας με έναν κοινό θνητό είναι αδύνατος και τιμωρεί τον Ερωτόκριτο με εξορία. Ανυποψίαστος ανακοινώνει στην Αρετούσα ότι θα παντρευτεί τον Πιστόφορο, το ρηγόπουλο του Βυζαντίου και η Αρετούσα δεν απαντά. Αργότερα όμως αποφασίζει να αρραβωνιαστεί το ίδιο βράδυ τον Ερωτόκριτο. Οι δύο νέοι στη νυχτερινή τους συνάντηση αναγκάζονται να αποχαιρετιστούν, ορκίζονται όμως αιώνια πίστη και η Αρετούσα δίνει στον Ερωτόκριτο το δαχτυλίδι της ως αρραβώνα.

Δ΄ Μέρος: Η φυλάκιση της Αρετούσας και ο ηρωισμός του Ερωτόκριτου

Οι γονείς της Αρετούσας την πιέζουν να παντρευτεί το βασιλόπουλο του Βυζαντίου, εκείνη όμως αρνείται. Ο βασιλιάς οργίζεται και διατάζει να την φυλακίσουν μαζί με τη Φροσύνη, την οποία θεωρεί συνυπεύθυνη για τη συμπεριφορά της κόρης του. Ο Ερωτόκριτος στην Έγριπο όπου βρίσκεται, μαθαίνει μέσω του Πολύδωρου τα βάσανα της Αρετούσας. Τρία χρόνια αργότερα, ο ρήγας της Βλαχίας Βλαντίστρατος εισβάλλει στο βασίλειο της Αθήνας. Ο Ερωτόκριτος, αφού μαυρίσει το πρόσωπό του με ένα μαγικό φίλτρο, προκειμένου να μην αναγνωριστεί, αποφασίζει να επιστρέψει και να υπερασπιστεί την πατρίδα του. Προκαλεί βαριές απώλειες στον εχθρό, ενώ σε μια έφοδο σώζει τη ζωή του Ηράκλη. Στο μεταξύ καταφθάνει ο ανιψιός του Βλαντίστρατου, ο Άριστος, που προτείνει να τελειώσει ο πόλεμος με μία μονομαχία ανάμεσα στον ίδιο και τον αξιότερο πολεμιστή της Αθήνας. Ο Ερωτόκριτος προθυμοποιείται να μονομαχήσει μαζί του και μετά από σκληρή μάχη τραυματίζεται, αλλά και τραυματίζει θανάσιμα τον Άριστο.

Ε΄ Μέρος: Η δοκιμασία της πίστης και η νίκη της αγάπης

Ο βαριά τραυματισμένος και αγνώριστος Ερωτόκριτος μεταφέρεται στο παλάτι του Ηράκλη. Ο βασιλιάς του προσφέρει όλο του το βασίλειο, εκείνος όμως ζητάει μονάχα το χέρι της κόρης του. Η Αρετούσα εξακολουθεί να αρνείται και ο ξένος την επισκέπτεται στη φυλακή. Η νέα αρνείται εκ νέου και εκείνος φεύγοντας αφήνει στη Φροσύνη το δαχτυλίδι του αρραβώνα που του είχε δώσει η Αρετούσα. Η νέα, όταν το βλέπει, αναστατώνεται και ξεσπά σε θρήνο περιμένοντας να ξημερώσει η μέρα για να επανέλθει ο ξένος και να της δώσει εξηγήσεις για το πώς βρέθηκε το δαχτυλίδι στα χέρια του. Την επόμενη μέρα, ο Ερωτόκριτος δοκιμάζει την πίστη της, εξιστορώντας τον δήθεν θάνατο του αγαπημένου της. Η Αρετούσα ξεσπά σε κλάμα και απειλεί να σκοτωθεί. Τότε ο Ερωτόκριτος πλένεται με το αντίδοτο και επανέρχεται στη μορφή του. Ξαναμεταμορφώνεται όμως, ανακοινώνουν στον βασιλιά ότι θα γίνει ο γάμος και όταν αυτό γίνεται, αλλάζει και πάλι στην όψη του και αποκαλύπτει σε όλους την ταυτότητά του. Ο βασιλιάς δίνει την ευχή του, οι δύο νέοι παντρεύονται, αργότερα ανεβαίνουν στον θρόνο και ζουν ευτυχισμένοι ως τα βαθιά γεράματα.

Βιτσέντζος Κορνάρος. Έλληνας ποιητής, από τους κυριότερους εκπροσώπους της Κρητικής Αναγέννησης. Ταυτίζεται με τον γιο του Ιακώβου Κορνάρου και της Ζαμπέτας Ντεμέτζο. Γεννήθηκε στην Τραπεζούντα της Σητείας το 1553 και ήταν γόνος εξελληνισμένης βενετσιάνικης οικογένειας. Μετά το 1590 εγκαταστάθηκε στον Χάνδακα (σημερινό Ηράκλειο), όπου παντρεύτηκε, απέκτησε δύο κόρες και ανέλαβε διοικητικά αξιώματα. Ο αδερφός του Ανδρέας, επίσης συγγραφέας, είχε ιδρύσει εκεί την Ακαδημία λογίων των Stravaganti, μέλος της οποίας έγινε και ο Βιτσέντζος.

Κορυφαίο του έργο είναι το έμμετρο μυθιστόρημα 10.012 στίχων Ερωτόκριτος. Τυπώθηκε για πρώτη φορά στη Βενετία το 1713. Ορισμένοι μελετητές αποδίδουν στον Βιτσέντζο Κορνάρο και το θρησκευτικό δράμα Η θυσία του Αβραάμ. Ο ποιητής πέθανε στον Χάνδακα το 1613 ή το 1614 από άγνωστη αιτία και θάφτηκε στο μοναστήρι του Αγίου Φραγκίσκου».

Στο σημερινό δισκάκι, στην πρώτη απόπειρα να τραγουδήσει ¨Ερωτόκριτο¨ ο Γιάννης Σκαλίδης με την Δέσποινα Παπαδάκη (Σκαλίδη) στο ρόλο του Ερωτόκριτου και της Αρετούσας, συνοδεία του εξαιρετικού Βασίλη Μανουδάκη στο λαούτο. Προσπαθούν μέσα σε δυο πλευρές να χωρέσουν και τα πέντε μέρη του Ερωτόκριτου και εν μέρει τα καταφέρνουν. Ακολούθησαν την δεκαετία του ΄70 δυο Lp στην Panivar, στα οποία κατά την γνώμη μου αποδίδουν εξαιρετικά τον ¨Ερωτόκριτο¨.

Ο ¨Ερωτόκριτος¨ έχει πολλούς ερμηνευτές (βλέπε και φωτό με μερικούς από τους δίσκους). Προτίμησα σε πρώτη επαφή, τον Σκαλίδη με την γυναίκα του, καθώς θεωρώ ότι το αποδίδουν εξαιρετικά. Τώρα αν θα έπρεπε να διαλέξω, για Ερωτόκριτο θα διάλεγα τον Νίκο Ξυλούρη, για Αρετούσα την Δέσποινα Παπαδάκη (Σκαλίδη), για αφηγητή τον Μάνο Κατράκη και εδώ που είμαι απόλυτος είναι ο Χαρίδημος το Κρητικόπουλο. Τον Χαρίδημο μόνο ο Ψαραντώνης.  

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

213. MUSIC BOX MB 405 ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ (ΠΗΛΙΝΟΣ)- ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1963

Καλαϊτζάκης Βασίλης (Πηλινός- Πιλινάκης- Πιλινός)- Αποστολάκης Γιώργος MUSIC BOX MB 405 Συρτός Αμαριώτικος - Σούστα Ρεθυμιώτικη 1963- 45rpm- 7''

 

Ο Βασίλης Καλαϊτζάκης (Πιλινάκης ή Πιλινός ή Πηλινός- βλέπε αναρτήσεις 23 και 63) γεννήθηκε το 1914 στου Πίκρη, νομού Ρεθύμνης. Ήταν λυράρης με ιδιαίτερο ύφος, εξαίρετους δακτυλισμούς και είχε δισκογραφία στις 45’.

Το πάθος του για τη λύρα ήταν έκδηλο τόσο στο παίξιμο όσο και στο τραγούδι του. Διακρίνονταν για τον υπέροχο μαλεβιζιώτη του. Πέθανε το 1978 σε ηλικία 64 ετών, αφού η υγεία του είχε κλονιστεί από εγκεφαλικά επεισόδια.

Ο Γιώργος Αποστολάκης (βλέπε αναρτήσεις 23 και 93) γεννήθηκε το 1939 στο Κοντομαρί Χανίων. Έπαιζε κυρίως στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη και σπάνια στα Χανιά, αλλά ο Μαύρος (Σαριδάκης Νίκος) τον ήξερε και τον έπαιρνε στους γάμους, που τότε κρατούσαν 3 έως 5 μέρες. 

Η παραπάνω φωτογραφία είναι από γλέντι στον Ψαθογιάννο Δήμου Πλατανιά Χανίων, στο γάμο του Ξεκουκουλωτάκη Αντώνη το 1958. Διάρκεια πέντε μέρες από Σάββατο μεσημέρι μέχρι Τετάρτη βράδυ. Ο Αποστολάκης (19 χρονών) στο λαούτο και στο βιολί ο Μαύρος. Εκείνη την εποχή (τέλη του ’50) ο Γιώργος Αποστολάκης έπαιζε στον Κρατικό Ραδιοφωνικό σταθμό Θεσσαλονίκης για τους Κρητικούς της Μακεδονίας. Τις πληροφορίες μου έδωσε ο γιος του Στέλιος Αποστολάκης.

Όμορφα ακούσματα και όμορφες φωτογραφίες από τα παλιά. Να ευχαριστήσω τον Ιδομενέα από Ρέθυμνο για το ζεύγος με τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που θα βρείτε στο φάκελο.  

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).