63. DORE K-83 ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ- ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 1965

 Καλαϊτζάκης Βασίλης (Πήλινος)- Δευτεραίος Παναγιώτης DORE K-83 Πεντοζάλι Κυριανίτικο - Συρτός Βαγγαλοχωριανός 1965- 45rpm- 7''

Ο Βασίλης Καλαϊτζάκης (Πιλινάκης ή Πιλινός ή Πήλινος) γεννήθηκε το 1914 στου Πίκρη, νομού Ρεθύμνης. Ήταν λυράρης με ιδιαίτερο ύφος και εξαίρετους δακτυλισμούς, είχε δισκογραφία στις 45’’. Το πάθος του για τη λύρα ήταν έκδηλο τόσο στο παίξιμο όσο και στο τραγούδι του. Διακρίνονταν για τον υπέροχο μαλεβιζιώτη του. Πέθανε το 1978 σε ηλικία 64 ετών, αφού η υγεία του είχε κλονιστεί από εγκεφαλικά επεισόδια.

Δευτεραίος Παναγιώτης (το πιο πιθανό) στο λαούτο. Βιογραφικά στοιχεία όπως και φωτογραφίες δυστυχώς δεν υπάρχουν.

Δύσκολο 45άρι το συγκεκριμένο, με δύο όμορφους σκοπούς. Στα αυτοκόλλητα του δίσκου βλέπουμε δυστυχώς την υπογραφή της Μαίρης ανεξίτηλη στο χρόνο. Υποθέτω πως την έβαλε για να μη το χάσει ή μπερδευτεί με άλλων. Ας πούμε εν μέρει λογικό, σύμφωνα με αυτά που έχω ακούσει και βιώσει. Οι υπογραφές στις φωτογραφίες των καλλιτεχνών (τοπίων, γεγονότων κ.α.) πόσο λογικό μπορεί να είναι; Σα να μοιράζομαι με εσάς το συγκεκριμένο δίσκο και να βάλω και την φωνή μου μέσα, να λέει ¨Ιδιοκτησία Πέρδικες Βιόλες και Μαυροπετρίτες¨. Τόσο λογικό.

Το έργο είναι και παραμένει του καλλιτέχνη (τραγουδιστή, οργανοπαίχτη, φωτογράφου, ζωγράφου, γκραφιτά και ότι άλλο είναι ή βαφτίζεται τέχνη). Εσύ, εγώ και όποιος άλλος (κάνει το μεράκι του προβάλλοντας το) είμαστε απλοί αναμεταδότες.

 Καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα. 

 (Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).  

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

 

 

 

62. MUSIC-BOX MB 272 ΜΠΕΣΛΕΜΕΣ ΣΠΥΡΟΣ- ΧΑΛΙΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ- ΧΡΥΣΙΝΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ 1962

 Μπεσλεμές Σπύρος- Χαλιγιάννης Παναγιώτης- Χρυσίνης Στέλιος MUSIC-BOX MB 272 Σήκω Λενιώ μου κι' άνοιξε - Συμπάθησε με γειτονιά 1962- 45rpm- 7''

Ο Παναγιώτης Χαλιγιάννης γεννήθηκε στις 8 Νοεμβρίου 1935, στον Παρακάλαμο του Νομού Ιωαννίνων, σε μια οικογένεια μουσικών.
Ο πατέρας του, Χρήστος Χαλιγιάννης, από την ηλικία των έξι ετών τον έμαθε να παίζει κλαρίνο και τον προετοίμασε για τη βιοπάλη, διότι ήταν το μεγαλύτερο από τα έξι του παιδιά.
Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, ο 10χρονος τότε Παναγιώτης, όπως και άλλοι συμπατριώτες του, έφυγε από τον Παρακάλαμο, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη στην Αθήνα.

Σε ηλικία 12 ετών ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα, παίζοντας κλαρίνο δίπλα σε διάσημους καλλιτέχνες, όπως τον Στέλιο Καζαντζίδη, τη Μαρινέλλα, την Καίτη Γκρέη, τη Ρίτα Σακελλαρίου (και μάλιστα στο πρώτο της τραγούδι) και άλλους.

Παράλληλα, συμμετείχε και στις ορχήστρες των οικογενειών Χαλκιά και Σούκα.

Το 1961 αποδέχτηκε την πρόταση ομογενή εστιάτορα κι πήγε στη Νέα Υόρκη με το συγκρότημά του, πιάνοντας δουλειά στο νυχτερινό κέντρο "Κηφισιά", στην 8η Λεωφόρο του Μανχάταν. Την εποχή εκείνη στη Νέα Υόρκη ανθούσαν τα ελληνικά νυχτερινά κέντρα.

Με την πάροδο του χρόνου άρχισε να εμφανίζεται σε ομογενειακές εκδηλώσεις και σε πλείστες άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις και κατάφερνε πάντα να συνεπαίρνει τα πλήθη και να τα ξεσηκώνει σε χορό.

Στους γάμους, στις βαφτίσεις και σε άλλες γιορτές ο Παναγιώτης Χαλιγιάννης ήταν πάντα εκεί και μαγνήτιζε τα πλήθη με τα τραγούδια της ξενιτιάς, με τα μοιρολόγια και υπενθύμιζε σε όλους ότι «τα λεφτά, τα χρήματα στον Άδη δεν περνάνε /φάτε πιείτε και γλεντήστε όλοι βρε παιδιά /κι όποιος πάει στον άλλο κόσμο δεν ξαναγυρνά».

Το 1975 παντρεύτηκε την αγάπη της ζωής του, τη Μαρία, με την οποία το 1984 έφεραν στον κόσμο το μοναχογιό τους, Χρήστο.

Το 2000 πέθανε η σύζυγός του, αλλά ο Παναγιώτης Χαλιγιάννης δεν το έβαλε κάτω.

Συνέχισε την καριέρα του, διότι ολόκληρη η ζωή του ήταν συνδεδεμένη με το τραγούδι.

Άφησε την τελευταία του πνοή στις 18 Μαρτίου 2013 σε ηλικία 78 ετών στο Νιου Τζέρσεϋ. 

 

Βιογραφικά στοιχεία για τον Σπύρο Μπεσλεμέ δυστυχώς δεν κατάφερα να βρω. Έχει αρκετά 45-άρια και ένα LP στο ενεργητικό του, όλα παραδοσιακά δημοτικά (κλέφτικα,τσάμικα,συρτά κ.α.). Η φωτογραφία του παραπάνω είναι από εξώφυλλο δίσκου 45 στροφών.

 

Ο Στέλιος Χρυσίνης γεννήθηκε το 1916 στου Σερφιώτη στον Πειραιά από τους Γιάννη και Αγγελική Χρυσίνη και υπήρξε εξαιρετικός μουσικός, μεγάλος μαέστρος, στιχουργός και οργανοπαίχτης. Ήταν το τέταρτο παιδί της μεσοαστικής οικογένειας Χρυσίνη, μετά την Μαρία (1905), τον Βασίλη (1907) και τον Παναγιώτη (1910). Οι γονείς του, αρβανίτικης καταγωγής, είχαν μετοικήσει από το Κρανίδι Αργολίδας στον Πειραιά. Στη νηπιακή ηλικία των έξι μηνών, ο Στέλιος τυφλώθηκε και παρέμεινε τυφλός μέχρι το τέλος της ζωής του. Το ίδιο συνέβη και στον κατά έξι χρόνια μεγαλύτερό του αδελφό Παναγιώτη, επίσης εξαίρετο μουσικό. Η αναπηρία τους όμως δεν τους εμπόδισε να ασχοληθούν με τη μουσική και να εξελιχθούν σε άριστους μουσικούς. Ήταν η ευχάριστη έκπληξη της μοίρας τους να αναδειχτούν τα δύο τυφλά αδέλφια σε εκπληκτικά μουσικά ταλέντα!

Τον Στέλιο Χρυσίνη τον έχουμε συναντήσει και στην ανάρτηση νο12 να συνοδεύει με κιθάρα σε κρητικό σκοπό.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

 

61. PANIVAR PA-587 ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΡΟΔΑΜΑΝΘΟΣ- ΚΑΚΛΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ- ΚΑΔΙΑΝΟΣ ΝΙΚΟΣ- ΒΕΡΥΚΟΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1974

Ανδρουλάκης Ροδάμανθος- Κακλής (Κακλιδάκης) Μανώλης- Καδιανός Νίκος- Βερύκοκος Δημήτρης PANIVAR PA-587 Αναντράνισα - Όνειρο ήτανε η ζωή 1974- 45rpm- 7''

Ο Ροδάμανθος Ανδρουλάκης, γεννήθηκε το 1933 στον Οψυγιά Αμαρίου του νομού Ρεθύμνου και τα πρώτα του ακούσματα στη μουσική τα απέκτησε από το συγχωριανό του Στέλιο Κουτάκη, έναν υπέροχο λυράρη που χάθηκε πρόωρα στην περίοδο της κατοχής από πνευμονία. Το πρώτο του μουσικό όργανο ήταν ένας χοχλιός με τον οποίο έπαιζε τη λεγόμενη «μπουκόλυρα» (είχε πάρει ένα κέλυφος από χοχλιό και φυσούσε μέσα βγάζοντας ήχους που θύμιζαν λύρα): «αφού να σκεφτείτε έπιανα ένα χοχλιό, του άνοιγα μια τρύπα, έβανα μια σκέπη από τη ρογαλίδα (ρογαλίδα=αράχνη) κι έκανα μπουκόλυρα μιας κι έβγαζε τόσο ωραίο ήχο που μου δημιουργούσε την επιθυμία να παίζω.

Έπαιζα, λοιπόν, όλους τους σκοπούς με τη μπουκόλυρα από το χοχλιό στα παρτάκια που έκαναν οι νεαροί και οι κοπελιές του χωριού μου, πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο. Ήμουν, λοιπόν, ο λυράρης με τη μπουκόλυρα. Έτσι με φώναζαν… Παράλληλα όμως με αυτή την ιδιόρρυθμη λύρα έκανα προσπάθειες να μάθω και την κανονική λύρα. ‘Ήταν η εποχή που είχε κυκλοφορήσει το «Μόνο εκείνος π΄ αγαπά μπορεί να το πιστέψει» του Σκορδαλού. Μόλις το άκουσα, ετρελάθηκα…» 

Από μικρός λοιπόν, ασχολήθηκε με τη λύρα και δεν είχε συμπληρώσει ακόμα τα έντεκα όταν πρωτόπαιξε σε γάμο. Το βασικό του επάγγελμα ήταν ράφτης και μάλιστα για μια δεκαετία (1955-1965) το ραφείο του τον κράτησε μακριά από τα γλέντια.

Το 1965 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο, τον οποίο διαδέχτηκαν πολλοί με δικές του συνθέσεις αλλά και παραδοσιακά κομμάτια. Έχει σημαντική δισκογραφική παρουσία με αποκορύφωμα τη δεκαετία του 1970 και τη συνεργασία του με το Μανώλη Κακλή και την ιδιαίτερα γόνιμη συνεργασία τους. Συνεργάστηκε επίσης με το Νίκο Μανιά, το Στέφανο Αναστασάκη, το Μανούσο Πανταγιά, το Χρήστο Φουρναράκη, τον Γιώργο Κουκάκη, τον Ηλία Σαββάκη, το Μιχάλη Πετσάκη, κ.ά. Από το 1971 μέχρι σήμερα ασχολείται αποκλειστικά με τη λύρα, συντροφιά πλέον με το γιο του Κώστα στο λαούτο. 

Ο Ροδάμανθος όπως τον ήξερε όλη η Κρήτη, που μέχρι πρόσφατα δίδασκε σε νέα παιδιά την τέχνη του, «έφυγε» τα ξημερώματα της Κυριακής 8 Αυγούστου 2010 σε ηλικία 77 ετών. 

Ο Μανώλης Κακλιδάκης (Κακλής), γεννήθηκε το 1945 στην Επισκοπή Ρεθύμνου. Σε ηλικία 16 ετών το 1961, ο πατέρας του αναγκάζεται να του πάρει το πρώτο του λαγούτο, αφού τον παροτρύνουν βέβαια κάποιοι που έχουν διακρίνει ότι μέσα του υπάρχει το μεράκι της Κρητικής μουσικής. Από εκεί & πέρα μόνος του προσπαθεί να ασχοληθεί ενεργά με το όργανο αυτό να μάθει να παίζει διάφορους σκοπούς. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα είναι από τον επίσης Επισκοπιανό και γείτονά του, τον μεγάλο Νίκο Μανιά. Από πολύ νεαρή ηλικία είχε την τύχη να ζήσει από κοντά σε ένα γλεντζέδικο περιβάλλον, γεμάτο μουσικά ακούσματα, γνήσια και Παραδοσιακά.

Οι λαγουτιέρηδες και τραγουδιστές που τον επηρέασαν βαθύτατα ήταν ο Μπαξεβάνης και ο Νίκος Μανιάς. Κυρίως η έκφραση του στο τραγούδι καθόρισε την πορεία του νεαρού τότε καλλιτέχνη, ο οποίος πολύ γρήγορα σημείωσε τεράστια πρόοδο και εξέλιξη και μέχρι σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές της Κρητικής μουσικής παράδοσης. Το πρώτο του γλέντι ήταν στον Πλάτανο σε ηλικία 18 χρονών το 1963 με τον συγχωριανό του αείμνηστο λυράρη Παντελή Δαμανάκη. Έπαιξε επίσης με τον Μανώλη Κοτζάμπαση από το Χρωμοναστήρι και στη συνέχεια με τον Μάρκο Δασκαλομαρκάκη από την Ασή Γωνιά. Επαγγελματικά ασχολείται με το λαούτο από την ηλικία των 24 ετών, αφού απολύθηκε από τον στρατό το έτος 1969.

Μόλις απολύθηκε από τον στρατό, συνέχισε να παίζει με τον Δασκαλομαρκάκη και ακολούθησε μια πολύχρονη συνεργασία με τον Ροδάμανθο Ανδρουλάκη. Ο Μανώλης Κακλής έχει να παρουσιάσει πλούσια δισκογραφία και συνεργασίες με μεγάλους καλλιτέχνες όπως το Νίκο Μανιά, τον Λεωνίδα Κλάδο, τον Ροδάμανθο Ανδρουλάκη, τον Ζαχαρία Μελεσσανάκη, τον Θανάση Σκορδαλό, τον Μανώλη Καρπουζάκη, τον σύντεκνό του Νίκο Αλεφαντινό κ.ά. Έχει επίσης ανελλιπή ζωντανή παρουσία στα Παραδοσιακά Κρητικά δρώμενα αλλά και τις κοινωνικές εκδηλώσεις των Κρητών σε όλο τον κόσμο.
Η δεκαετία του ‘70 και του ‘80 θεωρούνται οι κορυφαίες στην καριέρα του Μανώλη Κακλή και ιδιαίτερα οι δισκογραφικές του συνεργασίες με τον Ροδάμανθο, τον Κλάδο και τον Μελεσσανάκη που πραγματικά έσπασαν τα ταμεία των πωλήσεων.

Για τον Κακλή έχουμε αναφερθεί στις πρώτες αναρτήσεις (νο5), τότε που δεν προσθέταμε τα βιογραφικά στοιχεία, οπότε του χρωστούσαμε.

Για τον Καδιανό Νίκο στην ανάρτηση νο48 θα βρείτε βιογραφικά στοιχεία πληροφορίες και περισσότερες φωτογραφίες. Για τον Βερύκοκο Δημήτρη, δυστυχώς παρόλο τις πάρα πολλές συμμετοχές του στην Κρητική δισκογραφία, δεν βρίσκεται τίποτα από στοιχεία και φωτογραφίες.

Στο σημερινό δισκάκι έχουμε τον Κακλή σε ένα ριζίτικο και ένα συρτό στα φωνητικά (και στο λαούτο). Ροδάμανθος στη λύρα και Καδιανός στο λαούτο. Συνοδευτικά ο Βερύκοκος με κιθάρα.  

 (Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).
Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)