220. ST Sch1234 ΚΟΥΚΛΙΝΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ- ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ 197X

Κουκλινός Κανάκης- Αποστολάκης Αντώνης ST Sch1234 Τσ΄ αγάπης το μαράζι (Συρτός) - Μαλεβιζιώτικος 197X- 45rpm- 7''

 

Ο Κανάκης Κουκλινός (βλέπε και ανάρτηση 76) γεννήθηκε στη Γρηγοριά Πυργιωτίσης Ηρακλείου. Γιός του μεγάλου λυράρη Κανάκη Κουκλινού (που έπαιζε παρέα με το Γαλιανό) και που δυστυχώς τον σκότωσαν οι Γερμανοί στα Σκούρβουλα. Άφησε εφτά μηνών έγκυο την Ασπασία τη γυναίκα του και γεννήθηκε ο Κανάκης που πήρε και το όνομα του πατέρα του.

Με τη λύρα του πατέρα του έμαθε να παίζει ο Κανάκης από μικρό παιδί. Ήταν μια βιολόλυρα την οποία έχει ακόμα και σήμερα και παίζει με αυτήν. Από την εποχή του Νίκου Ξυλούρη παίζανε στα λιγοστά κέντρα του Ηρακλείου εκείνη την εποχή.

Ο πρώτος του δίσκος σαρανταπέντε στροφών ήταν ένα υπέροχο συρτό με τίτλο στη ψεύτική σου ομορφιά, αργότερα ακολούθησαν κ’ άλλοι μικροί δίσκοι (έξι προσωπικοί) με διάφορες συνθέσεις του. Σε πολλά γλέντια έπαιξε με το Μανούσο Παπατσαρά που ήταν στα πρώτα του βήματα και με τον πρώτο ξάδερφό του Αντώνη Κουκλινό και με τον άλλο ξάδερφο από τις Καμάρες Μανώλη Χατζάκη με το παρατσούκλι ‘’Χιώτης’’ και τον ‘’Μπουρνέλη’’ Γιώργη Θεοδωράκη. Επίσης με τη λύρα του συνόδεψε το μεγάλο Γιώργο Κουμιώτη στη δισκογραφία του.

Για αρκετά χρόνια ήταν στο εξωτερικό Βέλγιο, Γερμανία, διασκεδάζοντας τους Κρητικούς και όχι μόνο. Το 1979 κυκλοφόρησε τον πρώτο μεγάλο του δίσκο με τον Μίνω Κοτζαμπασάκη και τον Νίκο Πατενταλάκη με τον τίτλο ‘’’Τα κανόνια του Κανάκη’’ που περιέχει μέσα ένα πεντοζάλη με το μοναδικό ασκομαντουρίστικο παίξιμο του Κανάκη.

Ο Αντώνης Αποστολάκης γεννήθηκε το 1951 στα Άνω Μούλια. Γονείς του ήταν ο Δήμητρης Αποστολάκης από τα Άνω Μούλια και η Ελένη Ματαλλιωτάκη από τη Μεγάλη Βρύση. Η οικογένεια έζησε στα Μούλια με κύρια απασχόληση των μελών της τη γεωργία. Ο πατέρας Δημήτρης έπαιζε και λύρα. Από εκείνον πρώτα και από τους γυρολόγους εμπόρους που βάνανε στη διαπασών τα 45άρια δισκάκια για να ξεσηκώνουν τον κόσμο να τρέχει να αγοράζει ό,τι πουλούσαν πρωτάκουσε μουσική αυτός και ο αδερφός του Μιχάλης. Φυσικά και στα γλέντια γύρω από την περιοχή των Μουλίων. Ό,τι αρπούσε το αυτί τους προσπαθούσαν μετά να το μεταφέρουν ο Μιχάλης στη λύρα και ο Αντώνης σ’ ένα μαντολινάκι.

Σε ηλικία 14 χρόνων, κάπου στα 1965, άρχισε να τζαγκουρνά ένα μαντολινάκι, που αγόρασαν με τον Μιχάλη αξίας 100 δραχμών. Όταν έφευγαν στρατιώτες νέοι του χωριού έκαναν καντάδα. Έπαιρναν το Μιχάλη λυράρη και ακολουθούσε ο Αντώνης με το μαντολίνο κρατώντας του πάσο. Έτσι μυήθηκε στη συνοδεία της λύρας. Μετά από λίγο καιρό αγόρασε λαούτο. Υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως μουσικός στα Τρίκαλα, στο Σιδηρόκαστρο και στα Χανιά. Είχε επαφή με τα πνευστά όργανα της στρατιωτικής μπάντας ιδίως δε με τη σάλπιγγα και τα πιάτα που του άρεσαν περισσότερο.

Απολύθηκε το 1973 και αμέσως άρχισε επαγγελματική συνεργασία με καλλιτέχνες της εποχής εκείνης, ενώ εξακολούθησε να παίζει με τον αδερφό του το Μιχάλη σε γλέντια και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις στην ευρύτερη περιοχή των Μουλίων. Το πρώτο γλέντι είναι μαζί με τον Φραγκιουδάκη Γιώργο. Στη συνέχεια συνεργάζεται με τους: Ζερβό Γιώργο, Παπαδάκη Γιώργο και Χαράλαμπο Γαργανουράκη. Αργότερα στο κέντρο «Ριζίτικα» που λειτουργούσε στη Θέρισο Ηρακλείου γνωρίστηκε με το Θανάση Σκορδαλό. Με εκείνον τον γίγαντα της κρητικής μουσικής έκφρασης και κορυφαίο δημιουργό συμπορεύτηκαν 25 ολόκληρα χρόνια στην Κρήτη, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ο γάμος με την εκλεκτή της καρδιάς του, την έξοχη Πόπη, θυγατέρα του Νίκου και της Μαρίας Αναγνωστάκη από τα Άνω Μούλια, έγινε το 1978 και ο γιος τους Δημήτρης γεννήθηκε το Μάη του 1980.

Με τον Σκορδαλό πήγαν μαζί στην Αυστραλία το 1980 -1981 για 3 μήνες. Παραστάσεις και συμμετοχές σε γλέντια κάθε βράδυ ακατάπαυστα. Στην Αμερική το ΄84 για 2 μήνες με πολύ βεβαρημένο πρόγραμμα. Και πάλι στην Αμερική το ΄86 για τις γιορτές του αγάλματος της ελευθερίας (100 χρόνια). Επελέγησαν από την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη Υπουργό Πολιτισμού τότε, ο Θ. Σκορδαλός και οι Χαλκιάδες από την Ελλάδα για να εκπροσωπήσουν την Δημοτική μουσική μας παράδοση. Βρέθηκαν μαζί με καταξιωμένους μουσικούς απ’ όλο τον κόσμο. Κάποιος Νάθενας στην Ν. Υόρκη είχε φτιάξει ωραίες στολές με κρητικόπουλα τα οποία έκλεψαν κυριολεκτικά συναιρούντος και του δασκάλου την παράσταση. Ο Αντώνης Αποστολάκης είχε τις ενστάσεις του: «Πως θα ανέβουμε Δάσκαλε οι δυο μας επάνω στο πάλκο ενώ οι άλλοι έχουν ορχήστρες πολυμελείς;» και ο Σκορδαλός απάντησε: «θα δεις παιδί μου Αντώνη! Εμείς θα «κλέψουμε» την παράσταση!». Τόση εμπιστοσύνη, αλλά και σιγουριά γι’ αυτό που υπηρετούσε είχε ο Δάσκαλος.

Στη συνέχεια πήγαν στη Γαλλία το ΄92 και το ΄93 σε ένα διεθνές φεστιβάλ μουσικής όπου κι εκεί έλαβαν μέρος μεγάλοι και διάσημοι μουσικοί απ’ όλο το κόσμο. Μετά το φεστιβάλ παρέμειναν στην Γαλλία μια εβδομάδα και γύρισαν ολόκληρη σχεδόν την Γαλλία παρουσιάζοντας την Κρητική μουσική. Μετέβησαν για τους ίδιους λόγους στην Ελβετία.
Στην Αθήνα δεν υπήρξε κέντρο στο οποίο να μην έπαιξε. Στο Ηράκλειο περισσότερο στην Αρετούσα χειμώνα – καλοκαίρι με Πολυχρονάκη Αλέκο και Φραγκιαδάκη Μιχάλη.
Στην Αθήνα στον «Ζορμπά» με τον Δεληδάκη Νίκο. Γλέντια διαρκώς λίγη ανάπαυλα.
Τέλος και πάλι στην Αυστραλία με τον Δάσκαλο προσκεκλημένοι από 3 συλλόγους.

Ο Αντώνης Αποστολάκης συνεργάστηκε κατά την διαδρομή του ως καλλιτέχνης της κρητικής μουσικής εκτός από τον Δάσκαλο (Θανάση Σκορδαλό) με τους καλλιτέχνες κατ΄ αλφαβητική σειρά: Αλεξάκη Βαγγέλη, Αλεξάκη Μανόλη, Ανδρουλάκη Ροδάμανθο, Ατσαλάκη Κλεάνθη, Ατσαλάκη Κώστα, Βερεράκη Δημήτρη, Γαργανουράκη Μπάμπη, Γωνιανάκη Νίκο, Δελιδάκη Μίλτο, Δρουδάκη Γιώργο, Ζαχαριουδάκη Βαγγέλη, Ηλιάκη Νίκο, Κακουδάκη Κώστα, Καλλέργη Μιχάλη, Καμάρη Δημήτρη, Καμπουράκη Μανόλη, Καρακωνσταντάκη Μιχάλη, Καρπουζάκη Μανόλη, Κλάδο Λεωνίδα, Κριτσωτάκη Ζαχαρία, Λεκάκη Γιώργο, Μανιουδάκη Νίκο, Μανουρά Μανόλη, Μαυρομανωλάκη Νικήτα, Μελεσανάκη Ζαχάρη, Μεσαριτάκη Στέφανο, Μουντάκη Κώστα, Ντουρουντούς Νίκος, Ξυλούρη Γιώργη (Καντρή), Παπαδάκη Γιώργο, Πασπαράκη Δημήτρη, Περβολαράκη Μάνο, Σαριδάκη Κώστα, Σελληνιωτάκη Λεωνίδα, Σηφογιωργάκη Σπύρο, Σκουλά Βασίλη, Σμυρνάκη Νίκο, Σταματογιαννάκη Γεράσιμο, Τσαγκαράκη Μιχάλη, Τσουρδαλάκη Γιάννη, Φραγκιουδάκη Γιώργη και Ψαραντώνη.

Να ευχαριστήσω για αρκετές από τις πληροφορίες, για τον Αντώνη Αποστολάκη τον Κλεάνθη Ατσαλάκη.

Σε Γερμανική εταιρία το σημερινό δισκάκι. Δυο πολύ όμορφα τραγούδια από τον Κουκλινό και τον Αποστολάκη. Χρονολογικά πρέπει να είναι περίπου μετά το 1973 αλλά δυστυχώς δεν έχω περισσότερα στοιχεία (στούντιο και ημερομηνία εγγραφής- χρονολογία κυκλοφορίας).

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

219. PANIVAR PA-176 ΚΟΥΜΙΩΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΚΟΥΜΙΩΤΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΚΑΔΙΑΝΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1970

Κουμιώτης Γιώργος (Καμαράτος)- Κουμιώτης Γιάννης- Καδιανάκης Γιάννης PANIVAR PA-176 Ο Συμπέθερος (Καλαματιανός) - Μωρέ κοπέλι Κρητικό (Συρτός) 1970- 45rpm- 7''

Ο Γιώργος Κουμιώτης (βλέπε αναρτήσεις 47 και 73) γεννήθηκε στο Τεφέλι Ηρακλείου στις 10-8-1931. Πατέρας του ήταν ο Μιχάλης Κουμιωτάκης και μητέρα του η Μαρία το γένος Νουράκη. Η καλλιτεχνική του φύση τον οδήγησε από πολύ μικρό να μάθει λαγούτο σε ηλικία 16 χρονών και να παίζει σε γλέντια στην περιοχή του Ηρακλείου με τον παλιό λυράρη Γαβρίλη Σταυρουλάκη από τα Πιτσίδια όπως και με άλλους συντοπίτες λυράρηδες. 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950 ένας λαουτιέρης μπαίνει στα Ανώγεια, που μέχρι τότε την λύρα την συνόδευε το μαντολίνο. Τον είχε φέρει ο αείμνηστος Νίκος Ξυλούρης. Ο Γιώργος Κουμιώτης ήταν το πρώτο λαγούτο που μπήκε στα Ανώγεια και σε αυτή την αλήθεια συναινεί ο μετέπειτα μεγάλος λαουτιέρης Γιάννης Ξυλούρης αδερφός του Νίκου. Στα επόμενα χρόνια συνεργάζεται με όλη την τότε ανερχόμενη Ανωγειανή μουσική οικογένεια με Μανουρά, Καλομοίρη, Ψαραντώνη και Βασίλη Σκουλά.

Στο επόμενο διάστημα ηχογραφεί να δίσκο με τον Γιώργο Καλομοίρη και ένα με τον Βασίλη Σκουλά ο οποίος και θα βαφτίσει την κόρη του την Βάνα. 

Με δικό του πια μουσικό σχήμα έχοντας συνεργάτη στην λύρα τον Γιάννη Καδιανάκη και τα αδέρφια του Γιάννη και Μανόλη εμφανίζονται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό με μεγάλη επιτυχία ενώ παράλληλα ηχογραφεί δεκάδες τραγούδια που γίνονται γνωστά και αγαπημένα.

Τον Γιάννη Καδιανάκη (βλέπε και ανάρτηση 47), από τους αξιόλογους λυράρηδες της Κρήτης, τον συναντάμε σε πανηγύρια και σε εκδηλώσεις, εκεί που δοκιμάζονται πραγματικά οι λαϊκοί οργανοπαίχτες και λιγότερο στη δισκογραφία.

Πληροφορίες και βιογραφικά τόσο για τον Καδιανάκη όσο και για τον αδερφό του Γιώργου Κουμιώτη τον Γιάννη δυστυχώς δεν υπάρχουν. 

Στο σημερινό δισκάκι έχουμε δυο εκδόσεις με διαφορετικές ετικέτες αλλά ίδιες μήτρες. Στη πρώτη έκδοση με τις πράσινες ετικέτες (σημερινή ψηφιοποίηση) δεν αναφέρεται ο λυράρης Γιάννης Καδιανάκης. Επίσης υπάρχει λάθος στις ετικέτες καθώς ¨Ο Συμπέθερος¨ είναι στην Α πλευρά, κάτι που διορθώνεται στις πορτοκαλί ετικέτες. Στις πορτοκαλί ετικέτες προστίθεται ο Καδιανάκης που παίζει ¨λίρα χρυσή¨. Ψάξε το λάθος με τις ετικέτες της Πανιβαρ και κέρδισε. Παρακάτω και οι δύο εκδόσεις με ψηφιοποιημένη την πρώτη (πράσινες ετικέτες- λιγότερα πρεσαρίσματα οι μήτρες).  

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

218. RCA 47g 2075 ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΝΙΚΟΣ (ΨΑΡΟΝΙΚΟΣ)- ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΜΑΥΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Γ. 1960

Ξυλούρης Νίκος (Ψαρονίκος)- Ξυλούρης Ιωάννης (Ψαρογιάννης)- Μαυρογιάννης Γ. RCA 47g 2075 Νέος Γεννιανός συρτός (Πρόεδρος είμαι των παθών) - Σώσε με γιατρέ μου (Κρητικός Αμανές) 1960- 45rpm- 7''

 

«Όσο και αν φαίνεται αστείο, ο Νίκος έβγαλε για πρώτη φορά δίσκο με πολιτικό μέσο. Οι εταιρίες τότε ήταν δυο. Στη μία ήταν ο ένας σπουδαίος λυράρης (Μουντάκης) στην άλλη ο άλλος (Σκορδαλός) και δεν περνούσε τίποτα. Αφού έκανε πολλές προσπάθειες χωρίς αποτέλεσμα, χρειάστηκε να επέμβει πολιτικός παράγων και να εγγυηθεί ότι «αν δεν πουλήσει ο δίσκος του, θα τα πληρώσω εγώ».

 Οι λυράρηδες ήταν για τα πανηγύρια, τα γλέντια, τους γάμους στα χωριά.   Έπαιζε ο ένας στο καφενείο κι άλλος στο απέναντι. Είχανε κάτι μικρά μεγάφωνα και τα βάζανε ο ένας καφετζής απέναντι από τον άλλο για να δουν ποιος θα επικρατήσει. Υπήρχαν δυο ομάδες. «Μουντακικοί» και «Σκορδαλικοί». Ο Νίκος ήταν ανάμεσα. Κι επιπλέον, επειδή εγώ ήξερα, θυμάμαι του’ γραφα στα Ελληνικά πως ήτανε με την προφορά τους διάφορα ξένα τραγούδια και τα’ λεγε. Από τη Βιολετέρα μέχρι βαλς, αλλά και ¨Άσπρο μου περιστέρι, πέτα¨,¨ Άσπρες κορδέλες τα κορίτσια φοράνε¨ και αργότερα ¨Του Μπελαμή το ουζερί¨ και το ¨Να΄τανε το 21¨.

Το έψαχνε στο σπίτι με τη λύρα. Μάλιστα επειδή ακόμα τότε υπήρχαν κασετόφωνα να αποτυπώνει κάτι που βρήκε –ένα σκοπουλάκι, όπως μου’ λεγε- πολλές φορές, όταν ερχόταν από το καφενείο, δε μου μιλούσε. Έπαιζε με το στόμα του το καινούργιο κομμάτι, έπαιρνε τη λύρα κι έπαιζε μέχρι να το ¨βγάλει¨, να το αποτυπώσει στο μυαλό του. Σχεδόν δυο χρόνια μετά τον πρώτο εκείνο δίσκο των 78 στροφών, ηχογράφησε στη Φιντέλιτυ( και RCA) μια σειρά από τραγούδια σε δίσκους 45 στροφών πια.  

Μετά ήρθαν οι ηχογραφήσεις στη Music-Box. Μερικά από αυτά ηχογραφήθηκαν στο εξάμηνο που ήρθαμε στην Αθήνα το 1964 με άρρωστο το παιδί μας. Από Φλεβάρη μέχρι Ιούλιο. Πήγαινε να ¨γράψει¨ για να πάρει κάποια χρήματα. Έστω και λίγα -90 λεπτά το τραγούδι πληρωνόταν, το είχαμε ανάγκη…».

Τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα από συζήτηση της Ουρανίας Ξυλούρη με τον Γιώργο Τσάμπρα.

Πρώτο 45άρι του Ψαρονίκου το 1960, μετά από το μοναδικό γραμμοφωνικό δίσκο που είχε κυκλοφορήσει με τον Κουμιώτη (θα αναρτηθεί αργότερα). Από τα πρώτα δισκάκια και της RCA που δεν ήταν ακόμα RCA Victor και έκοβε με μαύρες ετικέτες. Από τις ετικέτες παίρνουμε τις πληροφορίες: Ψαρονίκος τραγούδι και λύρα, Ψαρογιάννης λαούτο και στίχους και εδώ έρχεται βοηθητικός ο Μαυρογιάννης Γ. (πιθανότατα Γιώργος και Ανωγειανός φίλος) στον Κρητικό αμανέ ¨Σώσε με γιατρέ μου¨. Στην πρώτη πλευρά ο ¨Νέος Γεννιανός συρτός¨ που αργότερα ονομάστηκε ¨Πρόεδρος είμαι των παθών¨ γιατί αποτελούσε γλωσσοδέτη και κάποιοι έψαχναν και τον παλιό Γεννιανό.

Στα σκαναρίσματα του δίσκου (ολόκληρου με τις δυο πλευρές) ο φίλος Ιδομενέας Παπαδογιάννης από Ρέθυμνο, που είχα τη χαρά να γνωρίσω από κοντά το φετινό καλοκαίρι, μετά από τηλεφωνική γνωριμία και βοήθεια περίπου δυο χρόνων.           

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).