345. RCA VICTOR 47g 2270 ΣΗΦΟΓΙΩΡΓΑΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ- ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ 1962

Σηφογιωργάκης (Σιφογιωργάκης) Σπύρος- Μαρκογιαννάκης Ιωάννης (Μαρκογιάννης)- Μαρκογιαννάκης Ευάγγελος (Μαρκοβαγγέλης) RCA VICTOR 47g 2270 Το γράμμα (Καλαματιανό) - Η ανεμώνα (Γαβαλοχωριανός συρτός) 1962- 45rpm- 7''

Ξεδιαλεχτή μου λεμόνια και που’ναι οι ανθοί σου,

 και που’ναι οι τόσες ομορφιές που είχε το κορμί σου.

Μαράθηκαν και πέσανε τα φύλλα σου ανεμώνα,

σ’αυτή τη μαύρη παγωνιά που ζεις μες του χειμώνα.

O Σπύρος Σηφογιωργάκης, μεγάλος γνώστης, ερμηνευτής και δάσκαλος της κρητικής λύρας και μουσικής, υπήρξε ένα από τα πρώτα ονόματα και τις μεγαλύτερες φωνές τού σύγχρονου κρητικού πενταγράμμου.

Γεννήθηκε στον Aγαλλιανό Αγίου Βασιλείου Ρεθύμνου το έτος 1930. O πατέρας του Mανόλης Σηφογιωργάκης ήταν αγροφύλακας. O Σπύρος τέλειωσε το Δημοτικό Σχολείο στον Kεραμέ και στη συνέχεια, βοηθούσε τον πατέρα του στα αγροκτήματά τους. Όμως, η μεγάλη φτώχεια της οικογένειάς του τον έσπρωξε, από πολύ μικρή ακόμη ηλικία, ως «φαμέγιο» στον Παν. Σταυριανάκη, στη Δρύμισκο –γειτονικό στον Aγαλλιανό χωριό– και λίγο αργότερα, στο Σπήλι και στην Αθήνα.

Όμως μέσα από αυτές τις φοβερές δυσκολίες, το μεράκι που τού κατέκαιγε τα σωθικά για την κρητική λύρα και μουσική τον έσπρωχνε με ακατανίκητη δύναμη και επιμονή στην πραγματοποίηση τού μεγάλου του ονείρου. Έτσι, σε ηλικία μόλις δεκατριών χρονών, όντας «φαμέγιος» στον Παν. Σταυριανάκη, στη Δρύμισκο, ο Σηφογιωργάκης κατάφερε, αν και δεν είχε ποτέ διδαχθεί, να κρατήσει με μεγάλη επιτυχία πάσο με ένα μαντολίνο στον Δρυμισκιανό, επίσης, λυράρη Γ. Σταυριανάκη, σε γάμο που γινόταν στο χωριό αυτό. Αργότερα, στα 1953, όταν υπηρετούσε ακόμη στον στρατό, ο Σπύρος απόκτησε την πρώτη του λύρα και, τελειώνοντας τον στρατό, στα 1955, γνώριζε κιόλας να παίζει αρκετά καλά, γιατί είχε παρακολουθήσει τη δισκογραφία των άλλων μεγάλων δασκάλων της κρητικής μουσικής.

Από τότε άρχισαν και οι πρώτες μεγάλες του επιτυχίες. Γύριζε από χωριό σε χωριό στην Kρήτη και έπαιζε λύρα και τραγουδούσε σε πανηγύρια, γάμους και βαφτίσια. Από το 1960 ο Σηφογιωργάκης κάνει λαμπρή καριέρα μαζί με τον άλλο γνωστό πρωτομάστορα τού κρητικού λαγούτου, τον Γιάννη Mαρκογιαννάκη, που πρώτος, είναι αλήθεια, ότι προσέδωσε στο όργανο αυτό τη θέση που σήμερα κατέχει στο πλάι της κρητικής λύρας .

Το 1962 συνοδεύει τον Παγκρήτιο Σύλλογο Βρακοφόρων στο φεστιβάλ Νέων στο Ελσίνκι της Φιλανδίας. Eκεί παίρνει το πρώτο βραβείο παραδοσιακής λαϊκής μουσικής, καθώς και το χορευτικό συγκρότημα που τον συνόδευε το πρώτο βραβείο χορού. Aκολουθεί περιοδεία σε όλη την Aνατολική και Δυτική Eυρώπη με τεράστια απήχηση στους εκεί κρητικούς και ξένους πληθυσμούς. Τότε γράφει και τη δεύτερη μεγάλη του επιτυχία, το «Γράμμα και Aνεμώνα» (σημερινό δισκάκι) και ακολουθούν απανωτά επιτυχίες που τον ανέδειξαν σε έναν από τους μεγαλύτερους δεξιοτέχνες και δασκάλους της κρητικής λύρας και μουσικής.

Tαξίδεψε σε όλες τις χώρες της Eυρώπης, καθώς και στην Aμερική εννιά φορές, εφτά στην Aυστραλία και πέντε στον Kαναδά. Έχει πάρει, μαζί με την Παγκρήτιο, το χρυσό κλειδί της Aμερικής από τον αείμνηστο Πρόεδρο Tρούμαν. Στο Παρίσι έπαιξε στην πρεμιέρα τού «Zορμπά» («Zορμπάς ο Έλληνας»), όπου γύρισε και το περίφημο αριστούργημά του «Παγκρήτιος». Στην Eλλάδα έπαιξε και σε δύο άλλες κινηματογραφικές ταινίες· στη «Nεράιδα και το Παλικάρι», με την Aλίκη Bουγιουκλάκη, και στο «Ευτυχώς χωρίς δουλειά», με το Γιάννη Γκιωνάκη.

Tο 1967 παντρεύτηκε τη Xρυσούλα Aσκοξυλάκη, από τους Bώρρους τής Mεσαράς Hρακλείου. Aπό εδώ και στο εξής, μαζί με τη Xρυσούλα, θα αποτελέσουν ένα νέο καλλιτεχνικό ζευγάρι και θα γράψουν μαζί μια νέα εποχή στον χώρο τού κρητικού πενταγράμμου.

H όλη δισκογραφική επιτυχία τού Σπύρου Σηφογιωργάκη μέχρι σήμερα αριθμεί δεκάδες μικρών και μεγάλων δίσκων. Επιπλέον, έχει τιμηθεί επανειλημμένα από διάφορους φορείς της χώρας μας και του εξωτερικού για τη μεγάλη προσφορά του στη μουσική παράδοση τού νησιού μας.

O Σπύρος Σηφογιωργάκης, είναι γεγονός, ουδέποτε χρησιμοποίησε τη λύρα ως πάρεργο, αλλά πάντοτε ως κύριο και βιοποριστικό του επάγγελμα, στο οποίο τον στήριξε η πληθωρική αγάπη και αφοσίωση τού κόσμου. Τελευταία, πριν την ασθένειά του, ο Σηφογιωργάκης διατηρούσε Σχολή παραδοσιακής λύρας στον «Πολιτιστικό Σύλλογο Tυμπακίου» και στις Mοίρες. Δεκάδες χρόνια δάσκαλος της κρητικής λύρας (από το 1970) έχει, ήδη, παραδώσει στον χώρο της κρητικής μουσικής αρκετά νέα παιδιά, με ένα πλήρες κρητικό «ρεπερτόριο», που θα αποτελέσουν, ασφαλώς, τους μελλοντικούς συνεχιστές της αυθεντικής και γνήσιας κρητικής μας μουσικής παράδοσης.

Ο Σπύρος Σηφογιωργάκης υπήρξε ένας αληθινά μεγάλος ριμαδόρος και πρωτομάστορας της κρητικής μουσικής τέχνης και παράδοσης. Ευαίσθητος και ρομαντικός ένιωθε πάντα μέσα του βαθιά αγάπη για το χωριό του και τις παιδιάστικες αναμνήσεις του στο πατρογονικό του σπίτι. Αισθανόταν ατέλειωτη ευγνωμοσύνη προς τους συγχωριανούς του, Aγαλλιανούς και Kεραμιανούς, που, πρώτοι αυτοί, είναι αλήθεια, του παραστάθηκαν και τον βοήθησαν στο δύσκολο ξεκίνημα της καριέρας του. Τότε που, όπως έλεγε και ο ίδιος, «οι άνθρωποι ήταν πολύ πιο ζεστοί και όμορφοι απ’ ότι σήμερα και όλα πολύ πιο απλά και ανθρώπινα…».

Στο σημερινό δισκάκι έχουμε ¨Το γράμμα¨ ένα κρητικοκαλαματιανό με τον Μαρκοβαγγέλη στο μπουζούκι. Στη δεύτερη πλευρά την ¨Ανεμώνα¨ ή Γαβαλοχωριανός Συρτός. Το πρώτο τραγούδι υπάρχει και στο LP ¨Της Κρήτης τα Κοράσια¨, ενώ ο Γαβαλοχωριανός Συρτός δεν υπάρχει σε LP.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

344. OKEH 82510 GREEK ORCHESTRA M.SIFNIOS- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΜΑΡΚΟΥ ΣΙΦΝΙΟΥ 1927

Ελληνική Ορχήστρα Μάρκου Σιφνιού (Greek Orchestra M. Sifnios) OKEH 82510 Σοφούλης (Συρτός) - Καλαματιανό (Εθνικός χορός) 1927- 78rpm- 12''

 

«Ο τσελίστας Μάρκος Σίφνιος, γεννήθηκε το 1878 και καταγόταν από το νησί της Πάρου σύμφωνα με τα αρχεία του, στο Ellis Island.

Ερμήνευσε με την Μαρίκα Παπαγκίκα σε τουλάχιστον 24 ξεχωριστές ηχογραφήσεις (πιθανότατα περισσότερες), από την πρώτη της δισκογραφική παρουσία στη Victor έως το 1928. Εκτός από τον Gus, είναι ο πιο συνεπής μουσικός που έχει ηχογραφήσει με την Παπαγκίκα.

Είναι ο μόνος τσελίστας που ηχογράφησε ελληνική μουσική (με τσέλο) πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, του οποίου το όνομα γνωρίζουμε. Φαίνεται ότι υπάρχει τσέλο σε μια ηχογράφηση τον Ιούνιο του 1916, ενός ανώνυμου ορχηστρικού συγκροτήματος της Κολούμπια στη Νέα Υόρκη, που αποδόθηκε απλώς ως «Αθηναϊκή Ορχήστρα». Υπάρχει επίσης, τσέλο στις ηχογραφήσεις του Έλληνα τενόρου Ιταλικής επιρροής George Kanakes στις αρχές της δεκαετίας του '20 για την δισκογραφική Panhellenion. Μπορούμε μόνο να μαντέψουμε αν πρόκειται για τον Σιφνιό ή για κάποιον άλλο.

Η δεξιοτεχνία του δεν έχει αποκαλυφθεί σε καμία από τις ηχογραφήσεις του, με την Μαρίκα Παπαγκίκα. Με εξαίρεση ένα instrumental session του 1927 για τη δισκογραφική Okeh (ένας από αυτούς και ο σημερινός δίσκος), που δείχνει τα αξιοσημείωτα χαρίσματά του ως ενορχηστρωτής. Επίσης δεν έχουμε καμία απόδειξη ότι ηχογράφησε ποτέ με κανέναν άλλο καλλιτέχνη, εκτός από την Παπαγκίκα και την ορχήστρα της.

Η ευφάνταστη χρήση των αρμονιών του ήταν νέα στην ελληνική λαϊκή μουσική, η οποία είναι κυρίως μονοφωνική. Η εκθαμβωτική, αντίθετη αλληλεπίδρασή του με βιολιστές και κλαρινίστες και η καθαρή παραδοξότητα του κατώτερου από το συνηθισμένο (για την ελληνική μουσική) οργάνου του, είναι ένα μεγάλο μέρος αυτού που κάνει τους δίσκους του και της Μαρίκας τόσο ξεχωριστούς».

Οι ηχογραφήσεις του Σίφνιου, για τους δίσκους Okeh θα κυκλοφορήσουν αργότερα σε CD To What Strange Place της Tompkins Square Records. Δεν είναι γνωστό ότι υπάρχουν φωτογραφίες του.».

Τα παραπάνω βιογραφικά στοιχεία από τη συλλογή της Μαρίκας Παπαγκίκα, The Futher the Flame. Σε διόρθωση του τόπου καταγωγής του Μάρκου Σιφνιού, στην ίδια συλλογή αναφέρει τόπο καταγωγής την Pharo (μέρος της Κροατίας) που είναι λάθος. Τα αρχεία του Elli’s Island  δυστυχώς, ενώ στην αρχή έδιναν σωστές πληροφορίες, κάτι έχει αλλάξει.

Επίσης στη συλλογή Various – To What A Strange Place - The Music Of The Ottoman-American Diaspora, 1916-1930: Volume One, Naughty Girl, αναφέρει ότι γεννήθηκε το 1886 κάπου κοντά στη Θεσσαλονίκη και ότι έφτασε στο San Francisco, έχοντας αφήσει στην Ελλάδα την γυναίκα του και τις δυο του κόρες.

Σε ιστοσελίδα που αναφέρει για τον Μάρκο Σιφνιό (θα το βρείτε στις πληροφορίες), στα σχόλια, κάποιος αναφέρει ότι ήταν αδερφός της γιαγιάς του, ότι έχει φωτογραφικό υλικό και ότι τόπος καταγωγής ήταν η Χίος.

 Στο σημερινό δίσκο γραμμοφώνου από την Αμερικάνικη Okeh, ο Μάρκος Σιφνιός σε δυο συνθέσεις που μας μαρτυρούν το ταλέντο του ως τσελίστας και ενορχηστρωτής. Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαρίκα Παπαγκίκα τον είχε επιλέξει να είναι μέρος της ορχήστρας της. Αξιοπρόσεχτο επίσης, ότι ο Καλαματιανός αναφέρετε ως Εθνικός χορός.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

343. MUSIC BOX MB 325 ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ-ΚΑΒΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΕΙΡΗΝΗ- ΧΑΛΚΙΑΣ ΠΕΤΡΟΣ ΛΟΥΚΑΣ 1962

Καβακόπουλος Παντελής- Καβακοπούλου (Μπριλλάκη) Ειρήνη- Χαλκιάς Πέτρος Λούκας (Πετρολούκας) MUSIC BOX MB 325 Ο Κωσταντάς (Ηπειρώτικο) - Δόντια πυκνά (Ηπειρώτικο) 1962- 45rpm- 7''

Ο Παντελής Καβακόπουλος, ο σπουδαίος αυτός άνθρωπος, που έκανε επιφανείς ερευνητές να υποκλίνονται στο έργο του, γεννήθηκε στη Bήσσανη της Hπείρου το 1923, από μητέρα Zιτσιώτισα και πατέρα Bησσανιώτη. Tα περισσότερα χρόνια μέχρι το 1936 τα έζησε στη Zίτσα, όπου τελείωσε το δημοτικό και την πρώτη τάξη του εκεί ημιγυμνασίου. Τη δεύτερη του ημιγυμνασίου την τελειώνει στη Bήσσανη το 1937. Το 1938 έρχεται στην Αθήνα, όπου τελειώνει και τις υπόλοιπες τέσσερις τάξεις στο νυχτερινό γυμνάσιο «Kουτσούρη», επί της οδού Mιχαήλ Bόδα.

Καταγόμενος από οικογένεια παραδοσιακών μουσικών ήξερε ήδη και ο ίδιος να παίζει από 9 χρόνων και να φτάνει ως πάνω τα χωριά της Bορ. Hπείρου, όπου συνόδευε λαϊκές κομπανίες σαν ξετελειωμένος βιολιστής από τα γεννοφάσκια του. M’ όλο, που τα περισσότερά του χρόνια τα έζησε στη Zίτσα, αισθανόταν Bησσανιώτης.

Ερχόμενος στην Αθήνα και μετά από εξετάσεις στο Ωδείo Aθηνών πέτυχε την εισαγωγή του με υποτροφία, στη τάξη του βιολιού με καθηγητές το Δημήτρη Xωραφά, τον Mήνο Δούνια και των θεωρητικών μαθημάτων με τον σημερινό ακαδημαϊκό Mενέλαο Παλάντιο, μέχρι και την Ανωτέρα τάξη του βιολιού.

Στο μεταξύ διορίζεται υπάλληλος στο Νοσοκομείο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, όπου συνέχισε εργαζόμενος έως το έτος 1950. Τον ίδιο χρόνο προσλαμβάνεται στο Μουσικό τμήμα του Eθν. Ίδρ. Pαδιοφωνίας από το οποίο, μετά από 40 χρόνια ευδόκιμης υπηρεσίας, συνταξιοδοτείται με το βαθμό του διευθυντή το έτος 1981. Στο διάστημα αυτό έλαβε και το δίπλωμα Βυζαντινής Μουσικής στο Ελληνικό Ωδείο με παμψηφεί άριστα, μετά από 5ετή φοίτηση στους διακεκριμένους αείμνηστους καθηγητές Θεόδωρο Xατζηθεοδώρου και στα θεωρητικά τον Mάριο Bάρβογλη.

Μόλις ανέλαβε καθήκοντα στην Ελληνική Ραδιοφωνία, πρώτο του μέλημα να ξεκινήσει τακτικές εκπομπές δημοτικών τραγουδιών απ’ όλη την Ελλάδα. Στην προσπάθειά του αυτή είχε πολύτιμους συνεργάτες ένα συγκρότημα από είκοσι, τους πιο διακεκριμένους ερμηνευτές και λαϊκούς οργανοπαίκτες, με τους οποίους είχε ήδη συνεργασία από το 1948, όταν υπηρετούσε στον τότε σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων.

Στην ΕΡΤ μετέδιδε 6 εκπομπές την εβδομάδα και ήταν ένας από τους οποίους ξεκίνησε της εκπομπές για την απελευθέρωση της Κύπρου με τίτλο «To Όχι της Κύπρου», με συνεργάτες τον τότε δ/ντή προγ/τος του EIP Δημήτρη Πουρνάρα, και τον Δ/ντή Bραχέων Kυμάτων EIP, Βορειο- ηπειρώτη Πύρρο Mπαμίχα. Χάρη στο ερευνητικό του έργο, ηχογράφησε και κατέγραψε τραγούδια απ’ όλη την Ελλάδα, που μεταδόθηκαν, εκτός από το EIP και απ’ όλους τους τότε επαρχιακούς σταθμούς, Κέρκυρας, Ζάκυνθο Κρήτης, Θεσσαλονίκης και Κομοτηνής. Κατέγραψε τη μουσική σε θεατρικά έργα από το EIP και πλήθος θεατρικών σκετς, (ανταλλαγές με την Ιταλία «Πρέμιουμ Ιταλία» κλ.π.).

Μα ο τόσο χαρισματικός μουσικός ο Ηπειρώτης Π. Kαβακόπουλος δεν περιορίστηκε μόνο στις εκπομπές, για τις οποίες μιλούσε με θαυμασμό όλη τότε η Ελλάδα. Άνθρωπος με αποφασιστικότητα και απέραντη αγάπη για την παράδοση επιχείρησε πρώτος να δώσει ρεσιτάλ βιολιού δημοτικής μουσικής με βιολί – κανονάκι και λαούτο. Και πέτυχε.

Γνωστό και μη εξαιρετέο φυσικά το έργο του Σίμωνος Καρά, αλλά και ο Παντελής Καβακόπουλος πρόσφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στην παράδοση. Ενώ θα μπορούσε να απολαμβάνει τη μονιμότητα σε μια τόσο σημαντική θέση στο κρατικό ραδιόφωνο εκείνος από το 1951 όργωνε κυριολεκτικά την ελληνική ύπαιθρο από τη Μακεδονία μέχρι την Κρήτη και από την Ήπειρο μέχρι τα Δωδεκάνησα συλλέγοντας και ηχογραφώντας πάνω από 5000 τραγούδια και σκοπούς.

Ευτυχώς για την εποχή του που δέσποζαν κορυφαίοι του πνεύματος και της τέχνης είχε αναγνωριστεί η πολυσήμαντη καλλιτεχνική του αξία και οι πάντες αναζητούσαν τη γνώση και το ταλέντο του. Έτσι ήταν πάντα από τους πιο σημαντικούς ομιλητές σε συνέδρια και σεμινάρια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Σημαντικές και οι εκδόσεις του μουσικών βιβλίων με τη σχετική μουσικολογική ανάλυση, αλλά και τα άρθρα που δημοσίευσε σε μεγάλης κυκλοφορίας περιοδικά.

Χαρισματικός ομιλητής, όπως ήταν, είχε την ευτυχία να δίνει διαλέξεις σε πυκνό ακροατήριο στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο μάθημα Λαογραφίας, στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο Μουσείο Λαϊκής τέχνης Αθηνών και στο Ίδρυμα Δόρας Στράτου.

Μεγάλη η προσφορά του Παντελή Καβακόπουλου και στην Εκπαίδευση. Υπηρέτησε είκοσι χρόνια καθηγητής μουσικής στο (Ελληνικό Σπίτι) της Aγγελικής Xατζημιχάλη. Παράλληλα δεκαπέντε χρόνια καθηγητής στο ιδιωτικό γυμνάσιο (Παρ. Σχολινάκη) στον οικισμό Παπάγου.

Την ακαδημαϊκή χρονιά 1976- 1977,με απόφαση του υπουργείου Παιδείας αποσπάστηκε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων στην έδρα της λαογραφίας για την έρευνα και την ηχογράφηση στην επαρχία. Εθίμων και δημοτικών τραγουδιών.

Σημαντική η παρουσία του και στη δισκογραφία, αφού κυκλοφόρησε διακόσια δημοτικά τραγούδια και σκοπούς σε δίσκους, των 78,45 και 33 στροφών. (Hπειρώτικα- Mακεδονικά-Θρακικά- Θεσσαλικά – Δωδεκανησιακά – Νησιώτικα του Σαρωνικού και της Κρήτης).

Η πλούσια προσφορά του δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητη Αμέτρητα τα βραβεία και οι διακρίσεις που έλαβε με πιο σημαντικά το βραβείο ΖΑΠΠΑ (1959) από την εταιρεία για την ενθάρρυνση των ελληνικών Σπουδών, από το «Παν/μιο της Σορβόννης» για το βιβλίο του (μουσικά κείμενα Δημοτικών τραγουδιών της Θράκης) και φυσικά δυο φορές το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το πολυετές μουσικολαογραφικό του έργο.

Συνεργάστηκε με τον αείμνηστο Πολύδ. Παπαχριστοδούλου φιλόλογο καθηγητή της ναυτικής Σχολής Δοκίμων και πρόεδρο της εταιρείας Θρακικών Μελετών και με τον αείμνηστο ακαδημαϊκό λαογράφο Kων. Ρωμαίο για τη συλλογή τραγουδιών από πρόσφυγες της Θράκης στο χώρο της Αθήνας, της Δυτικής και της κεντρικής Μακεδονίας, 1951-1960. Με το υλικό αυτό πραγματοποιήθηκαν εκπομπές με θρακιώτικα τραγούδια από το E.I.P και απ’ όλους τους επαρχιακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς από το 1953-61.

Από τις ευτυχείς συγκυρίες στη ζωή του η συνάντηση με τη δική μας μεγάλη λαογράφο Ειρήνη Μπριλλάκη που έφυγε για τη γειτονιά των Αγγέλων το Νοέμβριο του 2011, αφήνοντας σπουδαίο έργο. Δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια με χαρισματικά παιδιά που διαπρέπουν.

Να θυμίσουμε στους νεότερους αναγνώστες μας ότι η Ειρήνη Μπριλάκη γεννήθηκε το 1924 στο Σπήλι Αγίου Βασιλείου. Πατέρας της ήταν ο Σήφης Μπριλάκης και μητέρα της η Ευαγγελία Βλατάκη. Η «Ερήνη τσι Μπριλοσήφαινας» όπως ήταν γνωστή στο Σπήλι ήταν το τελευταίο από τα έξι παιδιά της οικογένειας που είχε πέντε κορίτσια και ένα αγόρι, τα οποία ήταν η Παγώνα, η Στέλλα, ο Στέφανος, η Κατίνα, η Μαρία και η Ειρήνη. Από πολύ μικρή έμεινε ορφανή από πατέρα, όταν αυτός σκοτώθηκε στο κτίσιμο ενός σπιτιού στην περιοχή, με πέτρα, πέφτοντας από ψηλά. Περισσότερα βιογραφικά στοιχεία για την Ειρήνη Μπριλλάκη στην ανάρτηση 285 με Κρητικά τραγούδια.

Στο σημερινό δισκάκι στο κλαρίνο ο Πετρο-λούκας Χαλκιάς (για βιογραφικά στοιχεία βλέπε ανάρτηση 120).

Εξαιρετικά Ηπειρώτικα εκτελεσμένα από τον Παντελή Καβακόπουλο και την ορχήστρα, που σύμφωνα με τον Βασίλη Χατζηαντωνίου (greekdiscography), την αποτελούσαν οι:

Βιολί: Καλκανάκης Χρήστος, Βιολί: Χαλκιάς Αχιλλέας, Κλαρίνο: Χαλκιάς Πέτρος Λούκας, Λαούτο: Κρανιάς Ελευθέριος, Ντέφι: Μάστορας Μιλτιάδης, Σαντούρι: Μόσχος Αριστείδης. Στο τραγούδι φυσικά η Ειρήνη Μπριλλάκη.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

 

342. HIS MASTER'S VOICE 7PG 8116 ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΞΥΛΟΥΡΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ- ΦΑΣΟΥΛΑΣ ΖΑΧΑΡΗΣ- ΑΕΡΑΚΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ 1972

Ξυλούρης Νίκος (Ψαρονίκος- Ο Αρχάγγελος της Κρήτης)- Ξυλούρης Γιάννης (Ψαρόγιαννος)- Φασουλάς Ζαχάρης (Ζαχαρίας)- Αεράκης Στέλιος HIS MASTER'S VOICE 7PG 8116 Ένας ψαράς - Μπέρδε τσε μπέρδε 1972- 45rpm- 7''

«Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου του 1936 στα Ανώγεια της Κρήτης. Είναι 5 χρονών όταν οι κατακτητές Γερμανοί καίνε το χωριό του και μεταφέρουν τους κατοίκους του, πρόσφυγες στο Μυλοπόταμο. Επιστρέφουν στ΄Ανώγεια μετά την απελευθέρωση. Από πολύ μικρός δείχνει την κλίση του στο τραγούδι και στη λύρα. Στα δώδεκα ο πατέρας του τού αγοράζει την πρώτη του λύρα για να εξελιχθεί πολύ γρήγορα σ΄ έναν από τους πλέον περιζήτητους σε γάμους, βαφτίσια και λοιπές κοινωνικές εκδηλώσεις, οργανοπαίχτες και τραγουδιστές της περιοχής του. Σε ηλικία 17 χρόνων κατεβαίνει για πρώτη φορά να δουλέψει στο Ηράκλειο, στο κέντρο "Κάστρο".

Όπως λέει αργότερα σε αφηγήσεις του, εκεί αρχικά τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα. "...Εις τα ορεινά χωριά της Κρήτης δεν ημπορούσε να εισχωρήσει αυτό που εισχώρησε στις πόλεις. Εκεί χόρευαν ταγκά, βαλς, ρούμπες, σάμπες και είμαστε υποχρεωμένοι εμείς να τα μαθαίνουμε αυτά τα τραγούδια, να τα παίζουμε στα πανηγύρια και στους γάμους, για να μπορούμε να ζήσουμε και 'μεις, να βγάλουμε τα έξοδα μας και να τους κάνουμε σιγά-σιγά ν' αλλάξουνε και να αγαπήσουνε την κρητική μουσική". Στα τέλη του 1958 πραγματοποιεί την πρώτη του ηχογράφηση για δίσκο. Είναι το τραγούδι " Κρητικοπούλα μου" ("μια μαυροφόρα όταν περνά"). Λίγους μήνες πιο πριν είχε παντρευτεί την Ουρανία Μελαμπιανάκη, κόρη ευκατάστατης οικογένειας του Ηρακλείου.

Εγκαθίστανται στο Ηράκλειο, οι οικονομικές δυσκολίες είναι στην αρχή μεγάλες. Το 1960 γεννιέται το πρώτο τους παιδί, ο Γιώργος, και 6 χρόνια μετά το δεύτερο, η Ρηνιώ. Την επιτυχία του πρώτου εκείνου τραγουδιού ακολουθούν αρκετές ακόμα ηχογραφήσεις σε μικρά δισκάκια. Ακριβώς το 1966 βγαίνοντας για πρώτη φορά από την Ελλάδα, συμμετέχει σ' ένα φολκλορικό φεστιβάλ στο Σαν-Ρέμο και παίρνει το πρώτο βραβείο. Το 1967 ανοίγει στο Ηράκλειο το πρώτο κρητικό κέντρο τον "Ερωτόκριτο". Τα πράγματα έχουν γίνει αισθητά καλύτερα γι' αυτόν.

Τον Φεβρουάριο του 1969 ηχογραφεί την ανοιχτή "Ανυφαντού", ένα τραγούδι που κυριολεκτικά "σπάει τα ταμεία" μέσα στην παραδοσιακή δισκογραφία της εποχής. Τον Απρίλη εκείνης της χρονιάς έρχεται για πρώτη φορά για εμφανίσεις στην Αθήνα, στο κέντρο "Κονάκι" και το Σεπτέμβριο εγκαθιστάτε μόνιμα στην πρωτεύουσα. Ο σκηνοθέτης Ερρίκος Θαλασσινός, με τον οποίο γνωρίζονται στο "Κονάκι", μιλάει γι' αυτόν στον συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο. Ήδη όμως από το 1965 οι δυνατότητές του αλλά και ο χαρακτήρας του έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον του διευθυντή -τότε- της δισκογραφικής εταιρείας COLUMBIA, του Τάκη Λαμπρόπουλου. Μετά και την επιτυχία της "Ανυφαντούς", το καλοκαίρι του 1970 ο Λαμπρόπουλος κατεβαίνει μαζί του στ' Ανώγεια, γίνονται κουμπάροι και ξεκινούν μια συνεργασία σε νέα πλαίσια.

Πέρα από τα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης η φωνή του Ξυλούρη θα περάσει στη σύγχρονη "έντεχνη" δημιουργία επώνυμων συνθετών. Μέσα απ' αυτές τις επιλογές, μέλλεται η γνήσια κρητική έκφραση και το παραδοσιακό τραγούδι της Κρήτης να αποκτήσουν μια πανελλήνια εμβέλεια, μια δυναμική που ποτέ δεν είχαν στο παρελθόν, όσο μεγάλοι κι αν ήταν οι καλλιτέχνες, τραγουδιστές κι οργανοπαίχτες που την υπηρέτησαν.
Με τον Γιάννη Μαρκόπουλο συνεργάζονται για πρώτη φορά στο "Χρονικό", μια ενότητα τραγουδιών που θέτει σε νέα βάση τη σχέση της παράδοσης με το παρόν. Εξι μήνες μετά κυκλοφορεί ο δίσκος-αναφορά στα "Ριζίτικα" της Κρήτης. Τον Μάιο του 1971 ξεκινούν κοινές εμφανίσεις στη μπουάτ "Λήδρα" στην Πλάκα. Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας η φωνή του Ξυλούρη, είτε λέει τα τραγούδια του Μαρκόπουλου, είτε παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, γίνεται σημαία αντίστασης. "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ,"Αγρίμια κι αγριμάκια μου".

Ακολουθούν δύο ακόμα κύκλοι τραγουδιών του Γιάννη Μαρκόπουλου, η "Ιθαγένεια" και ο "Στρατής ο θαλασσινός" αλλά και συνεργασίες με τον Σταύρο Ξαρχάκο ("Διόνυσε καλοκαίρι μας", "Συλλογή"), τον Χριστόδουλο Χάλαρη ("Τροπικός της παρθένου", "Ακολουθία") και τον Χρήστο Λεοντή ("Καπνισμένο τσουκάλι"). Το καλοκαίρι του 1973 κρατά τον καθοριστικό ρόλο τραγουδιστή σε μια παράσταση που ανεβάζουν η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος στο θέατρο "Αθήναιον" με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια. Είναι "Το μεγάλο μας τσίρκο". Μέσα από τις αναφορές και τα τραγούδια του, βρίσκει τρόπο έκφρασης το τεταμένο πολιτικό κλίμα που οδηγεί στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Είναι από τις ελάχιστες επώνυμες παρουσίες στο χώρο που βλέπουν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες εκείνων των ημερών.

"Ο Νίκος Ξυλούρης ήταν χτες στο Πολυτεχνείο" ενημερώνουν, μετατρέποντας τον ήδη φορτισμένο πολιτικά τραγουδιστή σε "Κόκκινο πανί" της μεταλλαγμένης δικτατορικής κυβέρνησης που ακολουθεί. Από τη "Λύδρα" στην "Αρχόντισσα", μετά στην "Αποσπερίδα". Ξανά στη "Λύδρα", μετά στο "Κύτταρο" και στο "Θεμέλιο". Είναι οι έξι σταθμοί του στις μπουάτ μέχρι το 1979. Τα μεταπολιτευτικά χρόνια τραγουδά κάποια ακόμα τραγούδια του Χρήστου Λεοντή, του Σταύρου Ξαρχάκου και του Γιάννη Μαρκόπουλου.

Παράλληλα ηχογραφεί τα "Αντιπολεμικά" τραγούδια του Λίνου Κόκοτου και του Δημήτρη Χριστοδούλου και κάποια μελοποιημένα από τον Ηλία Ανδριόπουλο ποιήματα του Γιώργου Σεφέρη. Επανέρχεται όμως και στα παραδοσιακά τραγούδια της Κρήτης, ενώ λέει και κάποια λαϊκά τραγούδια του Στέλιου Βαμβακάρη. Με τον "Αργαλειό", το "Φιλεντέμ", τον "Πραματευτή" αλλά και το "Μεσοπέλαγα αρμενίζω" ακούγεται ξανά έντονα η φωνή του. Τώρα λέει και πάλι "τραγούδια ζωής". Είναι όμως η τελευταία φορά που ακούγεται. Ύστερα από ταλαιπωρία ενός χρόνου με την επάρατη νόσο, φεύγει για πάντα στις 8 Φεβρουαρίου του 1980.»

Εξαιρετικό 45-άρι του Ψαρονίκου το σημερινό. Από τα τελευταία του, κυκλοφόρησε με εξωφυλλάκι που δυστυχώς μου λείπει. Τα τραγούδια κυκλοφόρησαν σε LP, το 1983, στο δίσκο ¨Παντέρμη Κρήτη¨, που περιείχε τραγούδια από 45άρια και ακυκλοφόρητα. Η φωτογραφία του Ψαρονίκου είναι ίδια στο εξώφυλλο του δίσκου και του 45αριού. Στα λαούτα, ο Ψαρογιάννης, ο Ζαχαρής Φασουλάς και ο Στέλιος Αεράκης. Για όλους έχουμε βιογραφικά σε παλαιότερες αναρτήσεις.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

341. PANIVAR PA-211 ΚΡΙΤΣΩΤΑΚΗΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ- ΤΣΙΚΑΝΤΙΛΑΚΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ 1970

Κριτσωτάκης Ζαχαρίας (Ζαχάρης) – Τσικαντιλάκης (Τσικανδυλάκης) Γιάννης PANIVAR PA-211 Σαν αστραπή εχάθηκες (Καλαματιανός) - Να φύλαγα τα χείλη σου (Συρτός) 1970- 45rpm- 7''

Ο Ζαχαρίας Κριτσωτάκης (βλέπε και ανάρτηση 77) κατάγεται από το χωριό Κρουσώνας Ηρακλείου Κρήτης και είναι γεννημένος 9 Δεκεμβρίου το 1945. Πρόκειται για έναν ξεχωριστό τραγουδιστή και λυράρη της Κρήτης με ιδιαίτερος πάθος και μοναδικό χρώμα!

Κατάφερε να γίνει ευρέως γνωστός την δεκαετία '70 - '80 μέσα από το Κρητικό κέντρο "ΖΑΜΑΝΙΑ", που άνοιξε στο Ηράκλειο και στο οποίο έπαιζε ο ίδιος με τον Μανούσο Παπατσάρα και αργότερα με τον Δημήτρη Φουκάκη και τον Γιώργο Ταμιωλάκη. Σημαντικό ρόλο στην επιτυχημένη καριέρα του έπαιξε και η μεγάλη του δισκογραφική επιτυχία με τίτλο" Ζητιάνος είμαι στην χαρά ", ένα συρτό με χανιώτικη μελωδία.

Έχει συνεργαστεί δισκογραφικά με τους: Τσικανδυλάκη Γιάννη (βιογραφικά στοιχεία δεν κατάφερα να βρω), Παπουτσάκη Δημήτρη, Φουκάκη Δημήτρη, Βερύκοκο Δημήτρη και άλλους.
Ο Γιάννης Τσικανδυλάκης (Τσικαντιλάκης για την panivar) στη δισκογραφία εμφανίζεται μόνο με τον Ζαχαρία.

Φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

 

340. COLUMBIA D.G. 6738 ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΣΑΡΙΔΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ- ΤΖΙΝΕΥΡΑΚΗΣ ΘΕΟΧΑΡΗΣ- ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΛΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ 1948

Κουτσουρέλης Γιώργος- Σαριδάκης Νίκος (Μαύρος)- Τζινευράκης Θεοχάρης- Κουτσουρέλης Στέλιος  COLUMBIA D.G. 6738 Συρτός Κολυμπαριανός - Συρτός Κουτσουρέλη 1948- 78rpm- 10''

«Μεγάλος τραγουδιστής από τα Νοχιά Κίσσαμου ο Θεοχάρης Τζινευράκης. Γεννήθηκε το 1905 και πέθανε το 1981, αφού με τη ρωμαλέα φωνή του είχε εκφράσει μερικές από τις σπουδαιότερες στιγμές της κισσαμίτικης μουσικής παράδοσης. Από τις σπουδαιότερες φωνές που έχουν εμφανιστεί στο κρητικό μουσικό στερέωμα. Μοναδική χροιά σπάνιου κάλλους. Τραγουδούσε τα πάντα: Συρτά, ριζίτικα, ταμπαχανιώτικα, σμυρναίικα.

Ο Θεοχάρης Τζινευράκης δεν ήταν αυτό που αποκαλούμε σήμερα "επαγγελματίας τραγουδιστής". Κύριο του επάγγελμα η γεωργία, αλλά και η κατασκευή λαϊνών. Όπως δηλαδή, οι περισσότεροι Νοχιανοί που φημίζονται για την πηλοπλαστική και την κατασκευή λαϊνών. Δεν έπαιζε ο ίδιος κάποιο όργανο. Το όργανο του, ήταν το λαρύγγι του. Και οι καλλιτέχνες της περιοχής συνορίζονταν ποιός θα τον πρωτοπάρει στα γλέντια.

Ηχογράφησε στη δισκογραφία των 78" (γραμμόφωνο) πλάι σε κορυφαίους μουσικούς του νομού Χανίων. Αναφέρεται ότι το 1950 συνέθεσε τον σκοπό «Νοχιανός συρτός του Θεοχάρη». Στο διπλό δίσκο «Ενθυμήματα από τη μουσική παράδοσης της Κρήτης», έκδοση του μουσικού συλλόγου Χανίων «Ο Χάρχαλης», περιλαμβάνονται οι ηχογραφήσεις του:Καραγκιουλές συρτός: βιολί Στρατής Γαλαθιανάκης, λαγούτο Δημήτρης Γαλάνης. Κολυμπαριανός συρτός: λαγούτο Γιώργος Κουτσουρέλης, βιολί Νίκος Σαριδάκης ή Μαύρος. Συρτός Χαραυγή: βιολί Στρατής Γαλαθιανάκης, λαγούτο Δημήτρης Γαλάνης. Νενέ μου: λαγούτο Γιώργος Κουτσουρέλης, κιθάρα Στ. Χρυσίνης. Όπως επίσης και στην συλλογή Στρατής Γαλαθιανάκης «Γαλαθιανός» οι ηχογραφήσεις του: Κισσαμίτικος Συρτός - Κεραμιανός Συρτός. Ηχογραφήσεις του επίσης καταγράφονται στη συλλογή «Πρωτομάστορες» από το Κρητικό Μουσικό Εργαστήρι.

Στο βιβλίο του Αθανασίου Δεικτάκη «Χανιώτες λαϊκοί μουσικοί που δεν υπάρχουν πια», Καστέλι Κίσσαμου 1999, σελ. 230-231, περιλαμβάνεται προς τιμήν του το παρακάτω γλαφυρό και χαρακτηριστικό κείμενο:
«Ένα φθινοπωριάτικο δειλινό στα μεγάφωνα της πλατείας του χωριού ηχούσε δυνατά η φωνή του τραγουδιστή. Την ίδια στιγμή ο Θεοχάρης Τζινευράκης κατέβαινε στον προγονικό τάφο για το μεγάλο, το ατέλειωτο ταξίδι. Τον θυμάμαι πάντα χαμογελαστό και πρόσχαρο να μου μιλάει για το τραγούδι. Το τραγούδι που ήταν σε πλήρη αρμονία με την όλη καλλιτεχνική του δραστηριότητα, την κατασκευή σταμνιών. Ένα απέραντο λαΐνάδικο ήταν πριν λίγα χρόνια τα Νοχιά Κίσσαμου.
Τότε δεν είχε κάνει την εμφάνιση του το πλαστικό, δεν ήταν μέσα στο σπίτι η κάνουλα της βρύσης και η λαΐνα απαραίτητο συχέριο. Και δυο και τρεις μικρές και μεγάλες είχαν τη χρήση τους σε κάθε σπίτι. Τα Νοχιά είναι ένα όμορφο κεφαλοχώρι. Σε ιδανικό υψόμετρο, με εδαφικές εναλλαγές, θέλγει το μάτι το περαστικού.

Ο Θεοχάρης Τζινευράκης έζησε σε μια εποχή που η κισσαμίτικη μουσική έστεκε στα ψηλότερα σκαλοπάτια της δόξας της. τα προγονικά ακούσματα έπαιρναν τέλειες μορφές και ενέπνεαν νέα πετάγματα. Στις παρέες, στις διασκεδάσεις, στα πανηγύρια, η φωνή του γλυκεία και μελωδική έδινε ζωή και κέφι. Όλο το φάσμα της Κρητικής μουσικής ομόρφαινε στη φωνή του. Φωνή ατόφια, πλήρης. Οι μεγάλοι της μουσικής μας τον εμπιστεύτηκαν να τους συνοδεύσει στους δίσκους τους. Κουτσουρέλης, Μαύρος, Γαλαθιανός. Γι' αυτό και η φωνή του δε χάθηκε. Θα ακούγεται και θα θαυμάζεται».»

Από τις αγαπημένες και πολυπαιγμένες η σημερινή πλάκα γραμμοφώνου. Πως να μην είναι άλλωστε αφού ερμηνεύουν και εκτελούν μεγαθήρια της Κισσαμίτικης μουσικής παράδοσης. Στην πρώτη πλευρά Κουτσουρέλης Γιώργης στο λαούτο, Σαριδάκης Νίκος (Μαύρος) στο βιολί και ο Θεοχάρης Τζινευράκης στο τραγούδι. Το αφιέρωμα παραπάνω, για τον Θεοχάρη Τζινευράκη αφού είναι η πρώτη του στις ¨Πέρδικες¨. Στη δεύτερη πλευρά ο συρτός του Κουτσουρέλη με τον Στέλιο στο τραγούδι και τον Γιώργη στο λαούτο.

Πληροφορίες και βιογραφικά για τους Κουτσουρέληδες και τον Μαύρο, σε παλαιότερες αναρτήσεις. Το παραπάνω κείμενο έχει εμπλουτιστεί φωτογραφικά με όλους, αφού υπάρχει μόνο μια φωτογραφία του Θεοχάρη Τζινευράκη, αυτή με τον Γαλαθιανό και τον Γαλάνη.

Στη σημερινή ανάρτηση σας παραθέτω και μια δεύτερη πλάκα γραμμοφώνου με τις ίδιες ηχογραφήσεις. Η πρώτη διαφορά, είναι ότι στις ετικέτες της παλιάς πλάκας (που δεν αναρτώ στο youtube αλλά μόνο εδώ) ο Στέλιος είναι γραμμένος με ένα Λ. Στην ¨καλύτερη¨ κόπια ο Στέλιος είναι με δύο Λ γραμμένος. Η δεύτερη διαφορά, στην ποιότητα του ήχου.

Στο ίδιο project ψηφιοποίησα και τις δυο πλάκες. Από το πρόγραμμα ανάλυσης ήχου παρατηρήστε τι έχει κάνει ο χρόνος στην παλαιότερη πλάκα. Είναι τα δυο πρώτα ηχητικά. Ένα από τα μειονεκτήματα των γραμμοφωνικών δίσκων η μείωση της έντασης και η αύξηση του θορύβου.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).

 

339. FIDELITY 7265 ΞΑΝΘΑΚΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ- ΞΑΝΘΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ- ΞΑΝΘΑΚΗ ΜΑΡΙΑ 1963

Ξανθάκης Αντώνης- Ξανθάκης Γιώργος- Ξανθάκη Μαρία (Μάρω) FIDELITY 7265 Αϊν Ηγιάς (Συρτό Σίφνου) - Μπουγάζας (Συρτό Σίφνου) 1963- 45rpm- 7''

 

«Τα αδέλφια Ξανθάκη, ήταν ο Αντώνης στο βιολί, ο Γιώργης στο λαούτο, και η Μαρία στο τραγούδι.
Τα αδέλφια Ξανθάκη ήταν εγγόνια του εκ των πρώτων, ίσως, βιολιτζήδων της Σίφνου των αρχών του εικοστού αιώνα, Νικολού Αντιλαβή και ανίψια του επίσης βιολιτζή Γιάννη Αντιλαβή. Μεγάλωσαν στη Σίφνο αλλά έφυγαν στην Αθήνα κάπου τη δεκαετία του 60. Ηχογράφησαν δίσκους 45 στροφών με παραδοσιακά Σιφνέικα και έπαιξαν στο ραδιόφωνο σε εκπομπές παραδοσιακής μουσικής. Στις ηχογραφήσεις αυτές κράτησαν, από άποψη, το παραδοσιακό Σιφνέικο παίξιμο.
Είχαν απήχηση και σε γειτονικά νησιά όπως στη Μήλο, Κίμωλο, Φολέγανδρο και Σίκινο.»
Και ενώ ετοίμαζα το επόμενο δισκάκι (που συνήθως είναι κρητικό μετά από δυο δημοτικά), θες το βιολί, θες το Σιφνέικο ηχόχρωμα, θες η φωνή της Μάρως, θες ότι Σίφνο έκανα ένα καλοκαίρι στα νιάτα μου, να τα αδέρφια Ξανθάκη να μας ταξιδεύουν σε μια Σίφνο από τα παλιά. Δυο εξαιρετικά συρτά που με το αργό τους τέμπο θυμίζουν νησιώτικους ¨αμανέδες¨. Στο ¨Μπουγάζα¨ αμαν-άρει το βιολί.

Τ’ Αϊν Ηγιά τ’ανήφορο, ωχ τ’ανέβαινα τ’ανέβαινα πετώντας,

Στ’ Αϊν Ηγιά τις κουκουλιές κάνουν, κάνουν οι πέρδικες φωλιές,

Τώρα μου κόψαν, μου κόψαν τα φτερά, ωχ και πάω,

ωχ και αμάν αμάν και πάω περπατώντας,

Σαν χαλάσει το βουλό σου θε να σβήσει, θε να σβήσει και ο σκοπός σου.

Πληροφορίες, φωτογραφίες και το ηχητικό αρχείο …(εδώ).