134. FIDELITY 7375 ΓΚΙΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΤΣΟΥΡΜΟ ΤΟΥ- ΣΑΜΙΟΥ ΔΟΜΝΑ 1966

Γκίνης Παντελής και το τσούρμο του- Σαμίου Δόμνα FIDELITY 7375 Αγάντα γιαλέσα (Σφουγγαράδικο τσιμάρισμα Καλύμνου) - Ντιρλαντά (Σφουγγαράδικο τσιμάρισμα Καλύμνου) 1966- 45rpm- 7''

¨Και ξαφνικά, ένας Καλύμνιος καπετάνιος έγραψε δύο τραγούδια που το ένα, το Ντιρλαντά, έγινε παγκόσμια επιτυχία και το άλλο το «Αγάντα Γιαλέσα» είναι από τα πιο αγαπημένα μέχρι σήμερα!
Την ίδια περίοδο γράφτηκαν και τα δύο τραγούδια, τη δεκαετία του ΄60. Ήμουνα παιδάκι τότε στην Κάλυμνο και τον θυμάμαι αμυδρά τον καπετάνιο, το Ντιρλαντά όπως τον έλεγαν πια όλοι. Πάνω στο καΐκι του, μπροστά στο τσούρμο του που χτυπούσε ρυθμικά παλαμάκια, έγραψε το τραγούδι που έγινε το πιο γνωστό ελληνικό τραγούδι σε όλο τον κόσμο. Μέχρι την Ιαπωνία ακουγόταν, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι ο ρυθμός του είναι μέχρι σήμερα αξεπέραστος.

Έχουνε πει ότι το Ντιρλαντά το τραγουδούσαν οι κολαουζιέρηδες, που έδιναν οξυγόνο στο δύτη που ήταν μέσα στο νερό για να τον κρατούν σε επαγρύπνηση. Αυτό δεν είναι ακριβές. Αυτός που έδωσε πρώτος αυτή την ερμηνεία δεν ήξερε τη ζωή πάνω στο καΐκι. Η αλήθεια είναι ότι ο Παντελής Γκινής, ο καπετάνιος έγραψε το τραγούδι αυτό ενώ κρατούσε τη λαγουδιέρα (το τιμόνι) και οδηγούσε το καΐκι με το ένα χέρι και με το άλλο έγραφε τους στίχους, που ήταν σατιρικοί, πειραχτικοί, για το πλήρωμά του, τους δύτες. Τα ονόματα που ανέφερε «βρε και του Γιώργη δεν του δίνω…» ήταν υπαρκτά πρόσωπα, όπως και η «Μαρία του Μηνά» και η «Κατερίνα του τσαγκάρη»… Αυτές οι κοπέλες ήταν πιο ανοιχτές στον έρωτα τη δεκαετία του ’60, ερωτεύονταν χωρίς να φοβούνται.

Η ζωή στο καΐκι επέβαλε πειθαρχία, θα πρέπει να είχε μεγάλη εξουσία απέναντι στο τσούρμο του! Φαινόταν ότι ο Παντελής Γκινής ήταν πρόσχαρος άνθρωπος, κι είχε καλές σχέσεις με τους δύτες του. Όλοι ήταν στο καΐκι του μια παρέα. Δεν συνέβαινε συνήθως αυτό. Οι καπετάνιοι είχαν εξουσία ζωής, πάνω στους δύτες τους. Είναι γνωστή η έκφραση «ή σφουγγάρι ή τομάρι»! Είχαν μεγάλες απαιτήσεις απ΄ αυτούς και οι καπεταναίοι ήταν οι μόνοι που πλήρωναν με χρυσές λίρες. Μόνο οι δύτες πληρώνονταν με χρυσές λίρες εκείνη την εποχή. Η πίεση όμως της δουλειάς ήταν μεγάλη κάτι που προκαλούσε ατυχήματα. Η αποσυμπίεση, έπρεπε να γίνει αργά αν κατέβαινες σε κάποιο βάθος γιατί υπήρχε κίνδυνος να μείνει παράλυτος ο δύτης. Υπάρχουν ξερονήσια που έγιναν νεκροταφεία νεαρών δυτών που προέρχονταν από τη Σύμη, από την Κάλυμνο, κι άλλα νησιά. Τους θάβανε εκεί, δεν τους φέρνανε πίσω από τη Μπιγκάζα. Οι δύτες ήταν παιδιά τότε, 35 χρονών μπορεί να ήταν ο μεγαλύτερος.
Η αυξημένη ζήτηση σφουγγαριών είχε ως αποτέλεσμα να υιοθετήσουν το σκάφανδρο που έγινε ο λόγος των ατυχημάτων. Κανένας που έπεφτε με την αναπνοή του δεν πέθαινε μέχρι τότε. Το σκάφανδρο χρειαζόταν αρκετό χρόνο για την αποσυμπίεση, κι αν δεν το τηρούσαν αυτό τότε παθαίνανε θρόμβωση και παράλυση.

Ο Γκινής, πήγαινε με το σφουγγαροκάικό του στη Μπαρμπαριά, στη Βόρειο Αφρική, στη Μπιγκάζα, κι αλίευε σφουγγάρια. Μαζί με τα σφουγγάρια αλίευσε και το ρυθμό αυτό, τις συλλαβές «ντα-ντιρλάντα-ντα»! Μέχρι να φτάσει στην Κάλυμνο το έκανε τραγούδι. Το τσούρμο του συμμετείχε χτυπώντας ρυθμικά τα χέρια και επαναλαμβάνοντας τις συλλαβές. Εκείνος έβαζε τους στίχους.
Εγώ ήμουν παιδάκι τότε, και παιζόταν σ΄ όλη την Κάλυμνο. Στις 12 η ώρα το μεσημέρι είχε άκρα ησυχία στο νησί. Λέγανε ότι κυκλοφορεί η «κακιά ώρα», κι επομένως δεν κυκλοφορούσαν άνθρωποι στους δρόμους. Το λέγανε πιο πολύ για να μαζεύουν τα παιδιά στα σπίτια, να κοιμούνται το μεσημέρι. Τρώγαμε και κοιμόμασταν. Τη νύχτα όμως 12 τα μεσάνυχτα, όλοι μικροί- μεγάλοι ήμασταν έξω. Δεν μπορούσες και να κλείσεις μάτι, γιατί παίζανε τα βιολιά το Ντιρλαντά και το Αγάντα Γιαλέσα και στήνανε πανηγύρια. Κι όταν ήταν και η περίοδος που οι δύτες βρίσκονταν στο νησί, αντηχούσε όλη η Κάλυμνος. Χρυσές λίρες έδιναν οι δύτες στους μουσικούς για να παίζουν.

Το Αγάντα Γιαλέσα, ήταν ερωτικό τραγούδι! Έγινε μεγάλη επιτυχία σε όλη την Ελλάδα, αλλά δεν έκανε διεθνή καριέρα. Είναι ερωτικό τραγούδι. Λέει για έναν νεαρό άντρα που βλέπει την κόρη από το παράθυρο, «ο υιός ζητούσε το φιλί, κι η κόρη δαχτυλίδι»… Το κοίταγμα ήταν τότε που είχε τη δύναμη όταν οι περισσότεροι γάμοι γίνονταν με συνοικέσιο. Λέει σε ένα στίχο του ο Γκινής «μήπως νομίζεις το φιλί πως καταγής κυλιέται;…»
Ο Γκινής, είχε ανέβει στην Αθήνα για να κάνει το πρώτο του 45άρι, με τη Δόμνα Σαμίου. Ο Σαββόπουλος το άκουσε και το συμπεριέλαβε στο δίσκο του «Το περιβόλι», λέγοντας ότι πρόκειται για παραδοσιακό τραγούδι! Προσπάθησε να το οικειοποιηθεί μ΄ αυτόν τον τρόπο. Ο Γκινής, τον πήγε στα δικαστήρια και δικαιώθηκε. Ο Γιάννης Παπαϊωάννου κλήθηκε ως μάρτυρας υπεράσπισης του Σαββόπουλου και ισχυρίστηκε ότι το τραγούδι αυτό είναι παραδοσιακό και το άκουγε από παλιά στα ψαράδικα. Όταν κλήθηκε να αποδείξει τη σχέση του με τη θάλασσα ο Μπάρμπα Γιάννης παρουσίασε μια παμπάλαια άδεια στο όνομά του με την ένδειξη "Αλιεύς".

Η δίκη ωστόσο χάθηκε για τον Σαββόπουλο, όταν ο Γκινής έφερε στο δικαστήριο σχεδόν όλο το νησί κι όλοι αυτοί κατέθεσαν ότι ήταν παρόντες τη στιγμή που το έγραψε ο Καπετάνιος. Το γεγονός ότι ο ενάγων κατάφερε να ταυτίσει πρόσωπα και τόπους με το οικείο περιβάλλον του νησιού του βάρυνε περισσότερο στο δικαστήριο, που κατοχύρωσε το τραγούδι στο όνομά του. Πέθανε σχετικά γρήγορα από παθολογικά αίτια. Η οικογένειά του ζει στην Κάλυμνο μέχρι σήμερα, στην περιοχή Άγιος Μάμας και παίρνει τα πνευματικά δικαιώματα. Ο Σαββόπουλος έκανε δεύτερη εκτέλεση, ο Ξυλούρης το είπε καταπληκτικά και άλλαξε τους μισούς στίχους του Γκινή, μέχρι ο Παπακωνσταντίνου το τραγούδησε και ο Μητροπάνος. Και το πήρε βέβαια και η Δαλιδά, η αιγύπτια διεθνούς φήμης τραγουδίστρια, και το έκανε παγκόσμια επιτυχία. Ο Ντιρλαντάς, θα μείνει για πάντα στη μνήμη του κόσμου και το τραγούδι του θα ακούγεται σε όλη τη γη.¨

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

133. ODEON DSOG 3472 ΜΑΝΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 1969

Μανιάς (Μανιαδάκης) Νικόλαος- Μαρκογιαννάκης Ευάγγελος (Μαρκοβαγγέλης)  ODEON DSOG 3472 Ρεθυμνιώτικος συρτός - Πισκοπιανός συρτός 1969- 45rpm- 7''

 

Ο Νίκος Μανιάς (Μανιαδάκης, βλέπε αναρτήσεις 4,9,10,19 και 71) γεννήθηκε το 1931 στην Επισκοπή Ρεθύμνου.

Τελευταίο παιδί μιας επταμελούς οικογένειας με μουσική παράδοση, παίρνει στα 16 του χρόνια το 1947, δώρο από έναν θείο του μια λύρα, την οποία όμως παράτησε σύντομα για χάρη του λαούτου. Την λύρα του την είχε αποκτήσει από τον Μανώλη Σταγάκη στο Ρέθυμνο, αλλά έπειτα από παρακίνηση του λυράρη Κυριάκου Μαυράκη από τη γειτονική Φυλακή Αποκορώνου, πήγε στα Χανιά από όπου με 700 δρχ απέκτησε το πρώτο του λαούτο.

Με πρότυπο του τον Γιάννη Μαρκογιαννάκη και με την κληρονομιά του περιβόητου συντοπίτη του θρύλου-λαγουτιέρη Σταύρου Ψυλλάκη ή Ψύλλου (ο πιο παλιός καταγεγραμμένος Ρεθεμνιώτης λαγουτιέρης του 20ου αιώνα), ο Νίκος Μανιάς ξεκίνησε την καριέρα του.

Την πρώτη του δημόσια εμφάνιση την κάνει σε ηλικία 16 ετών σε γάμο στην Επισκοπή, πλάι στον Κυριάκο Μαυράκη. Η πρώτη δισκογραφική δουλειά κυκλοφορεί το 1954 σε δίσκο 78 στροφών με τον Κώστα Μουντάκη (“Σαν το ζητιάνο έρχομαι”), μια συνεργασία που στην πορεία της απέφερε μερικά από τα πιο κλασσικά κομμάτια στην ιστορία της Κρητικής μουσικής.

Ο Νίκος Μανιάς συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της Κρητικής μουσικής, όπως τον Θανάση Σκορδαλό, το Βαγγέλη Μαρκογιαννάκη, το συντοπίτη του Μανώλη Κακλή, το Γιώργο Καλομοίρη, το Νίκο Σωπασή, το Βασίλη Σκουλά, το Γεράσιμο Σταματογιαννάκη, το Νίκο Τσαγκαράκη, το Γιάννη Σκαλίδη, κ.α., αλλά και με καλλιτέχνες από τη νεότερη γενιά όπως το Στέλιο Σταματογιαννάκη, το Χρήστο Στιβακτάκη, τους αδερφούς Φραγκιαδάκη, το Νίκο Ζωιδάκη, τον Κώστα Βερδινάκη.

Ερμήνευσε επίσης με ανεπανάληπτο τρόπο, σειρά κρητικών τραγουδιών, στο ύφος των λεγόμενων “αστικών” (βλ. ρεπερτόριο Φουσταλιέρη), που αποτέλεσαν σταθμό στην ιστορία της μουσικής της Κρήτης, όπως το “Αμέτεμε στην εκκλησιά”, “Πες μου και γιάιντα τη χτυπάς”, και άλλα συνθέσεις κυρίως του Βαγγέλη Μαρκογιαννάκη (όπως το σημερινό δισκάκι). Πληροφορίες για τον Μαρκοβαγγέλη στις αναρτήσεις 32,67,71,82,104,109,123 και 132.

Μεράκι και σεβασμός χαρακτήριζαν τον “άρχοντα”, το “αηδόνι” της Κρήτης, όπως κατά καιρούς είχε χαρακτηριστεί ο Νίκος Μανιάς.

Μάθημα λαούτου, από τον Μαρκοβαγγέλη και φωνητικών από τον Μανιά το σημερινό δισκάκι.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

132. RCA VICTOR 48g 2507 ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 1964

Σηφογιωργάκης Σπύρος- Μαρκογιαννάκης Ιωάννης (Μαρκογιάννης)- Μαρκογιαννάκης Ευάγγελος (Μαρκοβαγγέλης) RCA VICTOR 48g 2507 Ηρακλειώτικες κοντυλιές - Αναστενάζω και πονώ (Χανιώτικος συρτός) 1964- 45rpm- 7''

Η όλη δισκογραφική επιτυχία του Σπύρου Σηφογιωργάκη (βλέπε αναρτήσεις 17,54,78 και 104) αποτελείται από δεκάδες μικρών (περίπου 70) και μεγάλων δίσκων. 

Επιπλέον, έχει τιμηθεί επανειλημμένα από διάφορους φορείς της χώρας μας και του εξωτερικού για τη μεγάλη προσφορά του στη μουσική παράδοση της Κρήτης.      

O Σπύρος Σηφογιωργάκης, είναι γεγονός, ουδέποτε χρησιμοποίησε τη λύρα ως πάρεργο, αλλά πάντοτε ως κύριο και βιοποριστικό του επάγγελμα, στο οποίο τον στήριξε η πληθωρική αγάπη και αφοσίωση τού κόσμου.

Διατηρούσε Σχολή παραδοσιακής λύρας στον «Πολιτιστικό Σύλλογο Tυμπακίου» και στις Mοίρες . Χρόνια δάσκαλος της κρητικής λύρας (από το 1970) είχε διδάξει πολλά νέα παιδιά, με ένα πλήρες κρητικό «ρεπερτόριο», που θα αποτελέσουν, ασφαλώς, τους μελλοντικούς συνεχιστές της αυθεντικής και γνήσιας κρητικής μας μουσικής παράδοσης.  

 Χαρακτηριστικό γνώρισμα των τραγουδιών τού Σπύρου Σηφογιωργάκη είναι η απλοϊκή ομορφιά.  H φωνή του γλυκιά, μπάσα και μελωδική πατά γερά και σταθερά πάνω στη νότα και έχει χαρακτηριστική άνεση, απλότητα, χάρη, μεγαλοπρέπεια και λεβεντιά.

 Χρησιμοποιούσε λίγες μεν και απλές νότες με πλούσιο ήχο, και δυνατό αποτέλεσμα, που οφείλεται, ακριβώς, στην πηγαία ικανότητα, το αστείρευτο του ταλέντο και την ατέλειωτη αγάπη του στην κρητική παράδοση, χαρακτηριστικό γνώρισμα των μεγάλων δημιουργών της τέχνης. 

Ο ίδιος πίστευε ότι αυτή η απλότητα είναι κάτι που πρέπει να υπάρχει σε όλους τους δημιουργούς του σήμερα, γιατί μέσα από την πολυπλοκότητα της σύνθεσης, πιθανόν να απουσιάσει το χρώμα και η ταυτότητα. Ακόμη πίστευε ότι προσθέτοντας όργανα άσχετα προς τη γνήσια κρητική μουσική παράδοση, καταστρέφεται η γνησιότητα και η ταυτότητα της κρητικής λαϊκής μουσικής έκφρασης.

Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης υπήρξε ένας αληθινά μεγάλος ριμαδόρος και πρωτομάστορας της κρητικής μουσικής τέχνης . Ευαίσθητος και ρομαντικός ένιωθε πάντα μέσα του βαθιά αγάπη για το χωριό του και τις παιδιάστικες αναμνήσεις του στο πατρογονικό του σπίτι. Αισθανόταν ατέλειωτη ευγνωμοσύνη προς τους συγχωριανούς του, Aγαλλιανούς και Kεραμιανούς, που πρώτοι αυτοί, είναι αλήθεια, του παραστάθηκαν και τον βοήθησαν στο δύσκολο ξεκίνημα της καριέρας του. Τότε που όπως έλεγε και ο ίδιος, «οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο ζεστοί και όμορφοι απ’ ότι σήμερα και όλα πολύ πιο απλά και ανθρώπινα…». 

Μαζί του στο σημερινό δισκάκι οι Μαρκογιάννηδες. Ο Μαρκογιάννης και στις δυο πλευρές του δίσκου και ο Μαρκοβαγγέλης στη μία. Εξαιρετικό το παίξιμο και των δύο λαούτων. 

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

131. PANIVAR PA-202 ΜΑΝΙΑΔΗΣ ΣΤΕΡΓΙΟΣ- ΠΑΠΑΤΣΑΡΑΣ ΜΑΝΟΥΣΟΣ 1970

Μανιαδής Στέργιος- Παπατσαράς Μανούσος PANIVAR PA-202 Τα παράπονα της γριάς - Μη μου μηνάς πεισματικά 1970- 45rpm- 7''

 

Ο Μανούσος Παπατσαράς γεννήθηκε στις Δάφνες στις 8/2/1945 από γονείς τον Κων/νο Παπατσαρά και τη Μελτινή, το γένος Οικονομάκη, καταγόμενη από το Βενεράτο. Οι γονείς του απέκτησαν 2 ακόμη παιδιά , τη Μαρία Παπατσαρά – Κακουλάκη και το Γιάννη Παπατσαρά. Σε ηλικία 25 ετών παντρεύεται τη Δέσποινα Λαρετζάκη με την οποία απέκτησε 2 παιδία , τον Κωστή και τη Μαρία.

Οι οικογένειες των γονιών του, έχουν ενασχόληση με την Κρητική μουσική, οπότε ο Μανούσος από μικρός έχει ακούσματα και ερεθίσματα. Έτσι σε ηλικία 15 ετών παίζει λύρα σε γάμο ως επαγγελματίας. Η λύρα όμως δεν τον εκφράζει και γρήγορα σε ηλικία 17 ετών τον βρίσκουμε λαουτιέρη. Σιγά-σιγά γίνεται γνωστός και όλο και περισσότεροι λυράρηδες ζητούν να συνεργαστούν μαζί του.

Υπηρετώντας στο σώμα της Αεροπορίας Τυμπακίου, ως εθελοντής, του δίνεται η ευκαιρία να ασχοληθεί περισσότερο χρόνο με το λαούτο , να συνεργαστεί με νεαρούς λυράρηδες και να γνωριστεί με μεγάλη μερίδα των μερακλήδων της Μεσσαράς.

Με την απόλυση του από το στράτευμα, έχει ολοκληρωθεί καλλιτεχνικά και αρχίζει η συνεργασία του με τους σημαντικότερους Κρητικούς καλλιτέχνες. Σταθμός όμως, στην μετέπειτα καριέρα του, ήταν η συνεργασία του με το μεγάλο Κώστα Μουντάκη, όπου δεν ήταν μόνο πολύχρονη αλλά και ουσιαστική! Καταγράφοντας ως το σημαντικότερο δισκογραφικά έργο του. Ακολουθεί η συνεργασία με δύο άλλους σημαντικούς καλλιτέχνες, αυτή του Χαράλαμπου Γαργανουράκη και του Γιώργη Παπαδάκη.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Μανούσο στις αναρτήσεις 76 και 88. Επίσης συνεργάστηκε με τον Μανιαδή Στέργιο στο σημερινό 45άρι.

Βιογραφικά στοιχεία και φωτογραφικό υλικό για τον Μανιαδή δυστυχώς δεν βρήκα. Δισκογραφικά έχει συνεργαστεί με τον Παπατσαρά Μανούσο, Κασωτάκη Γιώργο, Κοκαράκη Αλέξη (Αλέκο) και Σαρρή Αστρινό. Έχει στο ενεργητικό του έξι 45άρια, στην Panivar, Lyra (δύο), Olympic και Baladeur (δύο).

Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

 

130. FIDELITY 7386 ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΑΚΗ ΠΑΠΑΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΜΑΛΙΑ- ΒΑΣΙΛΑΡΑΚΗΣ ΗΛΙΑΣ- ΧΑΤΖΗΠΕΤΡΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ 1966

Χριστοδουλάκη Παπαστεφάνου Αμαλία- Βασιλαράκης Ηλίας- Χατζηπέτρος Παντελής FIDELITY 7386 Μέρα μέρωσε (Σκοπός της αυγής) - Τηλιακή σούστα 1966- 45rpm- 7''

 

Τραγουδίστρια Δωδεκανησιακών και Μικρασιάτικων τραγουδιών. Η Αμαλία Χριστοδουλάκη γεννήθηκε στη Ρόδο από γονείς πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.

Ξεκίνησε το τραγούδι τη δεκαετία του ’50 αρχικά από τον Κρατικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ρόδου και αργότερα στην Αθήνα, στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ), στο Τμήμα Παραδοσιακής Μουσικής όπου εργαζόταν η Δόμνα Σαμίου.

Τη δεκαετία του ’60 ηχογράφησε σε δίσκους 45 στροφών τραγούδια της Δωδεκανήσου με την εταιρεία Fidelity σε επιμέλεια της Δόμνας Σαμίου. Μαζί της ο Ηλίας Βασιλαράκης στο βιολί και ο Παντελής Χατζηπέτρος στο σαντούρι (βλέπε και ανάρτηση LP0). Από τα 45άρια ήρθε και το πρώτο LP.

Παντρεύτηκε τον ομογενή Παναγιώτη Παπαστεφάνου και το 1967 μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Εκεί, συνέχισε να τραγουδά σε εκδηλώσεις και σε κέντρα της ομογένειας.

Δυστυχώς βιογραφικά στοιχεία για τον Βασιλαράκη και τον Χατζηπέτρο δεν κατάφερα να βρω.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).