65. ODEON DSOG 2784 ΠΑΝΟΥΤΣΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ- ΧΑΛΚΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ- ΛΙΑΠΗ ΕΛΕΝΗ- ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 1961

 Πανούτσος Χρήστος- Χαλκιάς Αναστάσιος- Λιάπη (Αναδιώτου) Ελένη- Ανεστόπουλος Γιώργος ODEON DSOG 2784 Άσπρη βαμβακιά - Για μια Λιδορικιώτισσα 1961- 45rpm- 7''

Ο Χρήστος Πανούτσος γεννήθηκε στα Λακκώματα Αχαΐας, απ' όπου και κατάγεται, ένα δηλαδή ορεινό χωριό στον Ερύμανθο και στην ιστορική περιοχή των Νεζερών, 41 χιλιόμετρα από το κέντρο της Πάτρας και 40 χιλιόμετρα από τα Καλάβρυτα. Ωστόσο, μεγάλωσε στο χωριό Βασιλικό (Μπρακουμάδι), όπου και μετέβη η οικογένεια και το οποίο βρίσκεται σε μια πεδινή τοποθεσία σε απόσταση περί τα 16 χιλιόμετρα από την πόλη της Πάτρας.

Σπούδασε βυζαντινή μουσική στο Ωδείο Αθηνών. Υπήρξε μαθητής και μετέπειτα συνεργάτης του μεγάλου μουσικοδιδάσκαλου Σίμωνα Καρά. Έγινε ευρύτερα γνωστός από την συνεχή συμμετοχή του επί εικοσαετία σε ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές, ως επί το πλείστον της Ε.Ρ.Τ. και της Υ.ΕΝ.Ε.Δ., στις οποίες μετείχε αφιλοκερδώς και ερμήνευε δημοτικά τραγούδια από όλες τις περιοχές του Ελληνισμού και κατά κύριο λόγο παραδοσιακά τραγούδια της ιδιαίτερης πατρίδας της Αχαΐας αλλά και γενικότερα όλου του Μοριά.

Μετείχε ως τραγουδιστής στους δίσκους δημοτικής μουσικής της Ανθολογίας «Ελληνικά Δημοτικά Τραγούδια» της Ακαδημίας Αθηνών που εκδόθηκε το 1971 ανήμερα του εορτασμού της κήρυξης της Επανάστασης του 1821 και της επετείου των 150 χρόνων από αυτή.

Έχει αξιοσημείωτη προσφορά στον χώρο του δημοτικού τραγουδιού, που πέραν του μεγάλου δισκογραφικού και ηχογραφημένου έργου του, διέθεσε μουσικό εξοπλισμό για την λαογραφική καταγραφή και αναπαραγωγή πολλών τραγουδιών και υπήρξε συλλέκτης βιβλίων, καθώς και δίσκων και μαγνητοταινιών παλαιότερων ερμηνευτών.

 Στο κλαρίνο ο Τάσος Χαλκιάς, για τον οποίο έχουμε αναφερθεί στην ανάρτηση 51.

 

 Η Ελένη Λιάπη Αναδιώτη γεννήθηκε το 1924 στον Κονιάκο Φωκίδας.

Στο σχολείο ήταν άριστη μαθήτρια. Σχολείο -σχολείο βοηθούσε όμως και την κυρά Ζωή σ' όλες τις δουλειές του σπιτιού, βλέπεις υπήρχαν εφτά άντρες στο σπίτι, τι να πρωτοκάνει η μάνα, αλλά πάνω απ' όλα τραγουδούσε, κάθε ώρα κάθε στιγμή, ό,τι κι' αν έκανε, από πολύ μικρή, τραγουδούσε, στις γιορτές, στα παρασπόρια, είχε βλέπεις το χάρισμα, είχε μια υπέροχη φωνή. Το 1932, ένας χωριανός, ο Παπαδημητρίου, έφερε στον Κονιάκο ένα γραμμόφωνο, το μοναδικό στο χωριό, κι' η Ελένη, που έμενε απέναντι, άκουγε με τις ώρες τα τραγούδια του γραμμοφώνου, τα κατέγραφε στο παιδικό της μυαλό και τα τραγουδούσε, και τα τραγουδούσε υπέροχα, όλοι είχαν να το πουν .

Όταν τέλειωσε το δημοτικό με άριστα φυσικά, ο Δάσκαλος κάλεσε τον πατέρα της και του είπε πως το κορίτσι έχει πολλές δυνατότητες και καλό θα ‘ταν να σπουδάσει, κι' ο κυρ Βαγγέλης καμαρώνοντας για την κόρη είπε στο Δάσκαλο πως κάτι θα κάνει για το κορίτσι και πως θα το ‘στελνε στην Αθήνα, όπου είχαν πάει τα μεγαλύτερα αγόρια του και δούλευαν, ενώ είχε και συγγενείς που θα νοιάζονταν για την Ελένη, η μάνα όμως ούτε ν' ακούσει δεν ήθελε, να στείλει τη μοναχοκόρη στην...ξενιτειά, κοριτσάκι πράμα, κι' ύστερα την είχε συντροφιά και..βοηθό.
Τα δύσκολα χρόνια της κατοχής βρήκαν την Ελένη στην Αθήνα, εκεί στην Άνω Ν.Σμύρνη, όπου ο πατέρας της είχε πάρει οικόπεδο, και τ' αδέρφια της είχαν τις δουλειές τους, ενώ το χάρισμα της Ελένης είχε γίνει πια πολύ γνωστό, κι' όλοι την καλούσαν στις γιορτές να τραγουδήσει, κι' η Ελένη κοριτσάκι 16χρονο τότε, άκουγε τα τραγούδια και με το πρώτο τα τραγουδούσε, χωρίς βέβαια να γνωρίζει μουσική, είχε το χάρισμα, το μουσικό..αυτί, το ένστικτο.

Η φήμη της βέβαια άρχισε ν' απλώνεται και πέρα απ' τον..οικογενειακό και φιλικό περίγυρο, κι' όλοι έλεγαν πως πρέπει να την ακούσουν κάποιοι ειδικοί, και να βρει το δρόμο της, έτσι κι' έγινε. Εκεί στα 1942, ένας γνωστός μουσικός, ο Ανδρέας Χαρμαλιάς , απ' τα καλύτερα κλαρίνα της εποχής, ζήτησε να την ακούσει κι' αμέσως της πρότεινε να την πάει στο Ραδιοφωνικό σταθμό να την ακούσουν, έτσι κι' έγινε, πήγαν την άκουσαν κι' ενθουσιάστηκαν, έτσι άρχισε η συνεργασία της με το Ελληνικό Ραδιόφωνο, όπου γνώρισε και τον παλαιστή τον Θανάση Καμπαφλή, που τραγουδούσε δημοτικά τραγούδια και άρχισε να εμφανίζεται στις εκπομπές παραδοσιακής μουσικής του Σίμωνα Καρά, που είχε τακτικές εκπομπές Δημοτικού τραγουδιού στο ραδιόφωνο, ενώ το όνομά της είχε γίνει πια πολύ γνωστό στους κύκλους του Δημοτικού τραγουδιού, η φωνή της άρεσε πολύ κι' άρχισαν να την  πλησιάζουν και να της γίνονται προτάσεις για να μπει στη δισκογραφία, ενώ παρότι είχε πάμπολλες προτάσεις δεν τραγούδησε επαγγελματικά σε μαγαζιά, ήταν επιλογή της .
Είχε μπει πια η Ελένη, για καλά, στο χώρο του Δημοτικού τραγουδιού, χώρο..δύσκολο και..περίεργο, όπως όλοι οι..καλλιτεχνικοί χώροι, με τις..προκλήσεις, τις..σειρήνες και τον κίνδυνο του..καλαμοκαβαλικέματος, άντεξε όμως σ' όλα αυτά, τα ξεπέρασε, γιατί είχε..απέραντο πάθος για το τραγούδι, και πάνω απ' όλα είχε στέρεες..βάσεις και αρχές, και φυσικά είχε και τον αμύθητο θησαυρό της, την..υπέροχη φωνή της.

Οι εμφανίσεις της στο ραδιόφωνο, πύκνωναν, ήταν απ' τις πιο περιζήτητες τραγουδίστριες στο είδος της και η δισκογραφία δεν άργησε να ‘ρθει. Το 1947 ηχογραφεί την περίφημη ¨Λιδορικιώτισσα¨, που έκανε κυριολεκτικά πάταγο και την έκανε γνωστή κι' έξω απ' την Ελλάδα, κυρίως σε χώρες που υπήρχαν Έλληνες μετανάστες. Μέσα δε στην περίοδο 1947-1950, ηχογράφησε 20 περίπου τραγούδια που έγιναν αμέσως επιτυχίες, γραμμένα σε δίσκους 78 στροφών (γραμμοφώνου),  ενώ την συνόδευαν οι καλύτεροι μουσικοί του είδους  την εποχή εκείνη, με πρώτο τον Ανεστόπουλο, που ήταν κορυφή στο κλαρίνο τον καιρό εκείνο.
Η Ελένη, όπως είπαμε και πριν, δεν τραγούδησε ποτέ σε μαγαζί, δεν κυνήγησε την..οικονομική..επιτυχία, όχι πως ήταν πλούσια και δεν είχε ανάγκη, αλλά αυτή την ..ένοιαζε μόνο το τραγούδι, το γνήσιο παραδοσιακό τραγούδι και σ' αυτό απαρέγκλιτα..αφοσιώθηκε. Βέβαια στη..διαδρομή της έζησε και τις..εσωκαλλιτεχνικές..τρικλοποδιές, τις..συναδελφικές..αγάπες, αλλά πάντα τις ξεπέρναγε με τη γνήσια ..παλικαρίσια ..Λιδορικιώτικο..κονιακίτικη..λεβεντιά και αξιοπρέπεια, γι' αυτό κι' έμεινε πάντα αστραφτερή, πεντακάθαρη...και τράβηξε το δρόμο της με το κεφάλι ψηλά κι' ανέβηκε σκαλί-σκαλί τη σκάλα της επιτυχίας .
Τα τραγούδια που δισκογράφησε στο διάστημα αυτό, 1947-50, για την εποχή εκείνη ήταν πάρα πολλά, σημάδι της ανταπόκρισης που είχε στον κόσμο και μην ξεγελαστεί κανείς να συγκρίνει την τότε με την σημερινή εποχή στο δισκογραφικό τομέα. Τα τραγούδια της δεν ήταν μιας...χρήσης, όπως τα σημερινά. Έκαναν επιτυχία και..επέζησαν. Είναι διαχρονικές επιτυχίες, αφού και σήμερα, μετά από 70 χρόνια, ακούγονται και συμπεριλαμβάνονται σε συλλογές που επανεκδίδονται.
Μετά ..απορροφήθηκε απ' την οικογένειά της και αποσύρθηκε απ' την δισκογραφία. Δεν απομακρύνθηκε όμως απ' την μεγάλη της αγάπη, το τραγούδι. Συνέχισε να συνεργάζεται με το ραδιόφωνο και να κάνει ηχογραφήσεις γνήσιων παραδοσιακών τραγουδιών , με διαλεχτούς συνεργάτες - μουσικούς, στα στούντιο της ΕΡΤ , συμμετέχοντας σε εκπομπές με δημοτική μουσική και τραγούδια, με τον Σίμωνα Καρρά, αλλά και με όλους τους τότε παραγωγούς παρόμοιων εκπομπών .
Το 1980 ηχογραφεί με τον Σίμωνα Καρρά και το 1985 στα στούντιο της ΕΡΤ με τους μουσικούς : Γιάννη Κούπα, κλαρίνο, Κώστα Πίτσιο, λαούτο, Νίκο Καρατάσο, σαντούρι και Μιχ.Κλαπάκη, ταραμπούκα, ηχογραφεί για την Ελληνική Ραδιοφωνία. Θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε, πως ο Κώστας Πίτσιος, που έπαιξε λαούτο, είναι Λιδορικιώτης, κι'αυτός, απ' το Κάλλιο, το Βελούχι και γιός ενός απ' τους γνωστότερους μουσικούς του Λιδορικίου και της Δωρίδας γενικότερα, του Θανάση Πίτσιου η Φαλιαμπάρα, όπως τον ξέραμε περισσότερο.
Την ίδια χρονιά, το 1985 , η Ελένη ηχογραφεί , πάλι για λογαριασμό της ΕΡΤ με τους : Κυριάκο Κωστούλα, κλαρίνο, Νίκο Καρατάσο, σαντούρι, Βασ.Κατράκη, λαούτο και Μιχ.Κλαπάκη, ταραμπούκα. 

 

Στο κλαρίνο ο Γιώργος Ανεστόπουλος, για τον οποίο έχουμε αναφερθεί στην ανάρτηση 50.

Κλασικά και τα δύο σημερινά τραγούδια. Είμαστε στο 1961 και το βινύλιο σε 7’(45άρι) μορφή κυριαρχεί. Οπότε επανεκδίδονται στις 45 στροφές τραγούδια που είχαν επιτυχία στις πωλήσεις. Σε επόμενες αναρτήσεις θα ασχοληθούμε αρκετά με την Ελένη Λιάπη, αγαπημένη και κοντοχωριανή. Το Λιδορίκι για τους ορεινούς της Φωκίδας είναι η ¨πρωτεύουσα¨ και μετά έρχεται η Άμφισσα. Έτσι και η Λιάπη τραγούδησε την Λιδορικιώτισσα αλλά είναι από τον Κονιάκο.  
Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

 

 

 

64. FIDELITY 2105039 ΣΩΠΑΣΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1971

Σωπασής Νίκος (Χάμπρος)- Ξυλούρης Ιωάννης (Ψαρογιάννης) FIDELITY 2105039 Έχω καρδιά που πάντοτε - Επότιζα μια ροδαριά 1971- 45rpm- 7''

Ο Νίκος Σωπασής γεννήθηκε στα Χελιανά Ρεθύμνου, μια περιοχή που συνδυάζει την γαλήνη του καταπράσινου τοπίου, με την τραχύτητα και την υπερηφάνεια του Κουλούκωνα. Ένας χώρος αυθεντικό μουσικό εργαστήρι της φύσης.

Εκεί έμαθε, από τα παιδικά του χρόνια τη λύρα, με δάσκαλο τον πατέρα του, τον αείμνηστο Χοτζολάμπη, πασίγνωστο λυράρη στο Μέσα Μυλοπόταμο, μια ξεχωριστή μορφή, ομορφάνθρωπος, μερακλής, με ερωτισμό και κέφι. Γενικά οι Χελιανώτες Χότζηδες, είναι προικισμένοι με έμφυτη τάση προς τη λαϊκή ποίηση, τη μουσική, τα μεγάλα ιδανικά, είναι εύστροφοι και πνευματώδεις.
Ο Νίκος Σωπασής από τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής του παρουσίας, ξεχώρισε από όλους τους λυράρηδες της περιοχής και γρήγορα η φήμη του άρχισε να απλώνεται.

Μ' ένα ανεξάντλητο κέφι και μια εκπληκτική επικοινωνία με το κοινό του, έγινε περιζήτητος στα κρητικά γλέντια και αργότερα στο τέλος της δεκαετίας του '60 έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στην άνθιση των κρητικών κέντρων στο Ηράκλειο και την Αθήνα.
Σε ηλικία 25 χρόνων έγραψε τον πρώτο μεγάλο του δίσκο, με την περίφημη "Ροδαριά", ένα τραγούδι που τον καθιέρωσε σαν ένα από τα πρώτα ονόματα των δημιουργών της μουσικής του νησιού μας. Ταξίδεψε Αμερική, τον Καναδά, τη Γερμανία, δούλεψε πολλά χρόνια στην Αθήνα, όπου κι αν εμφανίστηκε λειτούργησε ως "πυροδότης" για γλέντι και ξεφάντωμα.
Προικισμένος με σπάνιες φωνητικές αρετές και μια εντελώς προσωπική εκφραστική χροιά, είναι ταυτόχρονα ένας έξοχος δεξιοτέχνης που ξέρει, με ευέλικτη φαντασία, να ανακαλύπτει νέους δημιουργικούς δρόμους.

Ο Νίκος Σωπασής προσωποποιεί τις μουσικές αποχρώσεις του Μέσα Μυλοποτάμου και με τη ρωμαλέα φωνή του και τους μαγευτικούς ήχους της λύρας του, στέλνει τα χαιρετίσματα των Ταλαίων Ορέων σ' όλους τους Κρητικούς.

Με έντονο δισκογραφικό έργο αλλά και πάρα πολλές εμφανίσεις τόσο εντός όσο και

εκτός Ελλάδος αποτελεί έναν από τον πλέον πετυχημένο καλλιτέχνη όλων των εποχών.

Έχει συνεργαστεί με μεγάλες φυσιογνωμίες του Κρητικού πενταγράμμου όπως ο Νίκος Μανιάς, ο Μανώλης Κακλής, ο Ιωάννης Μαρκογιαννάκης (Μαρκογιάννης), ο Γιάννης Ξυλούρης (Ψαρογιάννης), ο Γιώργης Ξυλούρης (Ψαρογιώργης), ο Νίκος Καδιανάκης (Καδιανός), ο Στρατής Μαμαλάκης, ο Νίκος Πατενταλάκης, ο Γιώργης Μιχελάκης, ο Νίκος Πατενταλάκης, ο Νίκος Σαμπαζιώτης, ο Μιχάλης Πετσάκης, ο Μανώλης Λαρεντζάκης, ο Αλέκος Κοκαράκης, ο Νεκτάριος Κοντογιάννης, ο Γιώργης Καραγιώργης, ο Μανώλης Κουμιώτης, η Τασούλα, ο Γιώργος Φλουρής, ο Δημήτρης Συγλέτος κ.α.

Συνεχίζει να ασχολείται με την Κρητική μουσική και τον συναντάμε αρκετά συχνά σε διάφορα γλέντια να τραγουδάει μερικές από τις επιτυχίες του:

"Επότιζα μια ροδαριά", "Αποτυπώματα", "Περνάει ο καιρός", "Γλέντια και Ξεφαντώματα", "Ο Κισσός" κ.α.

Μια σεβαστή πορεία γεμάτη επιτυχίες για τον Νίκο Σωπασή που έχει αγαπηθεί όσο λίγοι καλλιτέχνες !

 

Για τον Ψαρογιάννη έχουμε αναφερθεί στις αναρτήσεις 15 και 38. 

(Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

 

 

 

63. DORE K-83 ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ- ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 1965

 Καλαϊτζάκης Βασίλης (Πήλινος)- Δευτεραίος Παναγιώτης DORE K-83 Πεντοζάλι Κυριανίτικο - Συρτός Βαγγαλοχωριανός 1965- 45rpm- 7''

Ο Βασίλης Καλαϊτζάκης (Πιλινάκης ή Πιλινός ή Πήλινος) γεννήθηκε το 1914 στου Πίκρη, νομού Ρεθύμνης. Ήταν λυράρης με ιδιαίτερο ύφος και εξαίρετους δακτυλισμούς, είχε δισκογραφία στις 45’’. Το πάθος του για τη λύρα ήταν έκδηλο τόσο στο παίξιμο όσο και στο τραγούδι του. Διακρίνονταν για τον υπέροχο μαλεβιζιώτη του. Πέθανε το 1978 σε ηλικία 64 ετών, αφού η υγεία του είχε κλονιστεί από εγκεφαλικά επεισόδια.

Δευτεραίος Παναγιώτης (το πιο πιθανό) στο λαούτο. Βιογραφικά στοιχεία όπως και φωτογραφίες δυστυχώς δεν υπάρχουν.

Δύσκολο 45άρι το συγκεκριμένο, με δύο όμορφους σκοπούς. Στα αυτοκόλλητα του δίσκου βλέπουμε δυστυχώς την υπογραφή της Μαίρης ανεξίτηλη στο χρόνο. Υποθέτω πως την έβαλε για να μη το χάσει ή μπερδευτεί με άλλων. Ας πούμε εν μέρει λογικό, σύμφωνα με αυτά που έχω ακούσει και βιώσει. Οι υπογραφές στις φωτογραφίες των καλλιτεχνών (τοπίων, γεγονότων κ.α.) πόσο λογικό μπορεί να είναι; Σα να μοιράζομαι με εσάς το συγκεκριμένο δίσκο και να βάλω και την φωνή μου μέσα, να λέει ¨Ιδιοκτησία Πέρδικες Βιόλες και Μαυροπετρίτες¨. Τόσο λογικό.

Το έργο είναι και παραμένει του καλλιτέχνη (τραγουδιστή, οργανοπαίχτη, φωτογράφου, ζωγράφου, γκραφιτά και ότι άλλο είναι ή βαφτίζεται τέχνη). Εσύ, εγώ και όποιος άλλος (κάνει το μεράκι του προβάλλοντας το) είμαστε απλοί αναμεταδότες.

 Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. 

 (Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).  

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

 

 

 

62. MUSIC-BOX MB 272 ΜΠΕΣΛΕΜΕΣ ΣΠΥΡΟΣ- ΧΑΛΙΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ- ΧΡΥΣΙΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ 1962

 Μπεσλεμές Σπύρος- Χαλιγιάννης Παναγιώτης- Χρυσίνης Στέλιος MUSIC-BOX MB 272 Σήκω Λενιώ μου κι' άνοιξε - Συμπάθησε με γειτονιά 1962- 45rpm- 7''

Ο Παναγιώτης Χαλιγιάννης γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1935, στον Παρακάλαμο του Νομού Ιωαννίνων, σε μια οικογένεια μουσικών.
Ο πατέρας του, Χρήστος Χαλιγιάννης, από την ηλικία των έξι ετών τον έμαθε να παίζει κλαρίνο και τον προετοίμασε για τη βιοπάλη, διότι ήταν το μεγαλύτερο από τα έξι του παιδιά.
Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, ο 10χρονος τότε Παναγιώτης, όπως και άλλοι συμπατριώτες του, έφυγε από τον Παρακάλαμο, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στην Αθήνα.

Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα, παίζοντας κλαρίνο δίπλα σε διάσημους καλλιτέχνες, όπως τον Στέλιο Καζαντζίδη, τη Μαρινέλλα, την Καίτη Γκρέη, τη Ρίτα Σακελλαρίου (και μάλιστα στο πρώτο της τραγούδι) και άλλους.

Παράλληλα, συμμετείχε και στις ορχήστρες των οικογενειών Χαλκιά και Σούκα.

Το 1961 αποδέχτηκε την πρόταση ομογενή εστιάτορα κι πήγε στη Νέα Υόρκη με το συγκρότημά του, πιάνοντας δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κηφισιά", στην 8η Λεωφόρο του Μανχάταν. Την εποχή εκείνη στη Νέα Υόρκη ανθούσαν τα ελληνικά νυχτερινά κέντρα.

Με την πάροδο του χρόνου άρχισε να εμφανίζεται σε ομογενειακές εκδηλώσεις και σε πλείστες άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις και κατάφερνε πάντα να συνεπαίρνει τα πλήθη και να τα ξεσηκώνει σε χορό.

Στους γάμους, στις βαφτίσεις και σε άλλες γιορτές ο Παναγιώτης Χαλιγιάννης ήταν πάντα εκεί και μαγνήτιζε τα πλήθη με τα τραγούδια της ξενιτιάς, με τα μοιρολόγια και υπενθύμιζε σε όλους ότι «τα λεφτά, τα χρήματα στον Άδη δεν περνάνε /φάτε πιείτε και γλεντήστε όλοι βρε παιδιά /κι όποιος πάει στον άλλο κόσμο δεν ξαναγυρνά».

Το 1975 παντρεύτηκε την αγάπη της ζωής του, τη Μαρία, με την οποία το 1984 έφεραν στον κόσμο το μοναχογιό τους, Χρήστο.

Το 2000 πέθανε η σύζυγός του, αλλά ο Παναγιώτης Χαλιγιάννης δεν το έβαλε κάτω.

Συνέχισε την καριέρα του, διότι ολόκληρη η ζωή του ήταν συνδεδεμένη με το τραγούδι.

Άφησε την τελευταία του πνοή στις 18 Μαρτίου 2013 σε ηλικία 78 ετών στο Νιου Τζέρσεϋ. 

 

Βιογραφικά στοιχεία για τον Σπύρο Μπεσλεμέ δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω. Έχει αρκετά 45-άρια και ένα LP στο ενεργητικό του, όλα παραδοσιακά δημοτικά (κλέφτικα,τσάμικα,συρτά κ.α.). Η φωτογραφία του παραπάνω είναι από εξώφυλλο δίσκου 45 στροφών.

 

Ο Στέλιος Χρυσίνης γεννήθηκε το 1916 στου Σερφιώτη στον Πειραιά από τους Γιάννη και Αγγελική Χρυσίνη και υπήρξε εξαιρετικός μουσικός, μεγάλος μαέστρος, στιχουργός και οργανοπαίχτης. Ήταν το τέταρτο παιδί της μεσοαστικής οικογένειας Χρυσίνη, μετά την Μαρία (1905), τον Βασίλη (1907) και τον Παναγιώτη (1910). Οι γονείς του, αρβανίτικης καταγωγής, είχαν μετοικήσει από το Κρανίδι Αργολίδας στον Πειραιά. Στη νηπιακή ηλικία των έξι μηνών, ο Στέλιος τυφλώθηκε και παρέμεινε τυφλός μέχρι το τέλος της ζωής του. Το ίδιο συνέβη και στον κατά έξι χρόνια μεγαλύτερό του αδελφό Παναγιώτη, επίσης εξαίρετο μουσικό. Η αναπηρία τους όμως δεν τους εμπόδισε να ασχοληθούν με τη μουσική και να εξελιχθούν σε άριστους μουσικούς. Ήταν η ευχάριστη έκπληξη της μοίρας τους να αναδειχτούν τα δύο τυφλά αδέλφια σε εκπληκτικά μουσικά ταλέντα!

Τον Στέλιο Χρυσίνη τον έχουμε συναντήσει και στην ανάρτηση νο12 να συνοδεύει με κιθάρα σε κρητικό σκοπό.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)