94. ODEON GA 1047 ΒΙΔΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 1925

Βιδάλης Γεώργιος ODEON GA 1047 Πεντοζάλι - Χορός συρτό Χανιώτικο 1925- 78rpm- 10''

O Γιώργος Βιδάλης ανήκει στην πρώτη γενιά των μεγάλων μουσικών και ερμηνευτών της πρωτεύουσας της Ιωνίας και είναι από τους πρωτοπόρους που δημιούργησαν το μουσικό ύφος στη Σμύρνη, την περίοδο που αναπτύχτηκε και εξελίχτηκε η Σμυρνέικη Εστουδιαντίνα.
Γεννήθηκε το 1884 από ευκατάστατους γονείς και στα παιδικά του χρόνια, παράλληλα με το σχολείο, ασχολήθηκε με την ψαλτική και γρήγορα εξελίχτηκε σε ένα εξαίρετο ψάλτη.
Μέσα στο αναζωογόνο μουσικό κλίμα των αρχών του αιώνα στην Σμύρνη, ο Γιώργος Βιδάλης άρχισε να τραγουδά - ερασιτεχνικά στην αρχή - και στη συνέχεια επαγγελματικά, μπαίνοντας και αυτός στην μεγάλη μουσική παρέα της περίφημης εστουδιαντίνας του Σιδερή, που έμεινε γνωστή με το όνομα " Τα Πολιτάκια ". Μέσα σ' αυτό το μουσικό εργαστήρι, απ' όπου πέρασαν όλοι οι Σμυρνιοί μουσικοί, αλλά και οι κατοπινοί μεγάλοι συνθέτες που διαμόρφωσαν το μουσικό ύφος στο νεώτερο Ελληνικό τραγούδι του μεσοπολέμου, ο Γιώργος Βιδάλης γρήγορα απέκτησε ένα ιδιαίτερο ρόλο.
Έγινε ένας από τους καλύτερους ερμηνευτές του τραγουδιού, που χαρακτηρίστηκε από την επαφή με τις δυτικές αρμονίες και ταυτόχρονα από το άγγιγμα με τους "μουσικούς δρόμους" της Ανατολής. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός, ότι ο Γιώργος Βιδάλης είναι ο σημαντικότερος εκπρόσωπος αυτού του ρεύματος.

Με την ίδια ευχέρεια που τραγουδούσε πολυφωνικού ύφους τραγούδια της οπερέτας ή της επιθεώρησης, τραγουδούσε επίσης -χωρίς να αφίσταται καθόλου- τα ιδιόρρυθμα ρεμπέτικα της περιόδου της ανώνυμης δημιουργίας , που ήταν βασισμένα στους ήχους της βυζαντινής μουσικής. Ο Γιώργος Βιδάλης, σε πολύ μικρή ηλικία (18 ετών), το 1902 παντρεύτηκε και από το γάμο αυτό απέκτησαν τον μοναδικό γιο τους , Πέτρο (1903-1963). Αν και τα στοιχεία που έχουμε, δεν είναι επαρκή, είναι φανερό ότι πρέπει να ήταν διάσημος τραγουδιστής της πρώτης εικοσαετίας του αιώνα, αφού είναι από τους λίγους που κατέγραψαν τη φωνή του στη δισκογραφία των 78 στροφών της πρώτης εκείνης περιόδου, δηλαδή πριν το 1922.

Συνεργάστηκε με όλα τα γνωστά πρόσωπα- μουσικούς και οργανοπαίκτες- στη Σμύρνη, όπως με τους Μηλιαρήδες (Τζών και Lucien), με τον Γεώργιο Σαβαρή, με τους Ογδοντάκηδες, με τους αδελφούς Μπόγια, με τον περίφημο Θεόδωρο Μαυρογένη , ( ή Θοδωράκι), τον Γιώργο Τσανάκα και άλλους.
Είναι ο δεύτερος ( μαζί με τον Ελευθέριο Μενεμενλή), από τους τραγουδιστές της Σμύρνης, που ερχόμενος στην Ελλάδα, συνεχίζει την δισκογραφική του παρουσία, ξεκινώντας μάλιστα πρώτος τις ηχογραφήσεις της γερμανικής ODEON στην Ελλάδα το 1924. Μερικοί μάλιστα από τους πρώτους αυτούς δίσκους, ηχογραφήθηκαν στο Βερολίνο γύρω στο 1925.

Εγκαθίσταται στην Ελλάδα-- στην περιοχή του Βύρωνα-- το 1922 και αμέσως βρίσκει δουλειά--σαν τραγουδιστής-- στα καλύτερα μουσικά στέκια της εποχής, όπως τα κέντρα "Αραράτ" και "Μουρούζη" στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ασκώντας την ψαλτική, έψελνε κάθε Κυριακή, στην Καθολική εκκλησία του Αγ. Διονυσίου στην Αθήνα. Ανάμεσα στα χρόνια 1924-1933, που είναι η δισκογραφική του περίοδος, συνεργάζεται μόνο με την ODEON-- στη Σμύρνη οι δίσκοι που έβγαλε ήταν της τουρκικής εταιρείας ORFFON-- και καταγράφει συνολικά εκατόν είκοσι περίπου τραγούδια.
Απ' αυτά γύρω στα 30 είναι παραδοσιακά ρεμπέτικα ή ρεμπέτικου ύφους της περιόδου της ανώνυμης δημιουργίας, περίπου 15 δημοτικά, 30 ελαφρά επιθεωρησιακά, ή οπερετικά επώνυμων συνθετών, Ελλήνων και ξένων και τα υπόλοιπα ρεμπέτικα γνωστών δημιουργών, όπως του Παναγιώτη Τούντα, του Παναγιώτη Μπαιντιρλή, του Κώστα Καρίπη, του Κώστα Μισαηλίδη, του Γιάννη Δραγάτση,( ή Ογδοντάκη) και άλλων. Παρ' όλο που απεχώρησε απ' την δισκογραφία--γι' αδιερεύνητους ακόμη λόγους (όπως άλλωστε τα ίδια χρόνια και οι Αντ. Ναλγκάς, Ευάγγ. Σωφρονίου, Δημ. Αραπάκης, Κ. Καρίπης κ.α.)-- εξακολούθησε να παίζει και να τραγουδά σ' όλα τα γνωστά στέκια της εποχής με διάφορα σχήματα. Μάλιστα, μετά το 1930, εκτός από το μαντολίνο, άρχισε να μαθαίνει και έπαιζε μπουζούκι.

Μια άλλη καλλιτεχνική του απασχόληση ήταν η παρουσίαση μουσικών προγραμμάτων στους ταξιδιώτες--μετανάστες, στα πλοία που έκαναν το δρομολόγιο Πειραιάς--Ν. Υόρκη γύρω στο 1930. Σ' αυτά του τα ταξίδια ο καλύτερος συνεργάτης του ήταν ο νεώτερος από την οικογένεια Μηλιάρη, ο Τζών ( ο οποίος και μας πληροφόρησε το 1988 για τη δραστηριότητά του αυτή) καθώς και οι Σπύρος Περιστέρης, Γιώργος Σαβαρής, και ο Κωνσταντινουπολίτης βαρύτονος Π. Μακρής.

Αν και πέρασε στα μέσα της δεκαετίας του 30 σε δεύτερη γραμμή επικαιρότητας, δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά και να ψέλνει. Στα χρόνια της κατοχής, πικραμένος κι' αυτός όπως και οι περισσότεροι Μικρασιάτες, από τη νέα αυτή σκλαβιά, αποσύρθηκε από το επάγγελμα και έτσι σταμάτησε οριστικά να ακούγεται η εξαίσια αυτή φωνή.
Ένας διαλεκτός συνάδελφος, γεμάτος χιούμορ -και αγάπη για τους συνεργάτες του,-- που αποτυπώθηκε συχνά με τα επιφωνήματα του στις ηχογραφήσεις-- εγκατέλειψε το χώρο αυτό. Από νεαρή ηλικία ήταν εξαίρετος χορευτής και δεν έχανε ευκαιρία να αποδείξει τις ικανότητές του αυτές. Ο καρκίνος που τον χτύπησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του, τον κατέβαλε στις 2 Ιουλίου 1948. 

Ο Γεώργιος Βιτάλης (Αθήνα, 1895 - 1959) ήταν Έλληνας συνθέτης και διευθυντής ορχήστρας. Και εδώ έρχεται το δίλημμα. Ο Βιδάλης ή ο Βιτάλης είναι στον ¨Πεντοζάλι¨ σύμφωνα με την ετικέτα του δίσκου; Στο ¨Μίλιε μου Κρήτη από τα παλιά¨ αναφέρει ότι ήταν ο Βιδάλης και στην ετικέτα λέει Βιδάλης. Έγινε λάθος λοιπόν στην ετικέτα (του δίσκου που ψηφιοποιήσαμε) και στο διαφημιστικό flyer παραπάνω, λογικό αφού ο Βιτάλης δεν τραγουδούσε.Ο Βιδάλης ήταν ο τενόρος

Ο ¨Χορός Συρτό Χανιώτικο¨ δεν υπάρχει στο ¨Μίλιε μου Κρήτη από τα παλιά¨. Υπάρχει το Χανιώτικο Συρτό στην His Master Voice ( Α.Ο. 184 – BJ266-1) από τον Δημήτρη Σέμση ή Σαλονικιό, ηχογραφημένο 6 Μαρτίου (Ιουνίου) 1926. Αναφέρει επίσης ότι την ίδια περίοδο το ηχογραφεί και στην Odeon με την συνοδεία σαντουριού και ουτιού. Χρονολογικά υπάρχει μια διαφορά ενός έτους αλλά από την άλλη ποιος θα μπορούσε να είναι εκτός από τον Σαλονικιό ο οποίος είχε γνώσεις της Κρητική παράδοσης και συνεργασία με τον Λαζαρίδη Γιώργο ή Σπανό.

Για τον Σαλονικιό έχουμε αναφερθεί στην ανάρτηση 44 (βιογραφικό και φωτογραφικό υλικό).

Ο σημερινός γραμμοφωνικός δίσκος δυστυχώς δεν είναι της συλλογής μου. Περίπου δύο μήνες παζαρευόταν για να καταλήξει τελικά Κρήτη, από συλλέκτη στην Αττική με διαμεσολαβητή τις ¨Πέρδικες¨.

Η ιστορία του κάθε δίσκου, πως και που τελικά θα καταλήξει είναι απίστευτη. Περνώντας, πριν από τρία χρόνια από παλαιοπώλη στο παζάρι, μου είπε ότι έπεσε  παρτίδα με γραμμοφωνικά. Μέσα ήταν και ο ¨Πεντοζάλις¨. Τον έχασα. Έπρεπε όμως να έρθει σε συλλέκτη Κρητικών δίσκων. Ο μόνος τρόπος η ανταλλαγή με δίσκο ίδιας αξίας. Έτσι και έγινε. Τα υπόλοιπα τα διαβάζετε και τα ακούτε.

(Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν, είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

93. PANIVAR PA-128 ΒΙΖΙΡΙΑΝΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ- ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ 1969

 Βιζιριανάκης (Βυζιριανάκης-Βυζιριάνης) Γεώργιος- Αποστολάκης Γεώργιος PANIVAR PA-128 Δεν πάω μπλιό μου στα οζά (Πεντοζάλια) - Πέρδικα ολοπλουμιστή (Συρτός) 1969- 45rpm- 7''

 

 Για τον Αποστολάκη Γιώργο ακόμα ψάχνουμε βιογραφικά στοιχεία (βλέπε ανάρτηση 23). Τον τιμήσαμε όμως με την φωτογραφία έναρξης αφού συμμετέχει στο λαούτο και το τραγούδι.  

 

Ο Γιώργος Βιζιριανάκης γεννήθηκε το 1927 στο Μιξόρρουμα (Μυξόρρουμα) Αγ. Βασιλείου Ρεθύμνου (τέσσερα χιλιόμετρα από το Σπήλι). Παντρεύτηκε την Σταματίνα και απέκτησε τρία παιδιά, την Ευαγγελία, την Ειρήνη και τον Στέλιο. Υπηρέτησε στην χωροφυλακή και αργότερα άνοιξε ταβέρνα στους Αγίους Αναργύρους Αττικής. Στην ταβέρνα του σύχναζαν αρκετοί Κρήτες καλλιτέχνες όπως Μαρκοβαγγέλης, Σηφογιώργης και Μουντάκης. Έχει συνεργαστεί εκτός από τον Γιώργο Αποστολάκη με τους: Καρμπαδάκη Πέτρο, Μαρκογιαννάκη Γιάννη και Βαγγέλη. Απεβίωσε το 1988.

Φωτογραφίες για τον Βυζιριάνη μπορεί να προστεθούν αργότερα. Στη φωτογραφία στο φάκελο που θα κατεβάσετε εικονίζεται ο ανιψιός του (συνονόματος) ο οποίος παίζει λαούτο.

Για τις πληροφορίες να ευχαριστήσω τον Ιδομενέα Παπαδογιάννη (και τα σκαναρισμένα εξώφυλλα) και τον Κλεάνθη Ατσαλάκη.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

92. RCA VICTOR 48g 2377 ΔΕΡΜΙΤΖΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1963

 Δερμιτζάκης Γιάννης (Δερμιτζογιάννης) RCA VICTOR 48g 2377 Πόνο κρυφό η αγάπη σου (Κοντηλιές) - Σητειακές κοντηλιές 1963- 45rpm- 7''

 

Ο Δερμιτζογιάννης ήταν ένας έξοχος ερμηνευτής, εκτελεστής και εκφραστής της Κρητικής μουσικής παράδοσης.  Ο καλλιτέχνης  που προσεγγίζει με άνεση, αυθόρμητα, γοητευτικά το κοινό. Στάθηκε κοσμαγάπητος μουσικός που ήξερε να διασκεδάζει το κοινό του, να γοητεύει μικρούς και μεγάλους, Έλληνες και ξένους καλότυχους ακροατές του μέσα κι έξω από την Ελλάδα.

Το 1967 ο Δερμιτζογιάννης βρισκόταν στα Δωδεκάνησα, όπου πραγματοποιούσε καλλιτεχνικές εμφανίσεις σε μικρά και μεγάλα νησιά, στις πόλεις και στα χωριά τους. Ένα βράδυ, προσκεκλημένος του Καλλιτεχνικού Οργανισμού του Δήμου Ρόδου εμφανίσθηκε στο Εθνικό Θέατρο της πόλης των Ιπποτών, της πανέμορφης Ρόδου. Η τοπική εφημερίδα Πρόοδος έγραφε την επόμενη: Τα φώτα της πλατείας σβήσανε, τραβήχτηκε η αυλαία κι άρχισαν ασυγκράτητα χειροκροτήματα. Ο Γιάννης Δερμιτζάκης με την κρητικιά, γαλάζια φορεσιά του, βρισκότανε στη σκηνή έχοντας για φόντο ένα παλιό Ροδίτικο σπίτι, με νυφιάτικο στόλισμα, με τα τραπέζια στρωμένα για το γαμήλιο γλέντι. Έτσι η Ρόδος και η Κρήτη σμίξανε κι ο Γιάννης Δερμιτζάκης ή Δερμιτζογιάννης χαιρετώντας ενθουσιασμένος με την λεβέντικη κορμοστασιά του το κοινό που συνέχιζε τα χειροκροτήματα, άρχισε το πρόγραμμα του. Αμέσως απ την αρχή κατέκτησε το κοινό με την απαγγελία του. Η φωνή του γερή και σταθερή ακουγότανε ως τις τελευταίες σειρές της γαλαρίας.

Η ρίμα του για την Κρήτη, για την πατρίδα της λεβεντιάς και της παλληκαριάς, ενθουσίασε από τις πρώτες στροφές και το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα μόλις ο Δερμιτζογιάννης έπιασε τη λύρα του και στρογγυλοκάθησε για να αρχίσει να παίζει. Ξανακούρδισε τη λύρα με το σαντούρι που θα τον συνόδευε και που τον παρακολουθούσε άψογα σε όλες τις στροφές και τους ρυθμούς. Από τις πρώτες δοξαριές κι από το κούνημα μόνο του καρπού του χεριού του, φάνηκε η μαστοριά του. Μάστορας στη ρίμα μα και πρωτομάστορας στη λύρα. Το δοξάρι κουνιόταν χαριτωμένα και οι ήχοι ακούγονταν γλυκά σε όλες τις χορδές και οι Κρητικές μαντινάδες διαδεχόταν η μια την άλλη. Ατάραχος, συγκεντρωμένος στην εκτέλεση της δημιουργίας του άφηνε το πληθωρικό ταλέντο του να ξεχύνεται οπό όλο του το είναι. Πνεύμα, ψυχή, τέχνη, ενώνονταν για να βοηθήσουν τον αρχιτεχνίτη αυτό της μαντινάδας, να ικανοποιήσει όλους που με τόσο ενδιαφέρον τον παρακολουθούσαν. Αφού τελείωσε για την Κρήτη, άρχισε τις περιγραφές του για τις ατέλειωτες ομορφιές της Ρόδου και υποσχέθηκε στο επόμενο βιβλίο του, ν αφήσει την πένα του να γράψει ασυγκράτητα, αμέτρητες στροφές για τα φημισμένα κάλλη της και τις καταγάλανες ακρογιαλιές της καθώς και για όλα τα νησιά μας που επισκέφθηκε . Αφήνει τη λύρα και πιάνει το βιολί. Τα δάκτυλα τρέχουν πάνω στις χορδές και τα τσακίσματα ακούγονται χαριτωμένα. Το δοξάρι μαλακό και ρυθμικό πηγαινοέρχεται χαρίζοντας ήχους που γεμίζουν την ατμόσφαιρα από ανόθευτες νησιώτικες μελωδίες. Έχουν, μα την αλήθεια, τα νησιά μας, πολλούς θησαυρούς μόνο που πρέπει να ηξεύρωμε να τους διατηρούμε ανόθευτους. Το αυθεντικό, το γνήσιο, επιβάλλεται ακόμη και σε κείνους που για πρώτη φορά το βλέπουν και τ ακούν.  Αντίθετα το νόθευμα και οι σαχλανάλατες μελωδίες, που νομίζουν ότι έχουν δικαίωμα να παρεμβάλλουν στη λαϊκή νησιώτικη μούσα, έχουν για αποτέλεσμα να προκαλούν, όχι μόνο την αγανάκτηση των ίδιων των νησιωτών μας, αλλά και στους ξένους εντυπώσεις και σχόλια κάθε άλλο από κολακευτικά.

Η χαρά, η τέχνη, η καλλιτεχνική έκφραση του ποιητάρη, λυράρη, βιολάτορα, κιθαρίστα, συνθέτη και τραγουδιστή Γιάννη Δερμιτζάκη από τη Σητεία Λασιθίου Κρήτης είχε περάσει τα σύνορα της Ελλάδας. Είχε κερδίσει κι αλλού καρδιές πολλές αυτός ο πρωτομάστορας, ο πολυσύνθετος συνεχιστής της Κρητικής μουσικής παράδοσης.

Για τον Δερμιτζογιάννη έχουμε αναφερθεί και στις αναρτήσεις 13, 57. Εκεί θα βρείτε περισσότερα βιογραφικά στοιχεία.

(Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν, είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ)

 

91. MUSIC-BOX MB 719 ΣΤΑΥΡΑΚΑΚΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ- ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1967

Σταυρακάκης Αθανάσιος- Ξυλούρης Γιάννης MUSIC-BOX MB 719 Αντίλαλοι του Ψηλορείτη (Πεντοζάλια) - Κάθε χειμώνα τα πουλιά (Συρτός) 1967- 45rpm- 7''

 

Ο Θανάσης Σταυρακάκης είναι γεννημένος στα Ανώγεια το 1940. Μετακόμισε σε σχετικά μικρή ηλικία στο Ηράκλειο. Από μικρός είχε έρθει σε επαφή με την παραδοσιακή μουσική, καθοριστική για αυτόν όμως ήταν η στιγμή που ήρθε σε επαφή με την ασκομαντούρα από ένα πλανόδιο οργανοποιό στο Ηράκλειο. Αμέσως τον κέρδισε σαν όργανο, και δεν άργησε να βρει τα πρώτα του πατήματα παίζοντας σε παρέες και καντάδες μαζί με τους υπόλοιπους ανωγειανούς που κατοικούσαν στο Ηράκλειο, όπως τον Νίκο Ξυλούρη με τα αδέρφια του, το Γιώργη Καλομοίρη και το Βασική Σκουλά. Με τον Νίκο Ξυλούρη όπως αποδείχθηκε είχαν στενή φιλία και ιδιαίτερο δέσιμο στη μουσική. Από το 1964 μέχρι το 1967 συνεργάστηκαν σε αρκετούς δίσκους 45’’, όπου ο Θανάσης Σταυρακάκης τον συνόδεψε στο τραγούδι με τη χαρακτηριστική φωνή του σε μια πληθώρα εξαιρετικών εκτελέσεων. Το 1966 δισκογραφεί για πρώτη φορά παίζοντας ο ίδιος ασκομαντούρα σε δίσκο 45’ και αποδίδει μια περίφημη σειρά από παλιά χανιώτικα συρτά (Κάθε χειμώνα τα πουλιά) και ένα Ανωγειανό πηδηχτό, με συνοδεία του Γιάννη Ξυλούρη στο λαγούτο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 60 μετακομίζει στην Αθήνα και διορίζεται τραπεζικός υπάλληλος, δε σταματά όμως να ασχολείται με την κρητική μουσική. Συνοδεύει φωνητικά τον Κώστα Μουντάκη και τον Γιώργο Καλομοίρη σε δυο δίσκους 45’ ενώ παράλληλα ανοίγει το 1968 στα Πατήσια το κέντρο ´Κρητικό Κονάκι’ με πρώτο φιλοξενούμενο τον Κώστα Μουντάκη και στη συνέχεια το Νίκο Ξυλούρη, με τον οποίο θα καθιερώσουν ένα επιτυχημένο καθημερινό πρόγραμμα εμφανίσεων και θα αναγκαστούν να μετακομίσουν σε μεγαλύτερο χώρο λόγω της μεγάλης προσέλευσης των Κρητικών της Αθήνας, και όχι μόνο. Στη συνέχεια από το Κονάκι πέρασαν μεταξύ άλλων ο Γιώργος Καλομοίρης, ο Νίκος Μανιάς, ο Ψαραντώνης.

Ο Θανάσης Σταυρακάκης συνεργάζεται ξανά με το Νίκο Ξυλούρη το 1975 παίζοντας ασκομαντούρα σε δυο κομμάτια στο δίσκο «Τα που θυμούμαι τραγουδώ» και στον ορχηστρικό δίσκο του Γιάννη Ξυλούρη για λογαριασμό της εταιρείας Κολούμπια την ίδια χρονιά. Στη συνέχεια ανοίγει το πρόγραμμα παίζοντας ασκομαντούρα στη μπουάτ Κύτταρο το καλοκαίρι του 1976, όπου εμφανίζονται ο Νίκος Ξυλούρης, η Μαρίζα Κωχ και ο Χρύσανθος. Στα τέλη του 1979 ανοίγει το κρητικό κέντρο «Δίας» με σκοπό να φιλοξενεί σε μόνιμη βάση το Νίκο Ξυλουρη, με την αρρώστια όμως του Νίκου να τους χαλάει τα σχέδια. Ο θάνατος του αδερφικού του φίλου κλόνισε το Θανάση Σταυρακάκη, που έκτοτε δεν ξανά έπαιξε ασκομαντούρα και δεν ξανατραγουδήσε, παρά μόνο 35 χρόνια αργότερα για το χατίρι του αξέχαστου Γιώργου Ξυλούρη σε συναυλία που οργάνωσε ο τελευταίος το φθινόπωρο του 2015.

Για τον Γιάννη Ξυλούρη έχουμε αναφερθεί στις αναρτήσεις 15, 36, 64, 67.

Για την σημερινή ανάρτηση, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Νάσο Λουκάκη, Κλεάνθη Ατσαλάκη και Θεμιστοκλή Παντελόπουλο για τα βιογραφικά στοιχεία του Θανάση Σταυρακάκη. 

(Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

90. DUCRETET THOMSON 6008 ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΛΑΜΠΡΟΣ- ΚΟΝΤΟΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΣΤΑΣ 196x

 Παπαθανασίου Λάμπρος- Κοντογιώργος Κώστας DUCRETET THOMSON 6008 Θέλετε δενδρά ανθίσετε (Κλέφτικο) - Στην κεντημένη σου ποδιά (Καραγκούνα) 196x- 45rpm- 7''

Γεννιέται την 1η Μαΐου του 1934, σε αγροτικό περιβάλλον, στο Δίστομο της Βοιωτίας. Αυτό σημαίνει ότι έχοντας μόλις συμπληρώσει τα 10 του χρόνια, έζησε την σφαγή που προκάλεσαν στον τόπο του οι Ναζί κατακτητές. Ακόμα δέκα χρόνια μετά, το 1954, έχοντας προκαλέσει το ενδιαφέρον του κορυφαίου τραγουδιστή για το στεριανό δημοτικό τραγούδι, του Γιώργου Παπασιδέρη, γραμμοφωνεί στην «Οντεόν» τα πρώτα τραγούδια με τη φωνή του…Το τσάμικο «Πέρα στις βλαχοκαλύβες» και το συρτό «Τη δική σου αρραβώνα», με τον Γιώργο Ανεστόπουλο στο κλαρίνο και στο όνομα του Ηπειρώτη λαουτιέρη Λάζαρου Ρούβα. Θα ακολουθήσει ένας ακόμα δίσκος 78 στροφών την επόμενη χρονιά, με το τσάμικο «Ήλιε για λάμψε στα βουνά» και το συρτό «Στείλε με μάννα στο πηγάδι» και τα δύο στο όνομα του κλαριντζή Κώστα Κοντογιώργου. Αλλά το κύριο μέρος των ηχογραφήσεων του Λάμπρου Παπαθανασίου, θα πραγματοποιηθεί σε δίσκους 45 στροφών, από το ξεκίνημα της δεκαετίας του ’60. Εκείνα τα χρόνια θα αποτελέσει τη βασική αντρική φωνή του στεριανού δημοτικού τραγουδιού, στις ηχογραφήσεις της εταιρίας «Fidelity», με την επιμέλεια της Δόμνας Σαμίου, με τον Παναγιώτη Κοκοντίνη ή τον Βασίλη Σκαλιώτη στο κλαρίνο κι αλλού με συνοδεία από πίπιζα και νταούλι – κατά τον πιο «παλιό» τρόπο ηχογράφησης αυτού του υλικού: «Βουνά μην καμαρώνετε», «Βαστάτε Τούρκοι τ’ άλογα», «Παναγιούλα», «»Καλότυχα πουν’ τα βουνά», «Φέξε μου φεγγαράκι μου», «Βιολέτα μ’ ανθισμένη», «Πού ήσουν πέρδικα γραμμένη», «Στοπα και στο παρήγγειλα» και πολλά άλλα. Την ίδια εποχή θα πραγματοποιήσει βέβαια και λίγες πιο απρόσμενες ηχογραφήσεις.

Το 1960 ας πούμε, τον βρίσκουμε, ερμηνευτή σε δυο «ανάλογα» τραγούδια που υπογράφει ο Μπαγιαντέρας, ο Δημήτρης Γκόγκος: «Αργοπεθαίνω στο μαντρί μου» και «Μάνα έχω τη θάλασσα»… Τα επόμενα χρόνια, με βάση αυτές τις ηχογραφήσεις, ο Λάμπρος Παπαθανασίου θα πραγματοποιήσει πολλές εμφανίσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, θα συμμετάσχει σε τηλεοπτικές εκπομπές αλλά ακόμα και σε κάποιες από τις τελευταίες «βουκολικές» ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου ( μια απ’ αυτές, η «Αρχόντισσα του κάμπου» του Παναγιώτη Κωνσταντίνου με την Αιμιλία Υψηλάντη, στα 1971 ). Θα συνεργαστεί με αρκετούς από τους μουσικούς αυτού του χώρου, αυτή την εποχή, σιγά σιγά όμως, θα προτιμήσει μια πιο «ερασιτεχνική» σχέση με το τραγούδι. Με την οικογένειά του, θα περάσει ήσυχα τα επόμενα χρόνια της ζωής του, ανάμεσα στην Παλατιανή – όπου είχε ταβέρνα – τα Μέγαρα και τη Σαλαμίνα. Ως τις 19 Φεβρουαρίου του 2014, που θα φύγει από τη ζωή, στα 80 του χρόνια.

 

 Ο Κώστας Κοντογιώργος γεννήθηκε στα Δερβενάκια και μεγάλωσε στη Βάλτσα της Κορινθίας. Μικρός ήταν τσομπάνης και έπαιζε φλογέρα και αργότερα πίπιζα. Κλαρίνο έμαθε στο στρατό.

Ήταν σύμβουλος σε διάφορες φωνογραφικές εταιρίες για ηχογραφήσεις δημοτικών τραγουδιών.

Ήταν μεγάλος μουσικός με δικό του παραδοσιακό ύφος και καλός συνθέτης. 

Είχε παίξει σε όλα τα δημοτικά κέντρα και συμμετείχε στην ηχογράφηση τουλάχιστον 1000 τραγουδιών με όλους τους τραγουδιστές. 

Κάθισε στο πάλκο μέχρι τα γεράματά του και μάλιστα είχε γράψει και ένα μικρό βιβλίο για τους παλιούς οργανοπαίχτες.

Δυο 45-άρια (τέσσερα τραγούδια) στην Ducretet Thomson έχει ο Παπαθανασίου με τον Κοντογιώργο. Πιθανότατα έχουν ηχογραφηθεί την δεκαετία του ’50, με σκοπό να βγουν σε γραμμοφωνικούς δίσκους, αλλά κυκλοφόρησαν την δεκαετία του ’60 σε βινύλιο.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)