61. PANIVAR PA-587 ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΡΟΔΑΜΑΝΘΟΣ- ΚΑΚΛΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ- ΚΑΔΙΑΝΟΣ ΝΙΚΟΣ- ΒΕΡΥΚΟΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ 1974

Ανδρουλάκης Ροδάμανθος- Κακλής (Κακλιδάκης) Μανώλης- Καδιανός Νίκος- Βερύκοκος Δημήτρης PANIVAR PA-587 Αναντράνισα - Όνειρο ήτανε η ζωή 1974- 45rpm- 7''

Ο Ροδάμανθος Ανδρουλάκης, γεννήθηκε το 1933 στον Οψυγιά Αμαρίου του νομού Ρεθύμνου και τα πρώτα του ακούσματα στη μουσική τα απέκτησε από το συγχωριανό του Στέλιο Κουτάκη, έναν υπέροχο λυράρη που χάθηκε πρόωρα στην περίοδο της κατοχής από πνευμονία. Το πρώτο του μουσικό όργανο ήταν ένας χοχλιός με τον οποίο έπαιζε τη λεγόμενη «μπουκόλυρα» (είχε πάρει ένα κέλυφος από χοχλιό και φυσούσε μέσα βγάζοντας ήχους που θύμιζαν λύρα): «αφού να σκεφτείτε έπιανα ένα χοχλιό, του άνοιγα μια τρύπα, έβανα μια σκέπη από τη ρογαλίδα (ρογαλίδα=αράχνη) κι έκανα μπουκόλυρα μιας κι έβγαζε τόσο ωραίο ήχο που μου δημιουργούσε την επιθυμία να παίζω.

Έπαιζα, λοιπόν, όλους τους σκοπούς με τη μπουκόλυρα από το χοχλιό στα παρτάκια που έκαναν οι νεαροί και οι κοπελιές του χωριού μου, πότε στο ένα σπίτι, πότε στο άλλο. Ήμουν, λοιπόν, ο λυράρης με τη μπουκόλυρα. Έτσι με φώναζαν… Παράλληλα όμως με αυτή την ιδιόρρυθμη λύρα έκανα προσπάθειες να μάθω και την κανονική λύρα. ‘Ήταν η εποχή που είχε κυκλοφορήσει το «Μόνο εκείνος π΄ αγαπά μπορεί να το πιστέψει» του Σκορδαλού. Μόλις το άκουσα, ετρελάθηκα…» 

Από μικρός λοιπόν, ασχολήθηκε με τη λύρα και δεν είχε συμπληρώσει ακόμα τα έντεκα όταν πρωτόπαιξε σε γάμο. Το βασικό του επάγγελμα ήταν ράφτης και μάλιστα για μια δεκαετία (1955-1965) το ραφείο του τον κράτησε μακριά από τα γλέντια.

Το 1965 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο, τον οποίο διαδέχτηκαν πολλοί με δικές του συνθέσεις αλλά και παραδοσιακά κομμάτια. Έχει σημαντική δισκογραφική παρουσία με αποκορύφωμα τη δεκαετία του 1970 και τη συνεργασία του με το Μανώλη Κακλή και την ιδιαίτερα γόνιμη συνεργασία τους. Συνεργάστηκε επίσης με το Νίκο Μανιά, το Στέφανο Αναστασάκη, το Μανούσο Πανταγιά, το Χρήστο Φουρναράκη, τον Γιώργο Κουκάκη, τον Ηλία Σαββάκη, το Μιχάλη Πετσάκη, κ.ά. Από το 1971 μέχρι σήμερα ασχολείται αποκλειστικά με τη λύρα, συντροφιά πλέον με το γιο του Κώστα στο λαούτο. 

Ο Ροδάμανθος όπως τον ήξερε όλη η Κρήτη, που μέχρι πρόσφατα δίδασκε σε νέα παιδιά την τέχνη του, «έφυγε» τα ξημερώματα της Κυριακής 8 Αυγούστου 2010 σε ηλικία 77 ετών. 

Ο Μανώλης Κακλιδάκης (Κακλής), γεννήθηκε το 1945 στην Επισκοπή Ρεθύμνου. Σε ηλικία 16 ετών το 1961, ο πατέρας του αναγκάζεται να του πάρει το πρώτο του λαγούτο, αφού τον παροτρύνουν βέβαια κάποιοι που έχουν διακρίνει ότι μέσα του υπάρχει το μεράκι της Κρητικής μουσικής. Από εκεί & πέρα μόνος του προσπαθεί να ασχοληθεί ενεργά με το όργανο αυτό να μάθει να παίζει διάφορους σκοπούς. Τα πρώτα του μουσικά ακούσματα είναι από τον επίσης Επισκοπιανό και γείτονά του, τον μεγάλο Νίκο Μανιά. Από πολύ νεαρή ηλικία είχε την τύχη να ζήσει από κοντά σε ένα γλεντζέδικο περιβάλλον, γεμάτο μουσικά ακούσματα, γνήσια και Παραδοσιακά.

Οι λαγουτιέρηδες και τραγουδιστές που τον επηρέασαν βαθύτατα ήταν ο Μπαξεβάνης και ο Νίκος Μανιάς. Κυρίως η έκφραση του στο τραγούδι καθόρισε την πορεία του νεαρού τότε καλλιτέχνη, ο οποίος πολύ γρήγορα σημείωσε τεράστια πρόοδο και εξέλιξη και μέχρι σήμερα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους εκφραστές της Κρητικής μουσικής παράδοσης. Το πρώτο του γλέντι ήταν στον Πλάτανο σε ηλικία 18 χρονών το 1963 με τον συγχωριανό του αείμνηστο λυράρη Παντελή Δαμανάκη. Έπαιξε επίσης με τον Μανώλη Κοτζάμπαση από το Χρωμοναστήρι και στη συνέχεια με τον Μάρκο Δασκαλομαρκάκη από την Ασή Γωνιά. Επαγγελματικά ασχολείται με το λαούτο από την ηλικία των 24 ετών, αφού απολύθηκε από τον στρατό το έτος 1969.

Μόλις απολύθηκε από τον στρατό, συνέχισε να παίζει με τον Δασκαλομαρκάκη και ακολούθησε μια πολύχρονη συνεργασία με τον Ροδάμανθο Ανδρουλάκη. Ο Μανώλης Κακλής έχει να παρουσιάσει πλούσια δισκογραφία και συνεργασίες με μεγάλους καλλιτέχνες όπως το Νίκο Μανιά, τον Λεωνίδα Κλάδο, τον Ροδάμανθο Ανδρουλάκη, τον Ζαχαρία Μελεσσανάκη, τον Θανάση Σκορδαλό, τον Μανώλη Καρπουζάκη, τον σύντεκνό του Νίκο Αλεφαντινό κ.ά. Έχει επίσης ανελλιπή ζωντανή παρουσία στα Παραδοσιακά Κρητικά δρώμενα αλλά και τις κοινωνικές εκδηλώσεις των Κρητών σε όλο τον κόσμο.
Η δεκαετία του ‘70 και του ‘80 θεωρούνται οι κορυφαίες στην καριέρα του Μανώλη Κακλή και ιδιαίτερα οι δισκογραφικές του συνεργασίες με τον Ροδάμανθο, τον Κλάδο και τον Μελεσσανάκη που πραγματικά έσπασαν τα ταμεία των πωλήσεων.

Για τον Κακλή έχουμε αναφερθεί στις πρώτες αναρτήσεις (νο5), τότε που δεν προσθέταμε τα βιογραφικά στοιχεία, οπότε του χρωστούσαμε.

Για τον Καδιανό Νίκο στην ανάρτηση νο48 θα βρείτε βιογραφικά στοιχεία πληροφορίες και περισσότερες φωτογραφίες. Για τον Βερύκοκο Δημήτρη, δυστυχώς παρόλο τις πάρα πολλές συμμετοχές του στην Κρητική δισκογραφία, δεν βρίσκεται τίποτα από στοιχεία και φωτογραφίες.

Στο σημερινό δισκάκι έχουμε τον Κακλή σε ένα ριζίτικο και ένα συρτό στα φωνητικά (και στο λαούτο). Ροδάμανθος στη λύρα και Καδιανός στο λαούτο. Συνοδευτικά ο Βερύκοκος με κιθάρα.  

 (Τα σκαναρισμένα εξώφυλλα που προστέθηκαν είναι του Ιδομενέα από Ρέθυμνο και τον ευχαριστώ πολύ που συμβάλει στη προσπάθεια καταγραφής).
Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

 

 

 

 

60. PARLOPHONE GDSP 3007 ΜΕΛΑΣ ΜΗΝΑΣ- ΠΗΤΤΑΣ ΜΙΧΑΗΛ- ΠΡΩΤΟΠΑΠΠΑΣ Μ. 1965

 Μελάς Μηνάς- Πηττάς Μιχαήλ- Πρωτόπαππας Μ.  PARLOPHONE GDSP 3007 Μαντινάδες της Καρπάθου - Καρπαθιακοί χοροί (Σούστα- Πάνω χορός) 1965- 45rpm- 7''

Έπαιζες τους σκοπούς Μελά ολόγλυκα σα μέλι

τον μερακλή τον κέρδιζες κι΄ας ήταν να μη θέλει.

 

Βιογραφικά στοιχεία για τους καλλιτέχνες δυστυχώς δεν υπάρχουν αλλά διαβάζοντας για την Κάρπαθο παρακάτω, εύκολα κανείς μπαίνει στο κλίμα. Λίγα τα δισκάκια που κυκλοφόρησαν με Καρπαθιακούς σκοπούς  και δύσκολα βρίσκονται (θα βρείτε πληροφορίες στα pdf αρχεία). Λύρα-γερακοκούδουνα στο δοξάρι και λαούτο η χαρακτηριστική ζυγιά της Καρπάθου αλλά και το βιολί-λαούτο το συναντάμε αρκετά.

Η Κάρπαθος, αν και μικρό νησί, διαθέτει πολύ μεγάλο και πλούσιο λαϊκό πολιτισμό και διατηρεί ακόμα με μεγάλη προσήλωση τις παραδόσεις της και τα ήθη και έθιμά της. Η προσήλωση αυτή οφείλεται στη γεωγραφική της θέση, (μακριά από την κεντρική Ελλάδα) και στη γνήσια και καθαρή ελληνική ψυχή του Καρπάθιου.

Πολλοί Έλληνες και ξένοι ασχολήθηκαν με την Κάρπαθο και άφθονο λαογραφικό υλικό έχει δημοσιευθεί σε βιβλία, περιοδικά και εφημερίδες, αλλά και πάρα πολύ βρίσκεται αδημοσίευτο σε χέρια ερευνητών.

Λόγω του μεγάλου λαογραφικού της πλούτου, η Κάρπαθος θεωρείται από τους σημαντικότερους «αιμοδότες» της Ελληνικής Λαογραφίας.

Το μεγαλύτερο μέρος από το λαογραφικό υλικό τους διατηρείται ακόμα από τους όπου γης Καρπάθιους.

Είναι αξιοπρόσεκτο με πόση ευλάβεια, όχι μόνο οι μόνιμα διαμένοντες, αλλά και οι Καρπάθιοι της διασποράς διατηρούν τη φιλολογική, αλλά και την εθιμική λαογραφία της Καρπάθου.

Δημοτικά τραγούδια και αυτοσχέδιες της στιγμής μαντινάδες, παροιμίες, αινίγματα, παραμύθια, μύθοι, παραδόσεις, ευχές, κατάρες και όρκοι είναι στα στόματα και στις καθημερινές συζητήσεις των Καρπάθιων νέων και γέρων, αντρών και γυναικών.

Ξεχωριστή θέση έχει βέβαια, το καθιστό Καρπάθικο γλέντι, το οποίο δίνει την ευκαιρία να ζωντανεύουν τα δημοτικά τραγούδια της Καρπάθου, αλλά και παρουσιάζεται το ποιητικό ταλέντο του Καρπάθιου, με τις μαντινάδες της στιγμής, που εκφράζουν τον πόνο και τη χαρά τους, ανάλογα με την περίσταση.

Τέτοιου είδους γλέντια που συμμετέχουν πάντα τα τοπικά μουσικά όργανα (τσαμπούνα, λύρα, λαούτο, βιολί) παρακολουθεί κανείς σε πανηγύρια, σε κοινωνικές εκδηλώσεις (βαφτίσεις, γάμους, ονομαστικές εορτές) μετά από τα πλούσια τραπέζια (τάβλα) με παραδοσιακά φαγητά, που παρατίθεται για όλους τους προσκαλεσμένους.

Στις ίδιες εκδηλώσεις απολαμβάνει και τους τοπικούς στους οποίους καταλήγουν τα καλά γλέντια.

Μερικοί από τους χορούς αυτούς είναι ο Σιγανός, ο Γονατιστός, ο Πάνω χορός, η Σούστα, ο Φουμιστός (μόνο στο γάμο), ο Ζερβός, τα Κεφαλλονίτικα, ο Αντιπατητής, ο Αρκηστής. Από αυτούς, οι πέντε πρώτοι χορεύονται συχνότερα. Κυρίως ο Πάνω χορός και η Σούστα.

Πολλά έθιμα πρωτότυπα κιόλας, που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαιότητα, διασώζονται ακόμη στην Κάρπαθο και οι Καρπάθιοι αισθάνονται ιδιαίτερα υπερήφανοι κάθε φορά που συμμετέχουν σ’ αυτά.

Πολιτιστικοί Σύλλογοι και το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου, οργανώνουν εκδηλώσεις τοπικού χαρακτήρα και χρώματος (αναβιώσεις εθίμων, γιορτές κρασιού «Βωλάδα και Όθος», συναντήσεις, φεστιβάλ χορών και χοροεσπερίδες).

Τα λεπτοδουλεμένα, ποικιλόχρωμα υφαντά κεντήματα και πλεκτά που αποτελούν την διακόσμηση, τη «στολισιά» του Καρπάθικου «σουφά» είναι υπόθεση της Καρπαθιάς νοικοκυράς και σπουδαίο κεφάλαιο της λαογραφικής κληρονομιάς της.

Μέσα στο σπίτι αυτό, το μεγάλο Καρπάθικο σπίτι που είναι από μόνο του ένα μικρό λαογραφικό μουσείο, με εργόχειρα, τα ξυλόγλυπτα, τα κάδρα των παππούδων και των γονέων, γίνονται οι χαρές της οικογένειας, αλλά και τα πλούσια τραπέζια στους «φιλοξενούμενους», στους οποίους προσφέρονται και παραδοσιακά εδέσματα, ποτά και γλυκά. 

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)

 

 

59. COLUMBIA 56091-F ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΣΩΤΗΡΗΣ 1927

 Στασινόπουλος Σωτήρης (Αηδόνι του Μοριά- Σκέντζος- Χαρδαβέλας) COLUMBIA 56091-F Μαγουλιανίτισσα - Ο κόρακας 1927- 78rpm- 12''

«Καραβιές κάθε μέρα από ανθρώπους φτωχούς, από ελληνόπαιδα μικρά, από κορίτσια νέα, από αδελφάδες, από γυναίκες κι από γέρους ακόμη, αφήνουν τη δύστυχη πατρίδα μας ζητούντες στη μαύρη ξενιτιά το ψωμί τους, την ασφάλειά τους, την ησυχίας τους». Αυτά διαβάζουμε, ανάμεσα σ’ άλλα, στην εφημερίδα «Φρουρός» της Καλαμάτας, στις 19 Μαρτίου 1909.

Ανάμεσά στους πρώτους Έλληνες που αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν στην Αμερική την περίοδο 1896-1921 ήταν και ο μοναδικός, μετέπειτα, τραγουδιστής δημοτικών τραγουδιών στην Αμερική, Σωτήρης Στασινόπουλος, που γεννήθηκε το 1880 στη Στρέζοβα(σήμερα Δάφνη) Καλαβρύτων, όπου ήταν γνωστός με τα παρατσούκλια : Σκέντζος ή Χαρδαβέλλας. 

Ο Σωτήρης Στασινόπουλος πήγε στην Αμερική λίγο μετά το 1900, ήταν από τους πρώτους που ηχογράφησαν εκεί. Την πρώτη του ηχογράφηση την έκανε το 1921. Ήταν το κλέφτικο «Δροσούλα» που λίγο αργότερα επανεκδόθηκε μαζί με το «Τα πρόβατα βελάζουνε». Ηχογράφησε στην Αμερική συνολικά περίπου 100 δημοτικά τραγούδια(κλέφτικα, συρτά, τσάμικα και καλαματιανά), ένα ζεϊμπέκικο(Αποφάσισα να γίνω στην Αγιά Σοφιά κουμπές) και ένα Σμυρναίικο Μπάλλο, για λογαριασμό των εταιρειών COLUMBIA, VICTOR και OKEH.

Στην Αμερική συνεργάστηκε με μοναδικούς οργανοπαίχτες που άφησαν εποχή. Με τον Νίκο Σουλεϊμάνη(κλαρίνο), με τον Γιάννη Κυριακάτη(κλαρίνο), τον Αθανάσιο Βρούβα(κλαρίνο), τον Νίκο Ρέλλια(κλαρίνο), τον Γιάννη Μακεδόνα(κλαρίνο), τον Κώστα Γκαντίνη(κλαρίνο) και Λουί Ρασσιά(σαντούρι). Ο ίδιος έπαιζε λαούτο. Ήταν μεγάλη η αγάπη του για τα δημοτικά τραγούδια. Αυτό φαίνεται και από την έκδοση του βιβλίου του «Αθάνατα Ελληνικά Ηρωικά Τραγούδια»(Νέα Υόρκη 1944). 

Μοναδικό φαινόμενο τραγουδιστή. Ο τρόπος και έκφρασή του δεν έχει ταίρι. Εκείνο όμως που μας καταπλήσσει είναι η έκταση της φωνής του. Όσοι τραγουδούν γνωρίζουν τι δύσκολο είναι να τραγουδάς το φωνήεν ι στην ψηλότερή σου νότα. Όλοι βάζουμε τους στιχουργούς ν’ αλλάξουν τη λέξη και να βάλουν το φωνήεν α στην ψηλότερη νότα που έχουμε να τραγουδήσουμε. Ετούτος δω τραγουδάει το ι στη νότα κόντρα Re και τρελαίνεσαι με την ευκολία του, τη σταθερότητα και εκφραστική του δύναμη (Βλέπε «Δε στο ‘πα Γιώργη μ’ μια και δυο»). Πέθανε το 1960 στην Αμερική.

Προσωπική πάντα άποψη, ο Στασινόπουλος ήταν ο καλύτερος στο δημοτικό τραγούδι. Πραγματικός Τενόρος (έτσι τον αναφέρουν και στα αυτοκόλλητα των δίσκων της Αμερικής). Αγαπημένος του παππού μου όπως και δικός μου. Οι δίσκοι του βρίσκονται δύσκολα σε μεγάλες τιμές, αφού η ζήτηση είναι μεγάλη και από τους νεότερους συλλέκτες δημοτικής μουσικής.

Ο Σωτήρης Στασινόπουλος παίζει λαούτο στο κλέφτικο “Ο κόρακας” και έχουμε την ευκαιρία να τον ακούσουμε να συνοδεύει ο ίδιος το τραγούδι του σε αυτή τη μεγάλη πλάκα γραμμοφώνου (12΄΄).

 

Ώρε, τι έχεις καημένε, κόρακα, αχ αμάν μωρέ,

που σκούζεις, και, μωρέ, και φωνάζεις

να μη διψάς, να μη διψάς για αίματα,

αχ -Γεια σου λεβέντο-Σωτήρο από τα Καλάβρυτα!

ωρέ, να μη διψάς, να μη διψάς για αίματα, αχ μωρέ,

για τούρκικα, τούρκικα κεφάλια, κόρακα, αχ από,

πέρασα από τη Τζουμαγιά, αχ ώρε, πέρασα,

ωχ, πέρασα από τη Τζουμαγιά, αχ μωρέ,

κι αγνάντιο στη, μωρέ, στη Δοϊράνη, αητός κορμιά, αχ,

να ιδείς κορμιά πώς κείτουνται

-Γεια σου Στασινόπουλε, γεια σου -Ωχ!

δεν ματαχαϊδεί, δεν ματαχαϊδεί δεν ματαχαϊδεί σαν τέτοια λυγερή (σφαγή).

 

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ) 

 

58. COLUMBIA 33GS 4 ROYAL WEDDING ATHENS - FOLK SONGS OF GREEK ISLES Corfu Crete Rhodes Cyprus 1964

Συμεωνίδης Αλέκος- Καλλίνικος Θεόδουλος- Μέλη Του Συγκροτήματος Πηλαβάκη- Συγκρότημα: Αγροτικός Όμιλος Της Κέρκυρας- Σκορδαλός Αθανάσιος- Αλέκος & Αδελφές Καραβίτη- Χατζηδάκη Αιμιλία & Άννα COLUMBIA 33GS 4 Κύπρος(Τραγούδι Του Γάμου- Έσυρα Το Μήλον- Αντικρυστός Γυναικείος Χορός (Τρίτος)- Τηλλυρκώτισσα) Κέρκυρα(Κερασιά- Πατινάδα Της Νύφη) Κρήτη(Δυο Περιστέρια Παίζουνε- Συρτός Της Αυγής) Ρόδος(Θαλασσάκι) 1964- 33rpm- 10''

Άρχων Πρωτοψάλτης της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Κύπρου. Γεννήθηκε στο Λευκόνοικο στις 5 Μαΐου το 1904 και πέθανε στις 9 Μαΐου 2004, σε ηλικία 100 ετών. Τέλειωσε το δημοτικό σχολείο του χωριού του. Στη συνέχεια φοίτησε στο Ιεροδιδασκαλείο. Από ηλικίας 12 χρόνων συνδέθηκε με την Εκκλησία και σε ηλικία 17 χρόνων ήλθε στη Λευκωσία, στο μεγάλο μουσικοδιδάσκαλο Στυλιανό Χουρμούζιο και παρακολούθησε μαθήματα βυζαντινής μουσικής μέχρι το 1924. Το 1925 διορίστηκε ψάλτης στο Πραστειό Μεσαορίας και εκεί άνοιξε την πρώτη του Σχολή Βυζαντινής Μουσικής. Το 1929 (Αύγουστος - Νοέμβριος) τον πήρε μαζί του σε ποιμαντορική περιοδεία ο αρχιεπίσκοπος Κύριλλος Γ'. Τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου διορίστηκε δεξιός ψάλτης στην εκκλησία Αγίου Σάββα στη Λευκωσία, μέχρι το 1933. Τον χρόνο αυτό πήγε στην Αθήνα και ενεγράφη στο Εθνικό Ωδείο από το οποίο αποφοίτησε με άριστα. Το πτυχίο του φέρει τις υπογραφές των μεγάλων μουσουργών Μανώλη Καλομοίρη, Ιωάννη Σακελλαρίδη, Λαυράγκα και Σπύρου Καψάσκη.

Με την επιστροφή του στην Κύπρο, διορίστηκε (1935) στη θέση του δεξιού ψάλτη στον καθεδρικό ναό Αγίου Ιωάννη στη Λευκωσία, διαδεχόμενος τον δάσκαλό του Στυλιανό Χουρμούζιο. Στη θέση αυτή ο Θεόδουλος Καλλίνικος υπηρέτησε για πενήντα και πλέον χρόνια. 

Το 1937 ο Θ. Καλλίνικος ίδρυσε επίσημα την Σχολήν Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής υπό την αιγίδα της Εκκλησίας. Η Σχολή αυτή λειτουργεί μέχρι σήμερα μετονομασθείσα σε Σχολή Εκκλησιαστικής Βυζαντινής Μουσικής «Μακάριος ο Γ'», προς τιμήν του αρχιεπισκόπου Μακαρίου. Από τη Σχολή αποφοίτησαν εκατοντάδες μαθητές, που υπηρέτησαν και υπηρετούν ως ψάλτες σε πολλές περιοχές της Κύπρου. Από το 1942 η Σχολή ίδρυσε Εκκλησιαστική Χορωδία που συνεχίζει μέχρι σήμερα τις δραστηριότητές της, με εμφανίσεις σε μουσικές εκδηλώσεις, στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο κ.α.

Ο Θεόδουλος Καλλίνικος έχει εκδώσει, από το 1937, αρκετούς τόμους μουσικών βιβλίων (εκκλησιαστικών), ένα τόμο κυπριακών δημοτικών τραγουδιών και ένα τόμο παιδικών τραγουδιών. Από το 1924 ο Καλλίνικος άρχισε να περιέρχεται όλα σχεδόν τα χωριά της Κύπρου και να καταγράφει δια χειρός δημοτικά τραγούδια που άκουγε από τους γεροντότερους του κάθε χωριού. Τα τραγούδια αυτά τα επεξεργάστηκε για να αφαιρέσει τις ξένες επιδράσεις και να θέσει σε κάθε τραγούδι τη σωστή χρονική αγωγή, ρυθμό και εισαγωγή. Το 1933 διέκοψε τη συλλογή και πήγε στην Αθήνα για τις πτυχιακές του σπουδές και εξέδωσε σε πέντε δίσκους γραμμοφώνου δέκα κυπριακά τραγούδια της συλλογής του (από το 1934 ως το 1939 κυκλοφόρησαν 75.000 δίσκοι) και με τον τρόπο αυτό διασώθηκαν και έγιναν γνωστά τα κυπριακά τραγούδια του Καλλίνικου. Το 1951 εξέδωσε τα τραγούδια σε τόμο (τόσο στη βυζαντινή όσο και στην ευρωπαϊκή μουσική) με τίτλο Κυπριακή Λαϊκή Μούσα.

Στη σχεδόν 80χρονη διακονία του στην Εκκλησία υπηρέτησε πέντε Αρχιεπισκόπους. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου του απένειμε το τιμητικό «οφίκιο» Άρχων Πρωτοψάλτης της Αυτοκέφαλου Εκκλησίας της Κύπρου. (Βίντεο Ψηφιακός Ηρόδοτος -Αρχείο ΡΙΚ).

Το 1978, η Ακαδημία Αθηνών τον βράβευσε διότι διά τοῦ καθόλου αὐτοῦ  ἔργου τήν τε βυζαντινήν καί δημώδη κυπριακήν μουσικήν εὐπρεπῶς θεραπεύει.

Οι ηχογραφήσεις παραμένουν αξεπέραστες μέχρι σήμερα, ξεχωρίζοντας για το ήθος και τη μουσικότητα τους και αναδεικνύοντας με θαυμαστό τρόπο τη μελωδικότητα, τα συναισθήματα και την ιδιοσυγκρασία του Αιγαίου και της Δωδεκανήσου.

Δυστυχώς βιογραφικά στοιχεία, όπως και πληροφορίες για τον Αλέκο Συμεωνίδη δεν βρέθηκαν.

Το ίδιο ισχύει και για το Συγκρότημα του Αγροτικού Ομίλου Της Κέρκυρας.

 

Για τον Θανάση Σκορδαλό πληροφορίες θα βρείτε σε παλιότερες αναρτήσεις (21,30).

 

Καραβίτης Αλέκος με τις κόρες του Υακίνθη και Μαρία (λανθασμένα αναφέρει αδελφοί Καραβίτη στο οπισθόφυλλο). Πληροφορίες σε παλιότερες αναρτήσεις (43) και παρακάτω.  

 

 

Ο Σταμάτης Χατζηδάκης γεννήθηκε στη Λέρο. Έπαιζε βιολί, λαούτο και σαντούρι. Το 1922 παντρεύτηκε την Άννα Ζαχαριάδη, μικρασιατικής καταγωγής, που γεννήθηκε στη Λέρο και κοντά του καλλιέργησε τη φωνή της μαθαίνοντας τα μυστικά του τραγουδιού, που, με τη σειρά της, δίδαξε στις κόρες της Αιμιλία και Δικαία, οι οποίες ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο.  

Ο Σταμάτης και η Άννα Χατζηδάκη, εκτός από την Αιμιλία και την Δικαία (Δικαία Χατζηδάκη - Παπαδημητρίου, έγινε γνωστή στα μεταγενέστερα χρόνια συνεχίζοντας την παράδοση του νησιώτικου τραγουδιού), απόκτησαν άλλα τέσσερα παιδιά: την Γεωργία, τον Αντώνη, τον Σαράντη και τον Χριστόδουλο, στα οποία, επίσης, μετέδωσαν την αγάπη τους για το νησιώτικο τραγούδι. Κάπως έτσι δημιουργήθηκε ο περίφημος Όμιλος Δωδεκανησιακών Τραγουδιών Χατζηδάκη.

Από το 1938, έχοντας ήδη εγκατασταθεί οριστικά στην Αθήνα, ο Σταμάτης Χατζηδάκης συνεργάστηκε με το Ραδιοφωνικό Σταθμό Αθηνών παρουσιάζοντας τα τραγούδια της Δωδεκανήσου και της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Λέρου.

Όμως, το μεγάλο βήμα έγινε αμέσως μετά τον πόλεμο, όταν ξεκίνησε αποκλειστική συνεργασία με την Columbia (πρώτος δίσκος το Καλύμνικο Θαλασσάκι και η Λέρικη Μπρατσέρα), και με τις ιστορικές ηχογραφήσεις του αποτύπωσε με μοναδικό τρόπο μια ανεκτίμητη μουσική κληρονομιά, που μετέφεραν άριστα με τις «βελούδινες» φωνές και ερμηνείες τους η σύζυγός του Άννα και η κόρη τους Αιμιλία.

Από τις καλύτερες συλλογές που έχουν κυκλοφορήσει και ίσως η μοναδική σε αυτή τη μορφή 10-ιντσο στις 33 στροφές. Περιέχει και τη φοβερή ¨Τηλλυρκώτισσα¨ για την οποία στις πληροφορίες παρακάτω θα βρείτε και αρκετά στοιχεία για τους στίχους στα κορακίστικα.

 Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο ….(εδώ)